De laatste rietoogst

Naar mate Acnes en MS me meer hinder en pijn bezorgen, moet ik vaker afspraken, uitjes en fotogelegenheden aan me voorbij laten gaan. Zo ook eind vorige week en afgelopen weekend. Het was de bedoeling om samen met mijn fotomaatje Jetske verslag te doen van wat waarschijnlijk de laatste keer is, dat de rietsnijders die ik al een paar jaar volg actief zijn in de Prikkepolder …

In 2016 heb ik onder de titel Help, de rietsnijder verzuipt (1) al uitgebreid verslag gedaan van de door mensenhand veroorzaakte wateroverlast in het rietland van de Prikkepolder (zie bovenstaande foto). Dit jaar was de overlast opnieuw zo groot dat de mannen zich genoodzaakt zagen om een rupsmaaier te huren om het riet eraf te kunnen krijgen. Dat is overigens niet deze rupsmaaier, want die heb ik in december 2011 bij de Leijen aan het werk gezien …

Na een intussen 7 jaren durende strijd tegen de overheid, is er nog steeds geen duidelijkheid over schadevergoeding of compensatie voor de rietsnijders. Wel is intussen duidelijk dat ook dit gebied in navolging van de aangrenzende weilanden onder water gezet zal worden. Gelukkig kon Jetske er wel bij zijn toen het laatste riet hier vorige week werd geoogst. Haar uitgebreide fotoverslag kun je hier vinden: “Rupsmaaier in het rietland”.

Het binden van ’t riet

Het wordt de hoogste tijd om weer eens aandacht te besteden aan het werk van de rietsnijders. Nadat ik hier in april het een en ander heb laten zien over het maaien van het riet en het transport naar de loods van de rietsnijders, vandaag wat beelden van het binden van het riet, waar de mannen zich sindsdien mee bezig hebben gehouden …









In voorgaande jaren huurden de mannen daarvoor enige keren het prototype van een semi-automatische bindmachine, zoals die te zien is op de bovenstaande foto. De werking hiervan is o.a. te zien in de korte promo “Werk in het Weerribbenriet“. Omdat die machine niet echt vlekkeloos liep en voortdurend door minimaal twee mensen moest worden bemand, zodat er nauwelijks tijdwinst te halen viel, hebben Klaas en Klaas-Jan er dit jaar voor gekozen om het riet maar weer met de hand te binden. In de onderstaande diashow is te zien hoe dat in zijn werk gaat …




Deze slideshow heeft JavaScript nodig.






Na wekenlang hard werken is de loods sinds half juni weer leeg. Toen ik op 1 juni de laatste foto’s en wat video-opnamen maakte, hadden de mannen al vele duizenden bossen riet door handen gehad …









Het riet is weer keurig gebonden in bossen met een omvang van 46 cm – soms een centimetertje meer – afgeleverd bij de rietdekker. De rietsnijders zijn gedurende de rest van het jaar weer in dienst van hun respectievelijke werkgevers. Op naar het nieuwe rietseizoen, want het jonge riet groeit alweer razendsnel door het riet heen dat in het afgelopen seizoen niet gemaaid kon worden …









Ik sluit het rietseizoen hier een dezer dagen af met een logje, waarin een videootje en een prachtig boek over de rietsnijders in De Weerribben de hoofdrol spelen.



Vochtpercentage 10%

Nadat ik eerder deze week een weloverwogen, maar helaas fout uitpakkend experiment met mijn medicatie had ondernomen en ik daar bovenop flink verkouden werd, paste het me eigenlijk niet echt, maar toch ben ik gisterochtend weer eens afgereisd naar het rietland in de Kop van Overijssel …









Zoals op de bovenstaande foto is te zien, kan een deel van de oogst van 2016 als verloren worden beschouwd. Maar het riet dat ondanks de wateroverlast in de afgelopen weken gemaaid kon worden en heeft kunnen drogen, lag – in grote bossen bijeen gebonden – klaar voor vervoer naar de thuisbasis van de rietteler. Van Jetske had ik een seintje gekregen dat de mannen vrijdag zouden beginnen met het transport. Daar moest ik natuurlijk wel even bij zijn …









