Gelukkig, een grutto!

16 mei 2017 was een heugelijke dag. Op die dag had ik voor het eerst sinds eind januari zin om zelf weer eens een ritje met de auto te maken en ergens even wat frisse lucht op te snuiven …

Eigenlijk had ik maar één ding in gedachten: proberen een grutto – hier ook wel bekend als ‘de kening fan’e greide’ – te fotograferen. Daarom zette ik koers naar Soarremoarre. In deze kruidenrijke weilanden voelt de grutto zich nog altijd thuis …

De afgelopen jaren is het me steeds gelukt om hier wat foto’s van de grutto te maken. Naar mate de lente dit jaar vorderde, was me de voorgaande weken echter de angst bekropen dat de koning me dit jaar wel eens zou kunnen ontgaan …

Eenmaal ter plekke werd mijn geduld niet zo lang meer op de proef gesteld. Al vrij snel nadat ik de auto bij één van de bochten in de berm had gezet, verscheen de eerste grutto. Als een volleerd model paradeerde hij enige tijd voor me heen en weer …

In algemene zin gaat het slecht met de grutto. Een van de oorzaken daarvan is een tekort aan insecten waarmee de jongen gevoed kunnen worden. Daarvan is bij Soarremoarre geen sprake, getuige de onderstaande foto …

10 jaar geleden: een jonge ree

Meestal plaats in maar één logje per dag, maar vandaag publiceer ik bij wijze van uitzondering een tweede logje, en wel met een paar foto’s die ik vandaag precies tien jaar geleden heb gemaakt. Sommige momenten en sommige gebeurtenissen vergeet je niet, die blijven je waarschijnlijk je leven lang bij. De warme en zonnige middag van 2 juni 2006 deed zich zo’n moment voor …









Die middag week ik tijdens een fotokuiertje in het Weinterper Skar af van mijn normale route. Ik liep nu eens niet rechtstreeks naar het bankje bij de dobbe, maar ik maakte even een omweg naar het stukje kruidenrijk hooiland aan de oostelijke rand van het gebied. Op zoek naar vlinders had ik nog maar een paar meter door het lange gras gelopen, toen ik ineens een donkere gedaante vlak voor me in het gras zag liggen. Even schrok ik, omdat ik dacht dat het een hond was, maar ik was al snel over de schrik heen …









Daar lag een jonge ree aan mijn voeten in het gras. Waarschijnlijk had de moeder mij zien aankomen, waarna zij zich ongetwijfeld even had teruggetrokken in de omliggende bosschages. Voorzichtig liep ik -netjes afstand houdend- een half rondje om haar heen. Nadat ik een paar foto’s had gemaakt, heb ik nog even naar dat betoverend mooie plaatje staan kijken. Daarna ben ik met nog nabonzend hart rechtstreeks teruggelopen naar het pad …






Terug bij het pad naar de dobbe, kwam een collega-fotograaf aangelopen. Samen liepen we op naar het bankje bij de dobbe. Daar raakten we aan de praat en maakte ik kennis met Heidehipper, die tegenwoordig bekend staat als Geert van Geert sines. Het werd een gesprek dat we ons allebei nog steeds goed herinneren. Toen onze wegen een uurtje later scheidden, heb ik Geert nog even gewezen op de jonge ree. Sindsdien maken nog regelmatig een praatje wanneer we elkaar ergens in de natuur treffen …








Pinksterbloemen

Het Weinterper Skar heeft in de warme week die we achter de rug hebben met de dag meer kleur gekregen. De eerste brede orchissen en koekoeksbloemen zijn intussen tot bloei gekomen …









Een van de velden aan de zuidkant van het gebied wordt op dit moment vooral getooid met een mengeling van vooral paardenbloemen, boterbloemen en pinksterbloemen …









Ik had gehoopt om hier net als voorgaande jaren één of meerdere oranjetipjes te kunnen fotograferen, maar die lieten zich helaas helaas maar mondjesmaat zien. En als ze niet door de harde wind werden weggeblazen, vlogen ze wel uit zichzelf op wanneer ik ze probeerde te benaderen …









Daarom laat ik het op deze Eerste Pinksterdag verder maar bij wat close-ups van pinksterbloemen …



















Fijne Pinksterdagen verder!



