De laatste winterkuier

Op deze laatste dag van de meteorologische winter, die in niets aan winter doet denken, neem ik jullie nog even mee terug naar 6 februari, want dat was de laatste echt mooie winterdag …





Op die dag stond er een gezamenlijke fotokuier met mijn fotomaatje Jetske op het programma. Jetske stelde voor om een sneeuwwandeling te maken in De Deelen, maar omdat ik de dag tevoren had gezien dat daar nauwelijks lag, stelde ik voor om naar de Leijen te gaan …





We hebben eerst een kuiertje gemaakt bij het paviljoen aan de oostkant van de Leijen. Daar lag niet alleen nog een aardig laagje sneeuw, maar zo ver het oog reikte was het oppervlak van de Leijen ook bevroren …





Natuurlijk moest Jetske even kijken hoe sterk het ijs was na 8 nachten met licht vorst en overdag temperaturen die opliepen naar 2 tot 5 graden in de plus …





En jawel hoor, tot pakweg 20 cm uit de kant kon het ijs Jetske dragen. Geen wonder natuurlijk, want daar rustte het ijs nog op de bodem van het zacht glooiende zandstrandje …   🙂





Toen we na een klein half uurtje waren uitgekeken, zijn we in de auto gestapt om naar Dokstersheide aan westkant van de Leijen te rijden …





Daar zijn we over het vlonderpad door het rietland naar het prieeltje op de over van de Leijen gelopen …





Daar aangekomen kregen we een heel ander beeld van de Leijen. Was het meer aan de oostkant helemaal bevroren, hier aan de westkant had de wind vrij spel, waardoor er in de verste verte geen ijs te zien was …





Omdat de koude wind het allerminst aangenaam maakte in het prieeltje, hebben we al snel eerst de luwte van de bosjes en daarna de warmte van de auto weer opgezocht …





Het was een prachtige laatste winterkuier in een verder in feite waardeloze winter. Maar op dat laatste kom ik binnenkort nog wel even terug.

De Leijen bevroren op 26 maart

Vandaag stond er weer een fotokuierje met mijn fotomaatje op het programma. Nadat we onder het genot van een kop koffie hadden bijgepraat en overleg hadden gehad over locatie en onderwerp, tuften we aan het eind van de ochtend naar de westkant van de Leijen bij De Tike. Ik had gehoopt dat we daar misschien wat door wind, water en vorst gecreëerde ijzige kunstwerkjes in de rietkraag konden fotograferen …





Nadat we bij Doktersheide (kaartje Google Maps) de auto achter ons hadden gelaten, zei ik tegen Jetske, dat het me alleszins meeviel met de wind en de temperatuur. Dat het voorjaar ook hier nog niet had toegeslagen, was echter al snel duidelijk, de vaart naar de Leijen lag bijna helemaal dicht met een mooi laagje ijs …





Toen we even later over het laatste stuk van het vlonderpad naar het prieeltje op de oever van de Leijen liepen, kregen we de volle laag van de recht van voren komende oostenwind. Op dat moment begon de gevoelstemperatuur al snel te dalen …





Van ijzige kunstwerkjes in de rietkraag was geen sprake. Tot mijn niet geringe verbazing zagen we dat het meer vrijwel helemaal bevroren was. Zo ver het oog reikte strekte zich een groezelige ijsplaat over de Leijen uit, ook het eilandje dat voor het prieeltje in het meer ligt was weer geheel ingesloten door ijs …





Heel apart om dit beeld hier op 26 maart aan te treffen. Op 17 januari zag ik hier een eerste schaatser over een toen veel mooiere ijsvloer glijden, die was toen voor mijn gevoel aan de vroege kant. Het was wel aardig geweest om hier nu een extreem late schaatser aan te treffen, maar dat zat er toch niet in, en laten we hopen dat het er ook niet meer van komt …





Erg lang hielden we het daar pal op de koude oostenwind niet uit. Aan de onderstaande rietpluimen is goed te zien hoe zeer de wind nog over de vlakte blies. Nadat we allebei de nodige plaatjes hadden geschoten, wisselden we een blik van verstandhouding …, tijd om terug te gaan naar de auto …