Voor alle zekerheid stak rietteler Klaas rond kwart voor elf de hygrometer in een paar van de rietbossen om te controleren of aan de belangrijkste voorwaarde voor de opslag in de loods was voldaan. Om schimmel en rot te voorkomen mag ’t riet niet te nat zijn, wanneer het naar binnen wordt gehaald …









Het apparaat gaf een vochtpercentage van 10% aan. Daar was de rietteler tevreden over, en dus kon er een begin worden gemaakt met het laden en vervoeren van de rietoogst van 2016 …









– wordt vervolgd –



Help, de rietsnijder verzuipt! (1)



Meestal kom ik er samen met mijn fotomaatje Jetske, maar gisteren ben ik voor de verandering weer eens alleen naar het rietland in de buurt van het dorpje Nederland in de Kop van Overijssel gereden …









Zoals ik verwacht had, waren de rietsnijders druk aan het werk om de oogst op tijd binnen te halen. Het is dit jaar extra hard werken, want het rietland van Jetskes’ zwager Klaas en zijn partner is nat, heel nat …









Op de bovenstaande foto’s valt het allemaal nog wel mee, maar verderop is het echt triest gesteld, al zou je dat als leek op het eerste gezicht ook nog niet meteen zeggen …









Dichterbij gekomen, zien we rietsnijder Klaas-Jan in het water staan, ook zijn gezicht staat niet echt vrolijk. Met zijn gelaarsde voet houdt hij de mond van een dikke slang onder water …









De mannen zijn al dagenlang met gehuurde pompen in de weer om het overtollige water in het rietland af te voeren. De wateroverlast brengt dit jaar veel extra kosten met zich mee in de vorm van tijd, geld en ergernis, want dat pompen verloopt maar moeizaam …









Om te voorkomen dat er afval wordt opgezogen dat de pomp zou kunnen vernielen, ligt de mond van de slang in een grote metalen mand in het water. Daarmee zijn we er echter nog niet …









Op de mond van de slang is een filter gemonteerd om afval buiten te houden. Dat filter is echter dusdanig fijn, dat het om de haverklap vol slibt, waardoor er na een tijdje zelfs geen water meer kan worden opgezogen. Dat filter moet daarom regelmatig handmatig schoongemaakt worden door de rietsnijders …









Zodra het filter weer vrij van vuil is, kunnen de rietsnijders de pomp weer even zonder toezicht zijn werk laten doen. Zelf hebben de rietsnijders dan weer even tijd om hun eigenlijke werk te doen: riet snijden …









Om er weer even in te komen en wat warm te lopen achter de rietmaaier, begint Klaas vervolgens aan de hoogste en dus droogste kant van het perceel. Dat gaat gesmeerd, maar lang zou dat niet duren …









Hoe nat het momenteel echt is in sommige delen van het rietland en wat dat betekent voor het werk van de rietsnijders, laat ik hier morgen zien in deel 2 van “Help, de rietsnijder verzuipt!” Ik verklap alvast, dat Klaas dit jaar niet voor niets lieslaarzen draagt …

Tot slot nog even dit: deze wateroverlast in het rietland van Klaas en zijn partner is nieuw en onlangs door mensenhand veroorzaakt. Voor de geïnteresseerden heeft Jetske in haar logje “Donkere wolken” een duidelijk beeld geschetst van de problematiek.

Skywatch Friday 187

Deze foto’s heb ik vorige week zaterdag gemaakt in De Weerribben (kaartje Google Maps)

I made these photo’s last saturday in De Weerribben (map Google Maps)

Dit gebied is onder andere bekend vanwege de rietteelt …

Among other things this region is known for the cultivation of reed …

Het meeste riet is in de winterperiode gemaaid en ligt nu te drogen onder fraaie wolkenpartijen …

Most of the reed is cut during the winter and is now drying under great clouds …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!