Een ree tussen de bloemen

Een weiland vol bloemen is mooi …, heel mooi!
Een weiland vol bloemen met een ree aan de slootkant is zo mogelijk nog mooier …





Dit fraaie tafereel speelde zich onder fluks voorbij drijvende wolken af in een weiland net ten zuiden van het Weinterper Skar …
(de onderstaande foto’s kunnen worden vergroot door erop te klikken)




In een bloemrijke wei

De tropische 30 graden lijken we hier vandaag niet te halen …





Maar ook bij een maximumtemperatuur van ruim 27 graden luidt het devies “Kalm aan, dan breekt ’t lijntje niet …”





Op de plaats rust en ter plekke in een idyllische omgeving wat herkauwen, is zo gek nog niet op zo’n dag …




Pepijn ontdekt het boerenleven

Na een koude en grijze zaterdag volgde een zonnige zondag op landgoed “de Merelhof”, en dus gingen Pepijn en ik al vroeg op pad voor een kleine wandeling over het domein.  Tijd om de pyjamabroek te verruilen voor een spijkerbroek was er niet, want de boer die een deel van het land van “de Merelhof” in gebruik heeft, kwam het land op met de tractor. Dat moesten wij natuurlijk wel even bekijken …





Pepijn bleef op gepaste afstand staan om het ronkende apparaat te zien passeren, je weet immers maar nooit welke kant zo’n gevaarte op gaat. “Gras maaien …,” luidde Pepijn’s commentaar, terwijl hij me stralend aankeek, en daar heb ik het op dat moment maar bij gelaten …





Toen de tractor enkele ogenblikken later uit zicht was verdwenen, vervolgden Pepijn en ik onze kuier. “Daar zijn koeien, pake …” kraaide het mannetje, toen we het weiland aan de achterkant van onze weekendwoning naderden …





Die reactie heb ik natuurlijk meteen bevestigd. Dat het geen koeien waren, maar o.a. een Belgische Blauwe pink en nog een paar andere pinken, had ik ook tenslotte ook niet geweten als ‘de landheer’ het me vrijdagmiddag na aankomst niet had verteld …





Voorgaande jaren hadden we ’t hele achter het huis liggende weiland tot onze beschikking. Vorig jaar was dat grotendeels met zuring en boterbloemen bedekte weiland vooral voor Tijmen en mij een mooi jachtgebied voor onze camera’s …





Nu was het weiland voor het vee, en dat was ook goed, want hoewel ze vrij ver weg stonden, vond Pepijn het al babbelend prachtig om naar die loom grazende dieren te kijken …





In de loop van de middag hoorden we de tractor weer het land op komen. Ik werd meteen door Pepijn meegetroond om het spektakel nogmaals te bekijken. Ditmaal stapte Pepijn wat dichter naar de rand van het weiland, maar hij bleef wel op veilige afstand van de afrastering. Na aankomst had ik de mannetjes namelijk meteen goed duidelijk gemaakt dat er stroom stond op de draden en banden rond de weilanden, en die boodschap was goed blijven hangen …





Het was een feest om dit leergierige mannetje, dat intussen zo ongeveer alle automerken weet te benoemen, op deze manier kennis te laten maken met een paar facetten van het boerenleven rond “de Schaapskooi”




Bermtoerisme

Om te ontsnappen aan het geweld van de pneumatische beitel waarmee bij de buren de tegels uit de keuken werden verwijderd, ben ik woensdag rond 11:00 uur in de auto gestapt om in alle rust mijn zuidwestelijke rondje te rijden …

Het zonnetje scheen vrolijk tussen de wolken door en de bermen waren weer mooi …

Koolzaad, fluitekruid, boterbloemen en de fraaie koekoeksbloemen toverden een rijk kleurenpalet tevoorschijn …

Op een aantal plekjes heb ik mijn klapstoeltje even uit de auto getrokken om even lekker in de berm te zitten …

En dan maar gewoon afwachten, kijken wat er voorbij komt en wat er gebeurt …

Er trokken diverse insecten aan me voorbij, de komende dagen volgen daarvan nog wel wat close-ups.