Droogte aan de Alde Ie

Afgelopen woensdag bereikte de temperatuur in ons tuintje voor het eerst dit jaar de zomers 25 graden. Daarmee was het de eerste echt zomerse dag van 2019. Omdat er die dag een fotokuiertje met mijn fotomaatje op het programma stond, stelde ik voor om een kijkje te nemen bij de Alde Ie. Dit is het voor autoverkeer afgesloten landweggetje ten westen van Gorredijk, omgeven door plasdras, waar ik vorige week een aantal grutto’s had gefotografeerd. Die foto’s waren de dag daarna te zien in mijn ‘Skywatch Friday 462’

Woensdag hadden we helaas minder geluk. Het was er nog steeds mooi en stil. Het was er zelfs te stil voor de tijd van het jaar. In tegenstelling tot een week eerder was er geen vogel meer te horen. En als ze niet te horen zijn, dan weet je dat de kans ook erg klein is dat je ze te zien zult krijgen …

Nog wat beter rondkijkend was al snel duidelijk wat de oorzaak was: van plasdras was geen sprake meer. De bodem was volledig uitgedroogd. Zo droog heb ik het hier rond deze tijd van het jaar niet eerder gezien. En dat is geen wonder. Na de droge zomer van vorig jaar hadden we eind vorig jaar een watertekort van ongeveer 300 mm. Dat is in de afgelopen winter maar gedeeltelijk weggewerkt. De 20 mm regen die hier sinds woensdagavond is gevallen, zet geen zoden aan de dijk. Op dit moment hebben we nog steeds een tekort van zo’n 180 mm. Daarmee lijken we de zomer met een nog groter probleem te starten dan vorig jaar …

Vogels kregen we dus niet te zien aan de Alde Ie ditmaal. Het meest spannend was in feite nog de eerste waterjuffer van het jaar, die op Jetskes’ korte broek neerstreek. Toen ik ter plekke kwam, was het juffertje helaas al gevlogen, maar Jetske heeft er zelf een aantal heel aardige macro’s van gemaakt. Die foto’s hebben een plekje gekregen in haar logje ‘Geen weidevogels maar wel een waterjuffer’

Skywatch Friday 463

We hebben hier een paar prachtige voorjaarsweken achter de rug met (te) hoge temperaturen en veelal strakblauwe luchten zonder ook maart een enkel wolkje en geen druppel regen …

We have had a few beautiful spring weeks here with (too) high temperatures and mostly clear blue skies without even a single cloud and no drop of rain …

Gelukkig verschenen er gistermiddag eindelijk weer wat fotogenieke wolken aan het zwerk. Gisteravond brachten een paar pittige onweersbuien eindelijk de regen waar de natuur zo hard aan toe is …

Fortunately some photogenic clouds finally appeared again yesterday afternoon. And last night a few spicy thunderstorms finally brought the rain that is so welcome in nature …

Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Prettig weekend!
Wishing you all a wonderful weekend!

De grutto in zijn element

Voorgaande jaren maakte ik mijn foto’s van de grutto vrijwel altijd aan de Sodumerdyk in de omgeving van Soarremoarre. Daar was echter dit jaar vroegtijdig gemaaid, zodat er in geen velden of wegen een grutto te zien was. Omdat ik me niet tevreden stelde met een foto van een boerenwagen, heb ik mijn zoektocht voortgezet in het gebied tussen Gorredijk en Langezwaag, waarvan ik hier gisteren al een fotoserie heb getoond …

Daar hoefde ik niet lang te zoeken. Al snel was duidelijk dat diverse weidevogels hier te midden van plasdras en lang gras volledig in hun element waren. Maar dat is ook niet zo gek, want dit gebied heeft alles te bieden wat grutto, kievit en tureluur nodig hebben …

Om te beginnen krijgen verschillende grassen, kruiden en bloemen er de kans om tot bloei te komen. Dat is goed voor het insectenleven, en die insecten dienen weer als voedsel voor de kuikentjes van de weidevogels …