Het moderne rietbinden

Toen ik twee jaar geleden samen met Jetske een fotokuier maakte in Dwarsgracht, kwamen we langs een Jetske bekende rietbinder. Deze man deed zijn werk nog op ambachtelijke wijze …

Op gevoel pakte hij steevast de juiste hoeveelheid riet, die hij vervolgens handmatig bijeen bond tot een bosje dat precies de juiste afmetingen had …

Dat de mechanisatie ook in de rietteelt voortschrijdt, heb ik in de afgelopen jaren al op diverse momenten gezien. Ook het rietbinden ontkomt daar niet aan …

Rietteler Klaas – een zwager van Jetske – heeft deze week een in Fryslân ontwikkelde rietbindmachine in gebruik …

Het riet wordt aan de linkerzijde op het apparaat gelegd. Daarna wordt het riet door de machine trillend en schuddend naar de andere kant gebracht …

Daar wordt het riet volautomatisch samengebonden tot bosjes van de juiste afmetingen …

Ieder bosje riet wordt vervolgens keurig opgevangen …

De bosjes riet worden verzameld in een grote bak …

Honderd rietbosjes worden tot slot samengebonden tot één grote baal …

En dan is het riet klaar om te worden vervoerd naar de rietdekker …

Deze volautomatische rietbindmachine is nog een prototype, waar nog een paar kleine schoonheidsfoutjes en kinderziektes in zitten, maar dankzij deze innovatie is de rietteler dit jaar een paar weken eerder klaar met zijn werk.

Verzamelde rietbossen

Vermoeidheid en het ineens weer een stuk koudere weer houden me vandaag binnen. Ik heb zojuist nog even een rondje door de tuin gemaakt om te zien of er nog een klein kruipend of vliegend beestje was dat een uitdaging voor een macro-opname zou kunnen vormen, maar ook de insecten vinden het blijkbaar nog te koud om zich te vertonen. Afijn, dat geeft me mooi de gelegenheid om nog even wat foto’s te laten zien die ik woensdag in het rietland heb gemaakt.

Eerst nog even een foto die ik tijdens de vorige sessie in het rietland in de Weerribben heb gemaakt. Hierop is te zien, dat het gemaaide riet eerst in kleine bosjes in schoven bijeen wordt gezet. Op deze manier wordt voorkomen dat het riet nat wordt en gaat rotten zo lang het nog op het land staat …

Nadat het riet is gekamd, waarmee de ruigte (het afval) uit het riet is gehaald, wordt het in grotere bossen bijeen gebonden. Deze bossen worden vervolgens op verschillende plaatsen bij elkaar gelegd, wachtend op vervoer naar het bedrijf van de rietteler …

Veel rietland in de Weerribben is alleen toegankelijk over het water. Daar worden de rietbossen aan de waterkant verzameld, zodat ze later relatief makkelijk per boot kunnen worden opgepikt om te worden vervoerd …

Het rietland van Jetske’s zwager is prima over land bereikbaar. Daar worden de bossen bijeengelegd langs de paden die het rietland doorkruisen …

Woensdag werd er hard gewerkt om het riet op een aanhanger te laden. Om een idee te krijgen hoe zwaar dat werk is, heb ik even zo’n bos riet opgetild. Nou, ik kan jullie verzekeren dat het heel zwaar werk is …

De rietbossen die onderaan de stapel hebben gelegen en nog wat nat zijn, blijven nog even achter op het rietland. Deze bossen worden rechtop gezet, zodat ze nog even lekker kunnen doorwaaien …

Ze torenen als menhirs uit Asterix en Obelix in het nu verder kale rietland omhoog, wachtend tot ook zij droog genoeg zijn om op het bedrijf van de rietteler verder te worden verwerkt …