Voordat we daar aan toe waren, ontdekte Jetske echter een plekje waar het heerlijk toeven was. In de zon en in de luwte van wat struikgewas hebben we nog een tijdje heerlijk zitten kletsen en genieten van de zon. Op zo’n plekje uit de wind merk je dan ineens hoeveel kracht de zon alweer heeft, en dan krijgt het begrip windchillfactor ook ineens echt betekenis …





Helemaal bijgekomen van de kou aan de rand van de ijsvlakte vervolgden we een kwartiertje later met een tevreden gevoel onze weg naar de auto.

Zeven reeën en meer moois

Het was bewolkt en grijs gisteren, maar ditmaal zijn we er in het noorden eens goed van afgekomen wat de sneeuw betreft. Een paar maal had ik even het idee alsof minuscule sneeuwvlokjes een soort lichte mist over het vlakke land legden, maar daar bleef het dan ook bij. Omdat alle wegen hier uitstekend berijdbaar zijn en ook uitwijken op de smalste B-wegen geen probleem is nu de bermen bevroren zijn, was het een prima dag voor een ritje in de omgeving van Aldeboarn …





Nadat ik bij De Veenhoop wat foto’s had gemaakt van een groep ganzen van diverse pluimage, ben ik naar It Eilân gereden. Het was me er wat te koud en te kaal voor een langere fotokuier, maar ik ben wel even over de voetgangersbrug, die hier ’s winters altijd ligt voor de bewoners van het eiland, naar de overkant gelopen. De vaargeul van het pontje was nog duidelijk zichtbaar …





Terug in de auto heb ik koers gezet naar Aldeboarn. Voordat ik daar aankwam, heb ik de auto nog een keer aan de kant van de weg gezet om een groepje paarden te fotograferen. Ze stonden wel op een heel bijzondere manier op een rijtje in het witte weidelandschap  …





Meestal rijd ik om Aldeboarn heen, gistermiddag besloot ik er even doorheen te rijden, zodat ik even een paar sfeerplaatjes kon schieten van dit aardige dorp op de oevers van het riviertje de Boarn. Het water kabbelde er nog zachtjes voort. In de kern van het dorp heb ik eindelijk van dichtbij eens wat foto’s gemaakt van de kenmerkende scheve kerktoren van Aldeboarn. De foto’s daarvan en meer foto’s van deze dag zullen hier ongetwijfeld nog wel eens voorbij komen …





De volgende halte was bij De Deelen, en daar besloot ik een echte fotokuier te maken. Het was er ongelooflijk stil. Meer dan een enkele wandelaar heb ik niet gezien of gehoord, de enige vogels die ik er gezien heb, waren een paar ganzen die luid gakkend over vlogen. Alle andere vogels waren blijkbaar al gevlogen. Vorig jaar was ik hier op 1 februari, toen trof ik hier na vier(!) nachten met matige vorst de eerste schaatsers aan, waaronder nota bene een jong stel met een kind in een buggy … “Dan deug je toch niet!?” schreef ik daar indertijd over. Ook nu ligt er een mooi laagje ijs op de petgaten, maar het is nog maar een heel dun en fragiel laagje, dat nog hoegenaamd geen draagkracht lijkt te hebben …





Aangekomen bij het eerste bankje was ik eigenlijk wel even aan een kleine pauze toe, maar daar vond ik het toch echt wat te koud voor. Daarom besloot ik maar terug te lopen naar de parkeerplaats via de op één na kortste route, over het vlonderpad dat afwisselend door bos en riet loopt. Al snel kwam ik er achter dat dat geen echt gelukkig keuze was, want ondanks de betimmering met kippengaas waren de planken hier en daar akelig glibberig. Ik heb het er weer heelhuids vanaf gebracht, en ik was blij dat ik weer wat kon opwarmen in de auto …





