Handen af van politici en journalisten!

Met viruswaanzinnigen en maskermijders was ik al een tijdje klaar. Het is voor geen van ons allen een fijne en feestelijke tijd, maar we zullen er wel met zijn allen doorheen moeten. Als de maatregelen die daartoe worden getroffen je niet aanstaan, dan mag je daar binnen de wettelijke kaders en met inachtneming van de regels tegen protesteren. Maar van politici en journalisten blijf je met je poten af! En anders dan donder je wat mij betreft maar op. Als je zo nodig wilt protesteren tegen wat volgens jou dictatoriale toestanden zijn, ga dan lekker naar Wit-Rusland of zo …

Dat gezegd hebbende … Nu we weer in een gedeeltelijke lockdown* zitten, wordt het tijd om me maar weer eens terug te trekken op een plekje in de luwte. Toen de intelligente lockdown* in het voorjaar eenmaal was ingedaald, was het in de tuin goed toeven. Met tussendoor af en toe eens een ritje naar de Jan Durkspolder of een ander rustig plekje in de natuur, was de tijd prima om te krijgen. Toen lokte het buitenleven wel, dat is nu met de lagere temperaturen toch even anders …

Daarom ga ik er de komende tijd maar weer even lekker op virtuele wijze tussenuit. De vorige virtuele vakantie leidde naar Terschelling, ditmaal gaan we wat verder van huis. Wie me de komende tijd zoekt, en dat zou best eens even kunnen duren, kan me hier vinden …
* Weet iemand het verschil tussen de ene lockdown en de andere …?

Bericht uit veilig Fryslân

Na een blogpauze van ruim een maand is het hoog tijd om eens even wat te laten horen vanuit het hoge noorden. Die pauze bevalt mij tot dusver eerlijk gezegd heel goed. Ik ben lang niet meer zo ontspannen geweest als nu, ontspannen en moe. Misschien zou ik het zelfs lui moeten noemen. Het lijkt erop dat alle vermoeidheid en spanningen van de afgelopen drie jaar en enkele maanden coronacrisis er nu uit komen. Dat bevalt zo goed, dat ik er met een heuse hittegolf in het vooruitzicht nog maar wat pauze achteraan knoop …

Als Kamer en Kabinet zich in tijden van oplopende coronadreiging kunnen permitteren om het reces in alle rust voort te zetten, dan lijkt het mij het best om dat hier in het nog altijd veilige Fryslân ook maar te doen. Serieus mensen, ik weet niet wat jullie daar in het zuiden en westen allemaal doen dat de besmettingsgevallen daar weer zo oplopen, maar hier in Fryslân houden we ons nog steeds zoveel mogelijk aan de coronamaatregelen. En dat is ook te zien aan de internationale cijfers. Fryslân en Drenthe staan hoog genoteerd in de top 25 van 300 Europese regio’s met het laagste aantal nieuwe besmettingen met het coronavirus …

In dat veilige Fryslân is het nog steeds goed vertoeven, ik vermaak me dan ook wel. Om te beginnen bood de tuin de afgelopen tijd voldoende afleiding. Jonge koolmezen, pimpelmezen en mussen maakten veelvuldig gebruik van het waterbakje annex badje bij de vijver. De allerjongsten wachtten daarbij veelal geduldig op hun beurt …

Maar ook elders in Fryslân kun je op de meeste plaatsen goed en veilig terecht. Het is druk in de provincie, ook hier zijn campings, hotels en andere logementen volgeboekt nu veel meer mensen in eigen land vakantie vieren. Bij strandjes, kleinschalige pretparken en andere toeristische trekpleisters is het af en toe druk. Maar wie mij kent, weet dat ik drukte altijd al probeer te vermijden, dat geldt nu nog meer dan anders. Maar er zijn zoveel fijne, rustige plekjes. Wat te denken van onze kleine woestijn het Aekingerzand – bij velen beter bekend als de Kale Duinen – bijvoorbeeld, waar het weer gisteren in een uur tijd snel veranderde …

In de altijd rustige Ecokathedraal bij Mildam heb ik onlangs onze Vlaamse medeblogster Lieve – in blogland bekend als Oma Baard – met haar gezelschap rondgeleid. Nou ja, rondgeleid is veel gezegd, want die taak werd geheel spontaan en onverwachts overgenomen door een vrijwilliger van de Ecothedraal. Dat vond ik niet erg, een beter verhaal over achtergrond en werkwijze in dit mooie stukje Fryslân konden ze niet krijgen. En het gaf mij de vrijheid om wat te fotograferen. Oma Baard doet op haar blog zelf ook verslag van dit bezoek. Het was een fijne kennismaking en een genoeglijke middag …

Met mijn fotomaatje Jetske ben ik o.a. nog een middagje naar de Leijen geweest. Net als in onze tuin konden we ook hier genieten van jonge vogels. Vooral een aantal jonge boerenzwaluwen en jonge zwarte sterns wisten ons wel te bekoren die middag. En ook hier kregen we mooie wolkenpartijen voorgeschoteld …

