Terug naar de dobbe

Op de dag waarop ik hier schreef over de fotokuier die mijn fotomaatje en ik in 2006 hebben gemaakt naar de dobbe in het Weinterper Skar, ben ik de uitdaging aangegaan om daar voor het eerst sinds lange tijd weer eens een kijkje te nemen. De laatste keer was volgens mij in maart 2016. Daarna raakte ik ruim drie jaar aan de sukkel met chronische pijnklachten en gestaag afnemende spierkracht in mijn benen. Nu de spieren weer wat meer getraind zijn, stond de kuier voor dit voorjaar op de rol samen met Jetske, maar we weten wat er gebeurde …

De paden op, de lanen in … Eerst het pad op de eerste foto in westelijke richting. Onderweg even een korte stop om mijn blik even over het weer groen wordende veld te laten glijden. Kalm zoekt de weerspiegelende streep water in de slenk zijn weg naar het laagste punt. Tijd om in noordelijke richting af te buigen. Stevig doorstappend bereikte ik verrassend gemakkelijk het eens zo geliefde bankje bij de dobbe …

Ik schrijf ‘eens’, want sinds Staatsbosbeheer in 2007 in haar onmetelijke wijsheid heeft besloten, om de boomsingel die aan de westelijke kant de dobbe van het achterliggende weiland scheidde volledig te kappen, voelt het niet meer als mijn geliefde plek. Het verwijderen van de boomsingel heeft er een vaak kille, winderige vlakte van gemaakt …

Afijn, niet getreurd, het was mooi weer en onder die omstandigheden is het in de zon nog steeds goed toeven op het bankje. Veel viel er niet te zien, want de flora moet nog uit de winterslaap komen. Wel dobberden er twee kuifeenden op het water aan de verste kant van de dobbe …

Het zat lekker op het bankje, maar te lang zitten leek me bij de heersende temperaturen niet wijs. En dus begon ik een kwartiertje later aan de terugreis. Die viel me een stukje zwaarder dan de heenreis, maar dat was wel conform de verwachtingen. Het belangrijkste is, dat het na vier jaar eindelijk weer eens gelukt is om de dobbe op eigen kracht te bereiken. En dat is winst!

Alle eendjes …

Volgens Vogelbescherming.nl nemen de aantallen wilde eenden sinds ongeveer 1990 om onduidelijke redenen af, sinds 2000 zelfs met zo’n 20%. Ook het aantal vogels dat ’s winters wordt geteld in Nederland neemt af sinds ongeveer 2000. De oorzaak kan liggen in gemiddeld zachtere winters, waardoor Noord-Europese broedvogels vermoedelijk minder neiging hebben om in Nederland te overwinteren …

Rond de vogelkijkhut ‘de Blaustirns’ aan De Leijen bij  De Tike is van die achteruitgang weinig of niets te merken. Daar heb ik de afgelopen weken vele tientallen jonge eendjes gezien. Ook een kuifeend kwam haar kroost even showen …

Tot slot nog even een serie van dat toch altijd weer leuke jonge spul op het spiegelende oppervlak van De Leijen…

Een onbewezen vangst

Het kuifeendje had het er maar druk mee …

180121-1133x

Keer op keer dook hij onder om even later weer zonder vangst boven te komen …

180121-1134x

Eenmaal kwam hij tevoorschijn met een zoetwatermossel in zijn snavel, maar uitgerekend die foto is helaas niet door de ballotage gekomen …

180121-1135x

Een wegduikend kuifeendje

Met aan onze linkerhand rietvelden en aan de rechterzijde het open polderlandschap kuierden Tijmen en ik zaterdagmiddag goed gemutst van de eerste naar de tweede vogelkijkhut in de Jan Durkspolder …

120303-1520x

“Wat een gek bruggetje, pake … Een bruggetje met een hekje, dat heb ik nog nooit gezien en dat is echt gek,” zei Tijmen lachend, toen hij als eerste het bruggetje op liep …

120303-1451x

Terwijl ik even later vertelde dat hier in de zomer wel eens schapen lopen te grazen, maar dat die niet over de brug mogen omdat ze dan ontsnappen, maakte Tijmen een foto van mij en het klaphekje …

120303-1455x

“Hier is wel veel water, pake, we kunnen hier in de zomer ook nog wel eens wandelen, dan kan ik hier wel zwemmen …”

120303-1458x

Intussen produceerde Tijmen een voor een kind van zes een behoorlijk abstracte foto …

120303-1500x

Toen we later op de middag onze foto-oogst samen zaten te bekijken, vertelde Tijmen over de bovenstaande foto: “Dan weet ik later nog hoe het was toen ik daar op stond …”

120303-1503x

Intussen konden we de tweede vogelkijkhut zien staan. Het viel Tijmen meteen op dat dit maar een kleine hut was …

120303-1521x

Vanuit de tweede hut viel in eerste instantie ook weinig te zien, maar dat was helemaal niet erg, want nu hadden we alle tijd om ons rustig te concentreren op de pakjes limonade, die ik had meegenomen. Intussen verscheen er niet zo ver bij de hut vandaan een koppeltje kuifeenden. Het zat Tijmen niet mee. “Elke keer als ik een foto maak, gaan ze onder water. Waarom doen ze dat, pake …?”

120303-1514x

Terwijl ik uitlegde dat de kuifeendjes onderduiken om kleine waterdiertjes en waterplantjes te zoeken, omdat ze die lekker vinden, richtte Tijmen zijn camera op een makkelijker doelwit …

120303-1512x

“In deze vogelhut kun je niet wonen, want hier is helemaal geen stroom, maar in dat huis kun je wel wonen …”
Nadat ook die foto was genomen, was het tijd om de terugtocht te aanvaarden. Maar niet voordat Tijmen goed om zich heen had gekeken, op zoek naar een prullenbak voor onze lege limonadepakjes. “Kijk,” zei ik, “daarvoor heeft pake altijd een plastic tasje bij zich. Daar doen we het in, en dan gooien we het thuis weg …” Dat vond Tijmen wel slim bedacht … 🙂

120303-1513x

Op weg terug naar de auto filosofeerde Tijmen honderduit over de voor- en nadelen van het leven in de natuur. Uiteindelijk kwam hij tot de slotsom, dat het toch wel beter was om in de stad te wonen, want daar woonden zijn vriendjes ook allemaal en daar was de school en het zwembad en …

120303-1700x

Toen we aan het eind van de middag onze foto’s aan beppe lieten zien, waarbij Tijmen in geuren en kleuren vertelde wat we allemaal hadden gezien en gedaan, zag hij ineens zijn kans schoon om ook nog een foto van de lepelaar te maken door zijn camera te richten op het beeldscherm van de pc. We konden allebei terugzien op een prachtige middag, dat was duidelijk.   🙂