Sneeuw in de tuin

“De MS flikt me weer eens zo’n typische, kille rotstreek. De ene dag ben je een hele kerel, en de volgende dag ben je zo slap als een vaatdoek …,” schreef ik vorige week woensdag op de tweede sneeuwdag.

Het was uitermate lief en sympathiek dat velen me als reactie daarop beterschap wensten, maar echt nodig is dat op zo’n moment niet hoor. Ik ben op zo’n dag ook niet echt ziek of zo, maar het is gewoon even een mindere dag. Waar een ander ’s ochtends bij de koffie even bijpraat met een collega of met zijn of haar partner, daar gebruik ik op zo’n moment mijn weblog even voor. Want ja, in zekere zin zijn jullie – mijn medebloggers – mijn collega’s. En mijn partner zit overdag op het werk met haar collega’s bij te praten …

Zo’n periode met ’t gevoel van elastiek in de benen is meestal na één dag van relatieve rust weer voorbij. Vorige week woensdag heb ik me grotendeels voor het raam vermaakt met zicht op de tuin. Maar als kind van de winter kon ik het toch niet laten om ’s middags ook nog even een klein rondje door de tuin te maken …

De narcissen komen eraan!

Weet u het nog …? De tête-a-tête narcisjes die begin februari van dit jaar in ons tuintje aan de sneeuw ontsproten …?
Tijdens een rondje door de tuin ontdekte ik zojuist dat die narcisjes in het nog steeds op zijn zij liggende bloempotje alweer flink hun best doen …





Als het een beetje meezit, bloeien de eerste tête-a-tête narcisjes in ons tuintje dit jaar met Kerstmis. Maar of we daar nu zo blij mee moeten zijn … Nee, niet echt. Maar heel gek is het natuurlijk ook niet als je weet dat de gemiddelde temperatuur over de eerste 10 dagen van december in ons tuintje 8,5 ºC was, tegen normaal ca. 3,5 ºC …




Aan de sneeuw ontsproten

Zes dagen op rij was het in de afgelopen week heerlijk voorjaarsweer met maximumtemperaturen in de dubbele cijfers. Maar sinds gisteren heeft de temperatuur weer even een flinke duikeling gemaakt, want het vroege voorjaar kent zo zijn maartse dipjes …





Maar het mag dan even weer wat kouder zijn, van winter is ook met een paar nachtvorstjes geen sprake meer. De sneeuw is al wekenlang verdwenen en daar zijn in het omgevallen bloempotje intussen fraaie tête-a-tête narcisjes aan ontsproten …





Een paar wat frissere dagen komen mij overigens wel goed uit, want hoewel ik slechts korte kuiertjes heb gemaakt en daarbij regelmatig even rust heb genomen, ben ik blijkbaar in de afgelopen dagen toch alweer wat al te enthousiast geweest, met weer een alles overheersende vermoeidheid tot gevolg. Maar even een paar dagen rustig aan, dan kan ik volgende week hopelijk weer genieten van het voorjaarszonnetje …




De grote oversteek

Tot nu toe is het voorjaar tamelijk droog verlopen, in ons tuintje is vanaf begin maart t/m vandaag niet meer dan zo’n 54 neerslag gevallen. Daar lijkt dit weekend eindelijk wat verandering in te komen …





Persoonlijk ben ik daar wat minder gelukkig mee, want ik ben niet zo’n liefhebber van natte fotokuiertjes, maar voor de natuur is het goed nieuws. En dat zal ook het geval zijn voor deze huisjesslak, neem ik aan …





Voordat hij de grote wijde wereld in kon trekken, moest hij eerst een grote kloof zien te overwinnen door vanaf de regenpijp over te steken naar een bloempot, die op de regenton staat …





Zoals te doen gebruikelijk bij slakken, nam ook dit exemplaar alle tijd om van hot naar her te komen. Het was dan ook een gewillige prooi voor mijn macrolens zo aan het begin van het macroseizoen …





Hij had nog een lange reis te gaan, voordat hij via de bloempot en de regenton uiteindelijk op de begane grond terecht zou komen. Dat heb ik maar niet afgewacht, daarvoor werd het me na enige tijd toch echt te nat …




Verrassingen in de tuin

Gistermiddag heb ik als gevolg van onoplettendheid een mooie, maar helaas wat te lange herfstkuier gemaakt in het bos bij Beetsterzwaag. Daarover in de komende dagen meer in woord en beeld, voor nu is het voldoende om te weten dat ik me ondanks het stralende weer even noodgedwongen in en rond huis vermaak, want de spieren in mijn bovenbenen staan zo strak als pianosnaren …

Om toch een minimum aan zon, frisse lucht en beweging te krijgen, drentel ik zo af en toe even wat rond in de tuin. Daarbij deed ik aan het begin van de middag achter in de tuin onder de bamboe een verrassende ontdekking …

Op een boomstammetje dat daar al jaren stilletjes ligt te vergaan, staat ineens een grote hoeveelheid geweizwammetjes. Het toeval wil dat ik afgelopen week net ergens als commentaar had gegeven, dat ik al jaren geen geweizwammetjes meer heb gezien sinds ik ze eens heb gefotografeerd bij de Freulevijver bij Bakkeveen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit …

Zo’n kleine ontdekking maakt mijn dag meteen goed, maar er was meer. Ook de roze bloemen, waarvan Aafje noch ik de naam weten, staat ineens volop te bloeien. Nu is dit wel een laatbloeier, maar eind oktober is wel heel laat, zeker nu de temperaturen ineens naar winterse waarden dalen …

Ach, vroeg of laat, mij maakt het weinig uit. Die mooie roze bloemen doen het goed te midden van de gele en bruine herfsttinten die onze tuin voor het overige kleur geven …

En daarmee was het nog niet gedaan met de verrassingen, want naast de drooggevallen bedding van het stroompje in onze tuin ontdekte ik ook nog een bloemetje van de grote muur. Normaal gesproken bloeit dit plantje in mei, blijkbaar is hij wat in de war …

En dat is niet zo gek natuurlijk met zo’n raar temperatuurverloop als in de afgelopen week. Maandag kon ik een maximumtemperatuur van 18,4 ºC noteren, gistermiddag bleef de maximumtemperatuur steken bij 5,9 ºC. Daar zou je toch van in de war raken …