Terwijl ik even later over de Hooivaartsweg reed, twijfelde ik bij de brug even wat ik zou doen: linea recta naar huis of toch nog maar even een kleine omweg maken …?
Het werd het laatste, en dat bleek weer een gouden greep, want luttele minuten later stond ik oog in ogen met een groepje reeën. Eerst zag ik één ree door een weiland lopen, al snel verscheen er een tweede exemplaar. Samen liepen ze naar een sloot, en daar zag ik nog een paar van die schrandere kopjes verschijnen. Nog weer een paar minuten later stonden er zeven prachtige reeën voor me in het witte winterlandschap. Behalve dat ik er een groot aantal foto’s van heb gemaakt, heb ik ze ook nog eens een minuut of 8 kunnen filmen …





Met een gelukkig en voldaan gevoel ben ik vervolgens huiswaarts gereden, maar niet zonder onderweg nog een korte tussenstop te maken om nog even wat plaatjes te schieten van het enige moment waarop de lucht gisteren even wat kleur toonde …





En vandaag … vandaag schijnt de zon volop, en dus wordt het tijd om er zo meteen maar weer even op uit te trekken. Het winterweer doet me in alle opzichten goed, dus ik probeer er maar van te profiteren zo lang het kan, en ik zie wel waar het schip strandt.

Konijnen in De Deelen

In De Deelen broeden elk jaar vele honderden ganzen. Na de broedtijd waggelen de ganzen met hun jonge kroost bij voorkeur over de omringende weilanden en akkers om zich te voeden met het eiwitrijke gras en jonge maïsplantjes. Om dat te voorkomen werd er in voorgaande jaren in het voorjaar tijdelijk een afrastering rond een deel van het natuurgebied gezet, zodat de ganzen hun kostje in De Deelen bijeen moesten scharrelen …

Omdat dit onvoldoende resultaat opleverde, zijn in het afgelopen voorjaar zoveel mogelijk ganzeneieren stuk geprikt, zodat de aanwas van de ganzenpopulatie tot staan wordt gebracht. Over de resultaten van deze actie heb ik nog niets gelezen, maar tijdens mijn fotokuier van maandagmiddag heb ik er geen gans gezien. Intussen lijkt zich echter wel een ander probleem aan te dienen in De Deelen …

De afgelopen jaren is het regelmatig voorgekomen, dat ik tijdens een kuier in het gebied een konijntje op mijn pad aantrof, nu eens een bruin getint exemplaar, dan weer een zwarte …

Zoveel als maandagmiddag heb ik er echter niet eerder gezien, volgens mij zaten er meer konijnen dan ganzen in De Deelen, want ganzen heb ik er niet gezien maandag …

Wel trof ik op de terugweg naast het pas in een bosachtig gedeelte een drietal eieren aan. Het zouden ganzeneieren kunnen zijn, geprikt zijn ze in elk geval niet …

Ik vervolgde mijn weg terug naar de auto over het vlonderpad dat door het moerassige rietland loopt …

Bij de parkeerplaats lag een zwart konijntje in de beschutting van een rietkraag lekker te zonnen …

Helemaal aan het eind van mijn wandeling zat nog een konijntje onder de picknicktafel. Omdat ik mijn zinnen erop had gezet om daar even te rusten voordat ik huiswaarts zou keren, moest hij zijn heil even elders zoeken …

Terwijl ik aan de oever van het petgat wat zat te mijmeren aan de picknicktafel, heb ik eens even geteld hoeveel konijnen ik had gezien. Ik ben uitgekomen op negen stuks … het is bij de wilde konijnen af …

Vrijwilligers in het zonnetje

De vakantietijd is nu ook hier voorbij. Aafje is vanmorgen weer met frisse tegenzin op de fiets gestapt om haar werk weer eens op te zoeken. Ook voor mij als bloggende MS-er is het tijd om het normale levensritme weer op te pakken. Hoewel ik de afgelopen weken wel rustig ben blijven bloggen, merk ik, dat ik de laatste tijd te weinig beweging heb gehad. Het is tijd om mijn dagelijkse fotokuiertjes weer op te pakken. En dat is vandaag meteen goed gelukt.