En dan is er de plasdras. Grutto’s en andere weidevogels vinden het heerlijk om af en toe even wat te badderen. Maar het water zorgt er ook voor dat de bodem zacht blijft, zodat de vogels er gemakkelijker met hun snavel naar wormen kunnen zoeken. Gelukkig richten langzaam maar zeker meer boeren een deel van hun land speciaal voor weidevogels in. het zijn vaak nog maar ‘kleine postzegeltjes’ in het omringende landschap, maar het is wel een begin…

Zodra er kuikens zijn, nemen grutto’s graag plaats op een dampaal om de omgeving in de gaten te kunnen houden en zo nodig alarm te kunnen slaan. Van dergelijke palen staan er hier voldoende. De onderstaande grutto heeft zo te zien een gespleten exemplaar uitgezocht. En aan zijn staart te zien kost het moeite om zich staande te houden in de wind …

Sinds de Alde Ie gesloten is voor doorgaand gemotoriseerd verkeer, kunnen vogels er ook rustig wandelend oversteken, zoals de onderstaande grutto liet zien …

Het bijzondere aan deze fotoserie is dat de grutto’s allemaal met de snavel naar rechts wijzen, behalve de onderstaande. Fier op zijn troon staand en lekker dwars naar links wijzend, kan het niet anders dan dat we hier weer zijn aangeland bij de enige echte ‘Kening fan de greide’ onder de grutto’s …

Gruttokuikens kregen we niet te zien, die bleven veilig in het lange gras. Dat ze er wel waren, was wel duidelijk aan de manier waarop de luchtmacht in actie kwam. De foto’s daarvan morgen op dit weblog.

Skywatch Friday 407

Deze week deelde de winter zijn vierde plaagstootje uit. Ditmaal werden we niet alleen verrast met een laagje ijs waarop geschaatst kon worden, maar de natuur werd ook bedekt met een sierlijk laagje rijp …

This week we had the fourth cold period during this winter. This time we were not only surprised with a layer of ice which made skating possible again, nature was also covered with a graceful layer of hoarfrost …

In Skywatch Friday 401 heb ik de eerste schaatsters van deze winter bij de Hooidammen al getoond, dat was in december, gisteren kon ik de eerste schaatsters van 2017 op het ondergelopen land daar fotograferen …

In Skywatch Friday 401, I have already shown the first skaters this winter in december 2016, yesterday I photographed the first skaters of 2017 at the drowned land near the Hooidammen …

Toen ik ’s middags langs de Opsterlandse Compagnonsvaart reed, kwam de zon er zelfs even door en kreeg ik zelfs nog heel even wat blauwe lucht te zien …

When I drove along the canal Opsterlandse Compagnonsvaart in the afternoon, I saw some blue sky and the sun was even shining for a moment …

Lang kon ik niet van de zon genieten, toen ik aan de andere kant van Gorredijk even bij de Alde Ie was, trok de lucht boven de Nijsleatster Feart alweer dicht …

It didn’t last long, about ten minutes later clouds and fog came back again …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

Een mooie stille vliegshow

Terwijl vliegtuigen uit verschillende landen zich donderdagmiddag verzamelden op de vliegbasis Leeuwarden, om daar op vrijdag en zaterdag luidruchtige vliegshows te verzorgen in het kader van de open dagen van de Koninklijke Luchtmacht, hobbelde ik stiekem stapvoets voort over de Alde Ie bij Gorredijk …









Aan weerszijden van de weg is het kruidenrijke gras op het drassige land hoog opgeschoten. Zodra ze me zien naderen, vliegen er een paar grutto’s op. Terwijl ik de auto langzaam laat uitrollen om bij een dam even in de berm te gaan staan, vliegen ze luid roepend een paar maal om me heen. Even later duiken ze weer weg in het hoge gras …









