Tussen de tureluurs

We gaan nog even terug naar de ontmoeting met de tureluurs van vorige week maandag. Het was een te mooie en vooral ook bijzondere scène om niet ten volle van te genieten. Ik kreeg een zeldzaam inkijkje in het jonge gezinsleven van de tureluurs …

Het was achteraf bekeken helemaal niet zo vreemd dat er in eerste instantie aan beide kanten van de weg een tureluur op de uitkijk stond. Net zo min als dat ze beurtelings een korte vlucht maakten om luid roepend hun kroost aan te sporen. Ze waren al vanaf het begin bezig om hun kuikens naar de overkant van de weg te loodsen. En het moet gezegd, dat deden ze voorbeeldig …

Zodra de kuikens in berm aan de overkant liepen, werden ze langs de sloot via het hek naar de andere kant begeleid. Daarbij verdwenen ze voor mij uit zicht. Na welgeteld 29 minuten keerde rust terug aan de Hooiweg. Het was prachtig om mee te maken …

40 jaar

Gisteravond mochten Aafje en ik aanschuiven bij het tuinfeest van mijn fotomaatje en haar eega ter gelegenheid van hun 40-jarig huwelijk. Het werd een gezellige avond met een fijne temperatuur om buiten te zitten. De tuin was feestelijk ingericht en de catering was weer goed geregeld. Zoon- en dochterlief ontlokten Jetske en Dick met een bloemlezing over kleine en grotere gebeurtenissen in de afgelopen 40 jaar menigmaal een brede glimlach of een gulle lach. Kortom, het was fijn om er weer bij te kunnen zijn …

Hoewel het gisteravond dus lekker weer was, zit de warmte van de afgelopen dagen al flink in mijn benen. Dat is op zo’n avond toch wel jammer. Ik hield er altijd wel van om eens van plekje wisselen om met verschillende mensen bij te kunnen praten. Ook vond ik het altijd wel lekker om even aan een statafel te staan. Daarnaast heeft het mijn foto- en videobeelden wat eentonig gemaakt, maar een kniesoor die daar op let …

Was ik vroeger wel eens wat brak op de dag na een feestje, daar heb ik vandaag in ieder geval geen last van. Vandaag willen de benen alleen hun rust en wat verkoeling. Maar daarin zal ik vast niet de enige zijn …

Fijne zondag verder

De salamander en de worm

Tijdens een plensbui trad de vijver in onze tuin begin juni weer eens buiten zijn oever. Toen ik er na afloop van de bui even naar toe liep, zag ik een vijftal watersalamander, die zich half lopend half zwemmend over het deels ondergelopen terras voortbewogen. Terwijl ik er wat video-opnamen van maakte, zag ik dat een de watersalamanders met de nodige moeite een regenworm tussen de tegels vandaan trok en hem lekker oppeuzelde …

Samen groot (ge)worden

Drachten heeft er sinds enige tijd een muurschildering bij, gemaakt door Marcus Wedman (Marcart) en Teunis Spits (Future Relics). We kwamen er langs, nadat we bij Peije Dei waren geweest. Het is een geschenk van de gemeente Smallingerland ter ere van 75 jaar Philips in Drachten. De mural is geïnspireerd op een iconische Philips-verpakking van de Philishave uit 1950. Het staat symbool voor innovatie, historie en de sterke band tussen Philips en de stad …

Dankzij Philips is Drachten uitgegroeid tot een innovatieve maakstad met ruim 45.000 inwoners. De mural is een verrijking voor de stad zelf: een blijvend kunstwerk waarin verleden, heden en toekomst samenkomen. Bepalende elementen zijn o.a. de eerste en de meeste recente Philishave, het Wapen van Drachten met de drie turven,. het zogenaamde “Phil-Air” vliegveld, de goederentrein naar Groningen en de skyline van Drachten. Meer informatie over de verschillende details van de muurschildering is hier te lezen: Mural Philips – Open Drachten

Johanna’s Mountainboys

Peije Rasp was de bijnaam van Freerk de Jong, geboren in Ureterp (1879) en overleden in Drachten (1941). Met een trekzak, een pet, een glimlach en een verhaal kleurde hij decennia geleden de straten met zijn muziek. Hij kreeg zijn eigen standbeeld in Drachten en sinds 1975 is het jaarlijkse Drachtster straatfestival naar hem genoemd: Peije Dei … 

Zaterdag 6 juni traden mijn broer (de man met de hoed) en zijn vrouw (zij met de viool) met hun bandje ‘Johanna’s Mountainboys’ op tijdens Peije Dei. Aafje en ik besloten daar in het begin van de middag even een kijkje te nemen. Zo konden we meteen de Joiny introduceren bij het grote publiek …

Om een idee te geven van de bluegrassmuziek die Johanna en haar Mountainboys ten gehore brengen, sluit ik af met een korte video-impressie …

Drie bonte spechten in de tuin

Na de 7-delige serie over de Turfrace spring ik de komende tijd wat van de hak op de tak wat onderwerpen betreft. Ik begin met het meest actuele filmpje, dat ik gisteravond heb gemaakt.

We zagen de laatste tijd meerdere keren twee bonte spechten in de tuin. Eén van de spechten pikte pindakaas uit de pot en voerde daarmee de andere specht, terwijl die op de pergola zat. Dat herhaalde zich diverse keren. Gisteravond verschenen er ’s avonds geen twee, maar drie bonte spechten. Mijn camera lag helaas buiten bereik. Dit ‘bewijsfilmpje’ heb ik gemaakt met mijn iPhone. Hopelijk lukt het om een dezer dagen nog eens een betere opname te maken …

Aankomst bij de Pijpbrug

Van Buitenstvallaat zoefde ik in een klein kwartiertje naar de Pijpbrug bij de nieuwe toeristenhaven ter hoogte van de Zuiderhogeweg. De eerste skûtsjes waren intussen in de verte te zien, maar het zou nog wel even duren, voordat ze hier waren. Ik reed de kade op en vond een mooi plekje met goed zicht op de ruim 2.200 m lange Drachtstervaart. Bankjes stonden er (nog) niet, daarom bleef ik op de Joiny zitten. Dat viel na verloop van tijd nog niet eens mee, want het zadel is om er langere tijd stil op te zitten toch aan de harde kant. Maar niet gemopperd, ik zat tenslotte toch eerste rang …

Wie een strijd met bolle zeilen en scheef hangende skûtsjes verwacht, komt in de smalle wateren rond en in Drachten komt van een koude kermis thuis. Boven de smalle, ruim 2 km lange Drachtstervaart stond vrijwel geen wind, zodat niet er alleen gezeild maar ook geboomd moest worden. Hoewel het geen harde strijd was, was het wel spannend …

De ‘Sterke Jerke’ en de ‘Grutte Pier’ lagen tot vlak voor de ingang naar de toeristenhaven boord aan boord. Uiteindelijk wist de ‘Sterke Jerke’ – slalommend tussen een boot aan de ene wal en een bouwhek aan de andere kant – als eerste de haven binnen te lopen …

Daar konden de bemanningsleden beginnen met de volgende opdracht …