De grutto in zijn element

Voorgaande jaren maakte ik mijn foto’s van de grutto vrijwel altijd aan de Sodumerdyk in de omgeving van Soarremoarre. Daar was echter dit jaar vroegtijdig gemaaid, zodat er in geen velden of wegen een grutto te zien was. Omdat ik me niet tevreden stelde met een foto van een boerenwagen, heb ik mijn zoektocht voortgezet in het gebied tussen Gorredijk en Langezwaag, waarvan ik hier gisteren al een fotoserie heb getoond …

Daar hoefde ik niet lang te zoeken. Al snel was duidelijk dat diverse weidevogels hier te midden van plasdras en lang gras volledig in hun element waren. Maar dat is ook niet zo gek, want dit gebied heeft alles te bieden wat grutto, kievit en tureluur nodig hebben …

Om te beginnen krijgen verschillende grassen, kruiden en bloemen er de kans om tot bloei te komen. Dat is goed voor het insectenleven, en die insecten dienen weer als voedsel voor de kuikentjes van de weidevogels …

En dan is er de plasdras. Grutto’s en andere weidevogels vinden het heerlijk om af en toe even wat te badderen. Maar het water zorgt er ook voor dat de bodem zacht blijft, zodat de vogels er gemakkelijker met hun snavel naar wormen kunnen zoeken. Gelukkig richten langzaam maar zeker meer boeren een deel van hun land speciaal voor weidevogels in. het zijn vaak nog maar ‘kleine postzegeltjes’ in het omringende landschap, maar het is wel een begin…

Zodra er kuikens zijn, nemen grutto’s graag plaats op een dampaal om de omgeving in de gaten te kunnen houden en zo nodig alarm te kunnen slaan. Van dergelijke palen staan er hier voldoende. De onderstaande grutto heeft zo te zien een gespleten exemplaar uitgezocht. En aan zijn staart te zien kost het moeite om zich staande te houden in de wind …

Sinds de Alde Ie gesloten is voor doorgaand gemotoriseerd verkeer, kunnen vogels er ook rustig wandelend oversteken, zoals de onderstaande grutto liet zien …

Het bijzondere aan deze fotoserie is dat de grutto’s allemaal met de snavel naar rechts wijzen, behalve de onderstaande. Fier op zijn troon staand en lekker dwars naar links wijzend, kan het niet anders dan dat we hier weer zijn aangeland bij de enige echte ‘Kening fan de greide’ onder de grutto’s …

Gruttokuikens kregen we niet te zien, die bleven veilig in het lange gras. Dat ze er wel waren, was wel duidelijk aan de manier waarop de luchtmacht in actie kwam. De foto’s daarvan morgen op dit weblog.

Gelukkig, een grutto!

16 mei 2017 was een heugelijke dag. Op die dag had ik voor het eerst sinds eind januari zin om zelf weer eens een ritje met de auto te maken en ergens even wat frisse lucht op te snuiven …

Eigenlijk had ik maar één ding in gedachten: proberen een grutto – hier ook wel bekend als ‘de kening fan’e greide’ – te fotograferen. Daarom zette ik koers naar Soarremoarre. In deze kruidenrijke weilanden voelt de grutto zich nog altijd thuis …

De afgelopen jaren is het me steeds gelukt om hier wat foto’s van de grutto te maken. Naar mate de lente dit jaar vorderde, was me de voorgaande weken echter de angst bekropen dat de koning me dit jaar wel eens zou kunnen ontgaan …

Eenmaal ter plekke werd mijn geduld niet zo lang meer op de proef gesteld. Al vrij snel nadat ik de auto bij één van de bochten in de berm had gezet, verscheen de eerste grutto. Als een volleerd model paradeerde hij enige tijd voor me heen en weer …

In algemene zin gaat het slecht met de grutto. Een van de oorzaken daarvan is een tekort aan insecten waarmee de jongen gevoed kunnen worden. Daarvan is bij Soarremoarre geen sprake, getuige de onderstaande foto …