U ziet het … ik vermaak me wel. En dat zal de komende tijd vast niet veel anders zijn. Straks maak ik weer eens een rondje door weblogland, en daarna duik ik weer even de rust in. Vanaf volgende week heeft Aafje vakantie, vermoedelijk zullen we dan samen nog wel eens wat mooie en vooral rustige plekjes bezoeken …

Vruchtbaar Fries vijverwater

Langzaam komt er zowel bij ons als in de ons omringende landen een eind aan de lockdown. De kinderen t/m 12 jaar gaan weer naar school, er mag weer mondjesmaat gesport worden en de kapper is weer open. En zo gaan we als het goed is stapje voor stapje verder. Maar eerlijk is eerlijk, ik ben er niet gerust op hoe het zich de komende tijd zal ontwikkelen. Hopelijk weet iedereen zich te gedragen, want ik zou de komende tijd de zorgverleners op de ic en andere corona-afdelingen zo graag een paar weken rust en vakantie gunnen. Maar als ik hoor hoe lichtzinnig en onnadenkend sommige mensen met de coronaproblematiek omgaan … brrrrr …

Mijn fotomaatje werkt intussen vrijwel helemaal weer volgens haar normale rooster. En dat betekent dat wij in principe weer om de 14 dagen samen op pad gaan om een fotokuier te maken. Vorige week waren we o.a. in Speelbos Sparjebird. Die serie onderbreek ik op deze tussenliggende ‘zorg-woensdag’ even voor een korte terugblik op het begin van onze vriendschap. Zelf blikte Jetske gisteren op haar weblog terug op haar opleiding en carrière in de zorg: ’12 mei – Dag van de Verpleging’

Nadat Jetske en ik in december 2006 een vierde gezamenlijke fotokuier hadden gemaakt, was het tijd om Aafje en Jetske eens aan elkaar voor te stellen. In de kerstvakantie van 2006 diende zich daarvoor een mooie gelegenheid aan. Zoals Jetske in reactie op mijn logje over haar vijver al schreef, was ik indertijd één van de mensen die Jetske en haar eega motiveerden om van hun zitkuil een vijver te maken …

Toen dat besluit eenmaal was genomen, vatte Jetske meteen de koe bij de horens. Voortvarend nam ze schep en andere gereedschappen en materialen ter hand om de zitkuil tot een royale vijver te kneden. Maar als je een grote bak met water hebt, dan heb je nog geen vijver. Daar heb je bacteriën en andere levende organismen voor nodig.

Omdat Jetske en haar eega letterlijk tegen de grens van Fryslân en Overijssel wonen, maar dan toch net aan de verkeerde kant, stelde ik voor om hen van wat levend Fries water uit onze vijver te voorzien. Ook toen was het biologisch evenwicht in onze vijver namelijk al heel goed. En dus togen Aafje en ik op 29 december 2006 samen naar de Kop van Overijssel voor de overdracht van Fries vijverwater …

En kijk eens waar dat uiteindelijk in heeft geresulteerd … het is van voor tot achter en van links tot rechts een prachtige vijver geworden. Ik schreef zaterdag dan wel plagerig: “Maar wij hebben salamanders in de vijver, en die heb ik bij Jetske nog niet kunnen ontdekken …”. Maar daar staat dan weer tegenover dat Jetske bij haar vijver libellen en waterjuffers ziet, waar ik bij onze vijver alleen maar van kan dromen …

Niet alleen de vijver heeft het overigens goed gedaan. Kijk ook eens naar dat kleine mannetje in zijn rode jas, dat op de laatste foto in de serie van drie zo aandachtig toekijkt bij deze plechtige handeling. De zoon van Jetske en haar echtgenoot is intussen een boomlange kerel,  die tegenwoordig studeert aan de VU in Amsterdam.   🙂

Bevrijdingsdag in beperkte vrijheid

Alles is raar dit jaar. Zelfs onze 75e Nationale Bevrijdingsdag zullen we dit jaar zoveel mogelijk in eigen huis en tuin moeten vieren. Het wordt een viering in beperkte vrijheid. Geen festivals, geen optochten met oude legervoertuigen en geen vuurwerk. Van alle evenementen die dit jaar niet door kunnen gaan, steekt dit eigenlijk nog het meest. Niet zozeer omdat dit voor mij persoonlijk de belangrijkste feestdag van het jaar is, maar vooral vanwege het feit dat het mogelijk/waarschijnlijk een definitieve streep door de rekening is voor de laatste geallieerde veteranen die nogmaals over zouden komen voor de feestelijke viering van de vrijheid …

Ik vier Bevrijdingsdag hier vandaag op bescheiden wijze met een paar vrolijke oranje bloemen. De foto’s van de goudsbloemen hierboven heb ik onlangs in de tuin van mijn fotomaatje gemaakt. De klappertjes hieronder staan momenteel zachtjes wiegend in de wind in onze tuin te pronken …