Intussen is er een vogeltje neergestreken op één van de dampalen. Geleerd hebbend van de vorige keer dat ik hier was, denk ik dat we hier opnieuw te doen hebben met een graspieper …









Verderop is een boer bezig om het gemaaide gras bijeen te harken. Geruime tijd deelt hij het weiland met een groepje scholeksters, een paar kieviten en een ooievaar, die rustig op het land blijven rondscharrelen …









Als de zware combinatie na verloop van tijd toch wat al te dichtbij komt, kiezen de vogels het luchtruim. En zo krijg ik lekker in alle rust aan de waterkant zittend, voor de tweede maal die dag nog een mooi stil vliegshowtje voorgeschoteld …









Daar kan geen open dag van de luchtmacht tegenop!   🙂
Overigens is dit een in snel tempo verdwijnend landschap. In de Leeuwarder Courant staat vandaag een artikel over de teloorgang van het Friese landschap, het is om te janken! http://bit.ly/1Un0jlI



Plas-dras aan de Alde Ie

Eigenlijk mag het niet sinds de Alde Ie in 2012 is afgesloten voor alle verkeer m.u.v. fietsers en voetgangers, maar gistermiddag kon ik het toch niet laten om even heen en weer te rijden over het smalle en uiterst hobbelige landweggetje …









Het plas-dras gebied links en rechts van de weg maakt het tot een paradijsje voor weidevogels. Die lieten zich echter niet van harte zien gisteren. Er duikelden wat kieviten door de lucht, veldleeuweriken zongen letterlijk en figuurlijk het hoogste lied, er stapte een enkele grutto door het water en de wulp liet zijn waterfluitje regelmatig klinken, maar het was allemaal te ver weg om er een acceptabele foto van te kunnen maken …









Ook zonder dat ik foto’s van weidevogels kon maken, was het echter al de moeite om daar een tijdje in zon en wind te staan. Het frisgroene gras doorweven met grote aantallen dotterbloemen kleurde Fryslân hier op zijn mooist …









Plotseling zag ik vanuit een ooghoek iets bewegen, alsof er iets neer dwarrelde … Toen ik mijn blik die kant op draaide, zag ik een vogeltje op een dampaal zitten. Dit was de beste foto die ik van hem heb kunnen maken, daarna was de vogel weer gevlogen. Nu is het alleen even de vraag wat voor vogel ik hier heb ‘gevangen’ … Ik mis het kenmerkende kuifje, maar zou het een veldleeuwerik kunnen zijn? In dat geval is het de eerste keer dat ik een veldleeuwerik heb kunnen fotograferen …








Een reiger aan de Alde Ie (2)

De blauwe reiger aan de Alde Ie bleef maar volharden in zijn vreemde gedrag, want opnieuw bleef hij enige tijd diep in het spiegelende water van het Klidzerak zitten …





Het werd zelfs nog wat gekker, toen hij even later uitgebreid met zijn vleugels slaand begon te badderen. Met vissen vangen had dit duidelijk weinig te maken …





Daarna bleef hij weer een tijdlang als Gekkie Henkie voor zich uit zitten staren …





Ik stond net op het punt om mijn weg maar te vervolgen, toen de reiger een minuut of vier later weer de vaste wal opzocht. Langs de waterkant scharrelde hij weer wat dichter naar mij toe …





Plotseling schoot zijn kop met de scherpe snavel als een speer vooruit in een poging om een prooi te vangen …





Ik heb hem nadien niet zien slikken, dus waarschijnlijk was ook dit weer mis …





Met honger in de hals ging hij vervolgens chagrijnig voor zich uit kijkend met zijn kuif in de wind op de wal zitten …





Voor mij was dit het moment om mijn weg te vervolgen. Het was weer zo’n dag, waarop de fotogenieke situaties en momenten zich in ruime mate aandienden. Jullie vinden het vast niet erg om de komende dagen ook nog wat foto’s van zwanen en zwijnen te zien …