De koning op zijn troon

In Fryslân staat de grutto bekend als de “kening fan de greide” oftewel de “koning van de weide”. Helaas gaat slecht met de grutto, die al vanaf 1960 hard in aantal achteruit gaat. Rond de jaren zestig waren er nog ca 125.000 broedparen in ons land, dat aantal was in 2011 nog maar 40.000. De belangrijkste oorzaak van de daling is dat er jaar na jaar te weinig jonge grutto’s overleven …





Elk jaar streef ik er naar om een koning op zijn troon midden in de weilanden te kunnen fotograferen. Vorige week vrijdag lukte dat bijna op dezelfde plaats waar ik twee weken eerder het luchtshowtje van een buizerd kon fotograferen. Echt tevreden ben ik nog niet over deze opnamen, want bij de nadering van een enorme plensbui lag er een grijze waas over het land. Afijn, het seizoen is nog niet voorbij, misschien krijg ik binnenkort nog wel eens een kansje …




Dansende grutto’s

Hoewel het tot op dat moment op Koningsdag al een zeer geslaagde fotomiddag was, was mijn missie nog niet helemaal geslaagd …





Voordat ik van huis ging, had ik namelijk tegen Aafje gezegd dat ik een rondje Nes-Aldeboarn wilde rijden, omdat ik daar de eerste grutto van het jaar hoopte te kunnen fotograferen …





Op pakweg 3 km afstand van de grazende reeën, kreeg ik meer dan ik had gehoopt …





Links van de door het weidegebied slingerende landweg zag ik niet één, maar twee grutto’s in een weiland staan …





En ze stonden niet alleen …, nee, ze voerden in het kader van hun balts ook nog een mooie dans voor me op …





Volgende missie m.b.t. de grutto: de koning van de weide op een dampaal fotograferen.   🙂

De koning in zijn habitat

Het duurde lang voordat ik dit jaar de eerste grutto’s te zien kreeg, maar toen het eenmaal zo ver was, was het ook meteen goed raak en kreeg ik de kans om een aantal aardige foto’s te maken. Het begon met een grutto die bij het buurtschap Soarremoarre (spreek uit als: Swarre-mwarre) tussen Akkrum en Aldeboarn op een dampaal op wacht stond …





Nadat ik de auto had laten uitrollen, kreeg ik de kans om welgeteld twee foto’s van hem te maken. Daarna steeg hij op van zijn paal om vervolgens op luidruchtige wijze een paar maal een schijnaanval op me uit te voeren …





Al snel voegde zich een tweede grutto bij de luchtpatrouille. Het kon haast niet missen of dit koppel moest ergens in het lange, kruidenrijke gras een paar jongen hebben, bedacht ik me …





Ik besloot het tafereeltje rustig tegen de auto leunend een tijdje te aanschouwen. Na enige tijd streek één van de grutto’s niet zo gek ver bij me vandaan in het lange gras neer …





En zo stond ik ineens op betrekkelijk korte afstand oog in oog met de enige echte Kening fan’e Greide, oftewel de Koning van de Weide. Is hij niet prachtig …





Het wijfje streek een stuk verderop in het weiland neer. Te midden van het lange gras leek ze me ten afscheid nog even toe te wuiven …




Skywatch Friday 299

Na de regen van vorige week hadden we deze week niet te klagen over het weer, het werd met de dag zonniger …

After last week’s rain we had no reason to complain about the weather this week, it was sunnier each day …





Ik houd ervan om koeien in met bloemen omzoomde frisgroene weilanden te zien grazen …

I love the sight of cows grazing in the flower-lined fresh green meadows …





En wat ik minstens zo mooi vind, is het zicht en de roep van de grutto (Limosa limosa) …

And what I find as least as beautiful, is the view and the call of the godwit (Limosa limosa) …





Ik heb er lang om moeten zoeken dit voorjaar, maar deze week lukte het me eindelijk om wat foto’s de maken van de Kening fan’e Greide, zoals we hem hier noemen …

It took me a long time to find them this spring, but this week I finally managed to make some photos of the King of the Meadow, as we call it overhere …




Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!