Reusachtige libellen

Eerder dit jaar liet ik hier al de van wilgentenen gemaakte kunstwerken “Baltsende kraanvogels” en “Drie monniken onderweg” zien. Beide kunstwerken waren lokale spin-offs van LF2018. Ook in een waterpartij langs de verbindingsweg tussen Nijega en De Tike staat sinds het voorjaar een dergelijk kunstwerk dat door een groep Nijegasters zelf is bedacht, ontworpen en gemaakt van wilgentenen en biezen …

Het beeld van twee reusachtige parende libellen op een lisdodde en iets verderop een drijvende krabbenscheer is in het kader van de culturele hoofdstad gemaakt door zeven bewoners van het dorp Nijega. De mannen zorgden vooral voor het constructiewerk en de vrouwen zorgden ervoor dat de wilgentenen en de biezen (pitrus) in de goede vorm werden gebogen en gevlochten …

De makers van het beeld willen de kwetsbaarheid van de leefomgeving van libellen in beeld brengen. Het is een verwijzing naar het behoud van de rijke biotoop van het coulissenlandschap in De Friese Wouden, gedragen door een collectief van overwegend boeren en particulieren. Dit is van belang voor zowel krabbenscheer als libellen …

Menselijk handelen bepaalt in grote mate welke soorten blijven, komen of verdwijnen. Denk daarbij aan de afname van insecten en weidevogels, maar ook aan de toename van predatoren, het verdwijnen van geschikte biotopen en waterverontreiniging …

Libellen in het rietland

Donderdagmiddag heb ik samen met mijn fotomaatje een korte fotokuier gemaakt in het rietland in de Weerribben. Er zweefden vele tientallen, waarschijnlijk zelfs honderden libellen boven het in de wind dansende riet …





Even stil zitten voor een foto was er voor de meesten niet bij. Slechts een enkeling streek even neer om vervolgens ook nog even te blijven zitten, zoals de viervlek (Libellula quadrimaculata) op de onderstaande foto, die zich een tijdlang vastklampte aan een in de wind heen en weer wiegende grashalm …





Enige tijd later ontdekte Jetske tegen de rand van een bosje een mooie grote libel, die een wat stabieler plekje had gevonden op een gebroken, maar niet in de wind bewegende tak …





Nadat Jetske er een aantal foto’s van had gemaakt, was het mijn beurt om hem zo geruisloos mogelijk te benaderen voor een kleine fotosessie …





In de afgelopen anderhalve week had ik al een paar maal wat foto’s kunnen maken van een pas uitgeslopen libel die in het gras hing om zijn vleugels te drogen, maar dat waren maar matige, door het omringende gras rommelige foto’s geworden …





Deze libel bleef heel geduldig poseren op een mooi plekje, en dat leverde de eerste libellenfoto’s van 2013 op, waar ik echt tevreden over ben. Kijk eens naar die ogen, dat is toch een sprookje …





Zit ik natuurlijk alleen nog weer met het probleem wat voor libel dit is … Totdat iemand een ander idee heeft, houd ik het erop dat het een bruine korenbout (Libellula fulva) is. Veel maakt het me trouwens niet uit, ik heb er een mooie fotoserie aan overgehouden, en dat is voor mij het belangrijkst.

De laatste libellen

Nadat ik even een kijkje had genomen bij de Merskenheide, heb ik zaterdagmiddag nog een klein fotokuiertje gemaakt bij de Kapellepôlle. Dit is een klein stukje ongerepte natuur te midden van deels nog met maïs getooide landerijen, enkele kilometers ten zuidwesten van Moskou. Hier en daar stond nog een heidetakje in bloei, dat vanuit het juiste perspectief bekeken mooi afstak tegen de blauwe lucht …

In de zon en uit de wind was het goed toeven, en dus ben ik maar weer even op de boomstam bij het vennetje in het midden van het terrein gaan zitten. Dankzij het mooie najaarsweer zweefden er nog heel wat libellen rond. Ik zat nog maar net, toen er eentjel op mijn rechter bovenarm neerstreek …

Nadat hij een rondje had gevlogen, streek hij korte tijd later neer op mijn spijkerbroek …

Het beestje was niet bij me weg te slaan. Zodra ik even te dicht bij hem kwam met de camera, vloog hij even een stukje, om al vrij snel daarna weer op mijn jas of broek even lekker op te warmen in het zonnetje. Op zo’n moment komt het kantelbare schermpje van mijn camera weer goed van pas. Zo lukte het zelfs om hem met de camera in mijn linkerhand te portretteren. Aan zijn gerafelde vleugels te zien heeft dit exemplaar er heel wat vlieguren op zitten …

Ik zal ze missen de komende tijd … ik kijk nu al uit naar de meimaand … 🙂