Tot het reguliere levensritme behoren ook de kuiers met mijn fotomaatje Jetske. Zij troonde me vandaag in twee etappes mee De Wieden in. Ik begin nu eens een keer met het mooiste en meest vermoeiende tweede deel: een kuier bij het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten bij St. Jansklooster. Een paar jaar geleden hebben Jetske en ik hier het Vlonderpad eens gelopen. Vandaag stond het Laarzenpad op het programma. Om dat Laarzenpad te bereiken, moesten we met een wankel trekpontje een vaart oversteken. Een schilderes had dit plekje uitgezocht om het landschap in aquarel vast te leggen …

Eenmaal aan de overkant liepen we een tijdlang door niets dan ruisend riet. Na enige tijd werd het geruis overstemd door een of ander machinaal geluid, en nog weer even later de bron ervan zichtbaar …

Bij de volgende vaart die het Laarzenpad kruist, was een aantal vrijwilligers van Natuurmonumenten aan het werk. We zijn even blijven staan om het werk in ogenschouw te nemen en wat foto’s te maken …

De mannen waren bezig met het vervangen van de walbeschoeiïng op de plaatsen waar het trekpontje aan wal kwam. Het was alleszins duidelijk dat het een pittige klus was. Vooral het lostrekken van de oude palen was zwaar werk …

Maar met vereende krachten lukte het toch om de oude palen aan de linkerkant op de wal te krijgen. Aan de rechterkant werd intussen het nieuwe houtwerk voor de walkant aan die zijde uitgeladen …

Nadat één van de mannen ons behulpzaam was geweest om het pontje hier naar toe te trekken, en vervolgens ook nog een helpende hand toestak bij het opstappen, vervolgden we onze weg aan de overkant van de vaart. Nou ja … ‘weg’ is hier een groot woord. Het trilveen deinde op verschillende plaatsen heerlijk onder onze voeten op en neer. Dat maakte het lopen er niet echt makkelijker op, integendeel, het begon al snel extra kracht van mijn benen te vergen. Gelukkig stond er na verloop een bankje naast het pad.

Daar hebben we een tijdje gezellig zitten keuvelen over ditjes en datjes. Over het riet heen turend trachtten we een inschatting te maken hoe het pad verder zou lopen, en hoe lang het ongeveer zou zijn. Na rijp beraad besloten we op safe te spelen, want mijn onderdanen maanden me tot voorzichtigheid. En dus stonden we een uurtje later weer bij het pontje waar de vrijwilligers nog steeds hard aan het werk waren …

We hadden best rond kunnen lopen, zei één van de mannen toen we de overkant weer droog hadden weten te bereiken. Ik vertelde dat ik het genoeg vond bij het bankje. Volgens één van de mannen waren we bij het bankje op de helft van de rondgang, maar dat vertrouwde ik eerlijk gezegd niet helemaal …

Het werk dat door deze mensen overal in het land op vrijwillige basis in de natuur wordt verricht kan wat mij betreft niet genoeg worden gewaardeerd. Zonder deze harde werkers zouden veel natuurgebieden niet of op zijn minst veel minder toegankelijk zijn. Hulde daarom voor deze vrijwilligers …

Bijna terug bij de auto hebben we het informatiebord bij de ingang van het bezoekerscentrum maar eens even bekeken … Toen zagen we dus dat het Laarzenpad 3 km lang is. Dat red ik zelfs niet als ik in topvorm ben. Misschien moet ik er toch maar ’n gewoonte van maken om eerst zo’n informatiebord eens te bekijken … 😉

Enfin, ik weet in elk geval weer dat mijn onderdanen het nog doen, en dat het best eens zou kunnen, dat ze morgen recht hebben op een eerste snipperdag na de vakantie. Het was de vermoeidheid weer dubbel en dwars waard, want het was een prachtige kuier …

Tot slot nog even een opmerking t.b.v. de betreffende vrijwilligers: mochten jullie belangstelling hebben voor één of meerdere foto’s in groter formaat, stuur dan maar even een mailtje, dan komt het helemaal voor elkaar.