Ondanks alle beperkingen wens ik jullie allen een fijne Bevrijdingsdag. Laten we het op waardige wijze vieren. En wat mij betreft doen we allemaal mee met het initiatief van Claudia de Breij, dat intussen ook is omarmd door het Nationaal Comité 4 en 5 mei. Om 16:55 uur (vijf voor vijf) laten we met ramen en deuren open allemaal ‘Zing, Vecht, Huil, Bid, Lach, Werk en Bewonder’ van Ramses Shaffy uit de luidsprekers klinken …

De achttien dooden

Vandaag, 4 mei, is de Nationale Dodenherdenking in Nederland. Alle burgers en militairen die sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog (10 mei 1940) in oorlogssituaties of bij vredesoperaties in Nederland of waar ook ter wereld zijn omgekomen worden vandaag herdacht. De herdenking zal er als gevolg van de Coronamaatregelen anders en vooral leeg uitzien. Maar ook in deze Coronatijd nemen we om 20:00 uur twee minuten stilte in acht.

Het lied ‘De achttien dooden’ is een gedicht dat Jan Campert (1902-1943) schreef naar aanleiding van de executie van achttien verzetsstrijders die op 13 maart 1941 plaatsvond op de Waalsdorpervlakte. Het is een bekend gedicht geworden over het Nederlands verzet in de Tweede Wereldoorlog …

Bij het voormalig kamp Westerbork staat een monument ter nagedachtenis aan de journalist, dichter, schrijver en verzetsman Jan Campert. Campert heeft rond de twintig joden naar België helpen ontsnappen. Op 21 juli 1942 werd hij samen met zijn helper, de Bredase journalist Martien Nijkamp, vlak over de grens bij Baarle-Nassau gearresteerd, toen ze de 21-jarige jood Frans van Raalte naar België probeerden te smokkelen. Van Raalte pleegde nog dezelfde dag in gevangenschap zelfmoord …

Campert zat enige tijd gevangen in Breda, in kamp Haaren en in kamp Amersfoort. Uiteindelijk kwam hij via concentratiekamp Buchenwald in november 1942 in het Duitse concentratiekamp Neuengamme terecht. Volgens de officiële verklaring in zijn medische dossier is hij daar op 12 januari van dat jaar op veertigjarige leeftijd overleden aan borstvliesontsteking …

‘De achttien dooden’ werd in maart of april 1943 door de Utrechtse student scheikunde Geert Lubberhuizen uitgebracht als rijmprent met een tekening van Fedde Weidema. Het pamflet werd in ruime kring verspreid en verkocht, en kreeg tijdens kort na de Tweede Wereldoorlog grote bekendheid. Weidema tekende onder het pseudoniem Coen van Hart een compositie van een dode te midden van de symbolen van Nederland. Een vlinder, bloemen, de zon en het silhouet van een stad; met de ruïnes van de oorlog en het prikkeldraad van de onderdrukking …

De bovenstaande prent heeft in mijn tienerjaren lang op mijn slaapkamer op zolder gehangen.

De stilstand duurt voort

Tegen beter weten in had ik stiekem gehoopt, dat ik over anderhalve week weer naar de kapper zou mogen, maar daar heeft onze Premier in Crisistijd voorlopig opnieuw een streep door gehaald. De situatie in de ziekenhuizen en dan met name op de IC’s stabiliseert zich gelukkig verder. Er is intussen een luchtbrug opgezet om nog meer patiënten vanuit het zuiden over te brengen naar ziekenhuizen in het noorden. Daarmee moet er overal in het land weer ruimte ontstaan voor de reguliere zorg …

Om te voorkomen dat de ziekenhuizen opnieuw overspoeld worden door coronapatiënten worden de maatregelen slechts heel voorzichtig stapje voor stapje afgebouwd. Het begint her en der in de maatschappij echter steeds meer te schuren. De afweging van zorgbelang vs economische belangen gaat steeds zwaarder wegen. Maar zo lang er nog dag en nacht overal in ons land op IC’s zo hard gevochten wordt voor mensenlevens, zal de economie toch nog even moeten wachten …

Vandaag hoop ik een privé-excursie te krijgen op een plekje waar ik mijn hart op kan halen met bloesem, insecten, vogels en wie weet wat nog meer voor moois. Waarschuwingsborden of -plakkaten hoop ik er niet aan te treffen, want die ken ik intussen wel. Waar ik tegenwoordig ook een kuier maak, of het nu in de Ecokathedraal is of in het Weinterper Skar, je kunt er niet meer omheen …

Voorlopig zullen we ons allemaal nog aan de maatregelen moeten houden, want we zijn nog lang niet van COVID-19 verlost. Integendeel, als we niet oppassen, zou het tegen het eind van dit jaar nog wel eens veel erger kunnen worden. Om de situatie beheersbaar te houden hebben we geen alternatief dan heel voorzichtig te zijn tot er een vaccin is. Laten we er om te beginnen met zijn allen voor zorgen dat ook al die zorgverleners op IC’s en corona-afdelingen binnenkort weer eens een paar dagen tot rust kunnen komen.

Tot slot: pas op jezelf en elkaar de komende tijd. Blijf gezond!