Ecokathedrale fotokuier 28

We schrijven maart 2020 als de wereld ineens op zijn kop komt te staan door een pandemie. Vanuit China waaiert het coronavirus COVID-19 over de hele wereld uit. Vanaf 15 maart gaat ons land in een langdurige ‘intelligente lockdown’.

Eigenlijk veranderde er in eerste instantie niet eens zo gek veel voor mij. Een druk sociaal leven hadden we toch al niet meer en mijn fotokuiertjes in de Friese natuur, waar het nog stiller was dan normaal, konden op de meeste plaatsen gewoon doorgaan. Omdat de noordelijke wind het op vlakte nog een tijdlang allerminst aangenaam maakte, was de Ecokathedraal tussen de bomen een tijdlang bijna wekelijks een fijn toevluchtsoord. Het was en is geen straf om daar tussen het ontluikend groen af en toe eens op een stenen muurtje in de zon te zitten …

Eindejaarsmijmeringen in de tuin

“Moet er nog wat gezegd worden over 2020 …?” vroeg ik me af, terwijl ik naar de tuin in kerstsfeer zat te staren. Voorgaande jaren maakte ik in december nog wel eens iets van een jaaroverzicht, maar ik kan er nu niet echt toe komen. Corona heeft ons leven vanaf half maart flink in zijn greep genomen, dat is geen nieuws. Daar is eerst wel even genoeg over gezegd, wat mij betreft. In de aanloop naar de vaccinaties zal er nog genoeg te mopperen zijn, maar dat bewaar ik dan maar voor volgend jaar …

Op hoofdlijnen was 2020 een waardeloos jaar, maar was het daarmee een verloren jaar? Zeker niet, er waren nog genoeg kleurige lichtpuntjes en mooie momenten. Je moet er alleen oog voor hebben en je ervoor openstellen. Zo was er eind juli een leuke kennismaking met Omabaard en haar kleine reisgezelschap in de Ecokathedraal bij Mildam. Verder heb ik, zodra het leven in coronatijd wat in ‘nieuw normale plooien’ viel, toch ook weer een aantal gezellige dagen met mijn fotomaatje gehad …

En het klinkt misschien raar, maar dankzij corona is voor Aafje en mij de overgang naar haar pensionering achteraf bekeken heel soepel verlopen. Nadat Aafje tijdens de eerste lockdown volledig thuis had gewerkt, kon ze in de laatste maanden afwisselend thuis en op kantoor werken. En zo zijn we in feite heel harmonieus naar de nieuwe situatie gegroeid, waarin we huis en tuin vanaf nu niet alleen ’s nachts maar ook overdag delen …

Nee, verder hoeft er niet veel meer te worden gezegd, ik ben wel klaar met 2020. Eigenlijk hoef ik alleen mijn vuurwerkshow voor morgen nog maar voor te bereiden …   😉

Winterse wens

Wat zou het mooi zijn om tijdens de lockdown een paar weken echt winterweer hebben. Dat de jeugd zich even lekker kan uitleven met schaatsen en sneeuwballen, en dat we zelf weer eens een fijne sneeuwwandeling kunnen maken …

De onderstaande foto is van 18 december 2010. Tien jaar geleden werd er in die koude decembermaand al volop geschaatst in de Jan Durkspolder. Linksonder kun je zien dat de baanveger net de oversteek heeft gemaakt van de ene waterplas ijsbaan naar de andere …

Ondanks de harde lockdown

Gelukkig waren we na onze virtuele vakantie net voor het ingaan van de harde lockdown weer veilig thuis …

Maar lockdown of niet, Aafje en ik gaan vanmiddag wel een deftig en bijzonder bezoek afleggen …

Er zijn nu eenmaal van die zaken die je echt niet thuis kunt afhandelen. En dit is er zo één …

Stoere houten palen in beton

– Virtueel naar Frankrijk 18 –

We vervolgden onze strandwandeling in zuidelijke richting. Gelukkig verkeerde ik in goed gezelschap, zodat ik alle tijd en ruimte kreeg om mijn plaatjes te schieten. De dames liepen gezellig keuvelend in kalm tempo voort, Johan hield af en toe even halt om mij rustig op te wachten …

