Gehoornde koeien

Tevreden met mijn foto’s van de grutto, heb ik ook nog even een kijkje genomen bij het naastgelegen weiland …

Daar liep een aantal fraai gehoornde koeien in de wei … stevige dames die garant staan voor een goed stukje vlees …

Verderop zag het weiland er helaas een stuk minder romantisch uit, daar leek een stortplaats te liggen …

Toch jammer dat een boer dat zo doet, want het doet toch afbreuk aan het verder fraaie plattelandsbeeld …

Gelukkig, een grutto!

16 mei 2017 was een heugelijke dag. Op die dag had ik voor het eerst sinds eind januari zin om zelf weer eens een ritje met de auto te maken en ergens even wat frisse lucht op te snuiven …

Eigenlijk had ik maar één ding in gedachten: proberen een grutto – hier ook wel bekend als ‘de kening fan’e greide’ – te fotograferen. Daarom zette ik koers naar Soarremoarre. In deze kruidenrijke weilanden voelt de grutto zich nog altijd thuis …

De afgelopen jaren is het me steeds gelukt om hier wat foto’s van de grutto te maken. Naar mate de lente dit jaar vorderde, was me de voorgaande weken echter de angst bekropen dat de koning me dit jaar wel eens zou kunnen ontgaan …

Eenmaal ter plekke werd mijn geduld niet zo lang meer op de proef gesteld. Al vrij snel nadat ik de auto bij één van de bochten in de berm had gezet, verscheen de eerste grutto. Als een volleerd model paradeerde hij enige tijd voor me heen en weer …

In algemene zin gaat het slecht met de grutto. Een van de oorzaken daarvan is een tekort aan insecten waarmee de jongen gevoed kunnen worden. Daarvan is bij Soarremoarre geen sprake, getuige de onderstaande foto …

Samen op een hek

Bij het zien van een grutto word ik eigenlijk altijd blij, en bij een tureluur al niet minder …









Bij Soarremoarre (kaart Google Maps) zag ik enige tijd geleden een grutto en een tureluur samen op een hek staan …









Na verloop van tijd schoof de tureluur voorzichtig over het hek naar de grutto toe …









Die kleine tureluur had het goed bekeken, terwijl de grutto de omgeving in de gaten hield, kon de tureluur even een oogje dicht doen …   🙂








Standvastig op één poot

Het heeft even geduurd, maar gisteren kreeg ik in de buurt van Soarremoarre (kaart Google Maps) rond het middaguur dan toch eindelijk voor het eerst dit jaar een tureluur voor de lens van mijn camera …









Hij had op een paal te midden van het kruidenrijke grasland met op de achtergrond een koppel koeien nog een mooi fotogeniek plekje uitgekozen ook om voor me te poseren …









Lange tijd bleef hij heel standvastig op één poot staan, totdat hij blijkbaar genoeg kreeg van het geklik van mijn camera … Toen kwam het tweede pootje erbij, waarna hij kort en krachtig afzette en op de wiek ging …








Dartel en dorstig

Terwijl ik vorige week vrijdag via ommelandse wegen in de richting van het natte rietland in de Kop van Overijssel koerste, zag ik bij Soarremoarre de eerste lammetjes in een weiland dartelen …





Daar kon ik natuurlijk niet zomaar aan voorbij rijden, en dus ging de auto even de berm in voor een kleine tussenstop. Al snel werd duidelijk dat de lammetjes niet alleen dartel waren, maar ook dorstig …





Dit kleine ding zocht zijn heil aan de toch wel erg steile slootkant. Na een tijdje zag ik hem gelukkig weer veilig in de richting van zijn moeder en de andere lammetjes huppelen …   🙂




Haas in een flets zonnetje

Tijdens één van mijn ritjes zag ik afgelopen week ergens op geringe afstand van de weg twee hazen parmantig in een weiland zitten. Zodra ik de auto tot stilstand had gebracht en het linker portierraam naar beneden liet zoeven, kozen ze zigzaggend het hazenpad. Kansloze missie om nog een aardige foto te kunnen maken …


 alt=


En opnieuw had ik vrijdagmiddag geluk. Op ongeveer een kilometer afstand van de vieze lammetjes lag een haas lekker in een flets zonnetje in een weiland aan de Sodumerdyk tussen Soarremoarre en Nes. In tegenstelling tot de twee hazen eerder in de week, bleef deze haas lekker ontspannen liggen …




Vieze lammetjes

De afgelopen weken heb ik diverse malen uitgekeken naar lammetjes in de wei. Ik heb ze weliswaar ook wel een paar maal gezien, maar dat was steeds op een plek waar ik niet even kon stoppen om wat plaatjes te schieten …





Gistermiddag had ik meer geluk. Op het onvolprezen landweggetje tussen Pean en Soarremoarre (spreek uit als Swarre-mwarre) kwam ik langs een weiland waar ik in het verleden wel vaker lammetjes heb gefotografeerd …





Zo te zien hebben deze lammetjes tijdens of vlak na het regenachtige weer van de afgelopen tijd heerlijk in de modder liggen donderjagen …





Niet eerder zag ik zulke vieze lammetjes … Maar dat maakt niet uit, ze zijn en blijven leuk … 





En hoewel we het nog zonder aangename voorjaarstemperaturen moeten stellen, lammetjes horen er toch wel bij in deze tijd van het jaar, ook als ze vies zijn … 🙂