Aan de noordkant van het dorp is de krijtrots het laagst. Daar was ter bescherming een kunstmatige zeewering aangebracht aan de onderkant van de rots, die hier eerder in deze serie ook al in beeld is geweest. Verderop krijgt die bescherming een ander karakter, dat komt later deze week beter in beeld …

Vandaag gaat het om een dubbele rij, goeddeels weggeslagen en afgesleten houten palen, die waarschijnlijk als voorganger van de metalen palen hebben gediend als golfbrekers …

Ik vind de onmetelijk brede en schonen stranden op Terschelling en elders langs de Nederlandse kust mooi, maar dit rommelige beeld tegen de achtergrond van die strakke horizon van de oceaan is toch ook wel erg mooi en fotogeniek …

De restanten van dit net aan één van de houten palen, maakt het voor mij helemaal af …

– wordt vervolgd –

Schots en scheef

– Virtueel naar Frankrijk 17 –

Onze zuiderburen en diverse andere landen zitten weer in strenge lockdowns. In ons land is het nog niet zo ver gekomen. Het aantal besmettingen met corona lijkt de laatste dagen voorzichtig wat te dalen, maar de druk op de ziekenhuizen is nog steeds erg groot en die neemt alleen nog maar toe. Als het kabinet morgen niet overgaat tot een zware lockdown, laten we hier dan alsjeblieft zorgvuldig en op een verantwoordelijke wijze omgaan met de vrijheid die we nog wel hebben. En laten we een beetje lief voor elkaar zijn en elkaar wat ruimte geven, want die druk op de ziekenhuizen moet echt weer omlaag mensen …

Zo, dat gezegd hebbende trek ik mij weer even lekker terug naar de rust van het strand bij Ault. Tijdens de eerste strandwandeling kwamen we tot deze rij metalen palen

Tijdens deze tweede strandwandeling was het niet alleen veel mooier weer, het strand gaf ons ook veel meer ruimte. Ditmaal konden we van de noordelijke strandopgang helemaal naar de zuidkant van het dorp lopen. Onderweg passeerden we meerdere palenrijen. Ooit hebben er dikke betonnen schotten tussen die palen gezeten …

De meeste van die schotten waren intussen verdwenen of hingen schots en scheef op het strand. Ze zullen gediend hebben als golfbrekers, maar die functie hebben ze intussen wel verloren …

– wordt vervolgd –

Handen af van politici en journalisten!

Met viruswaanzinnigen en maskermijders was ik al een tijdje klaar. Het is voor geen van ons allen een fijne en feestelijke tijd, maar we zullen er wel met zijn allen doorheen moeten. Als de maatregelen die daartoe worden getroffen je niet aanstaan, dan mag je daar binnen de wettelijke kaders en met inachtneming van de regels tegen protesteren. Maar van politici en journalisten blijf je met je poten af! En anders dan donder je wat mij betreft maar op. Als je zo nodig wilt protesteren tegen wat volgens jou dictatoriale toestanden zijn, ga dan lekker naar Wit-Rusland of zo …

Dat gezegd hebbende … Nu we weer in een gedeeltelijke lockdown* zitten, wordt het tijd om me maar weer eens terug te trekken op een plekje in de luwte. Toen de intelligente lockdown* in het voorjaar eenmaal was ingedaald, was het in de tuin goed toeven. Met tussendoor af en toe eens een ritje naar de Jan Durkspolder of een ander rustig plekje in de natuur, was de tijd prima om te krijgen. Toen lokte het buitenleven wel, dat is nu met de lagere temperaturen toch even anders …

Daarom ga ik er de komende tijd maar weer even lekker op virtuele wijze tussenuit. De vorige virtuele vakantie leidde naar Terschelling, ditmaal gaan we wat verder van huis. Wie me de komende tijd zoekt, en dat zou best eens even kunnen duren, kan me hier vinden …
* Weet iemand het verschil tussen de ene lockdown en de andere …?