In ’t spoor van de reuzen

De reuzen van Royal de Luxe hadden het weekend voorafgaand aan onze stadswandeling hun sporen achtergelaten in Leeuwarden …

Een breed scala aan borden en verwijderd straatmeubilair lieten zien dat de binnenstad het weekend goeddeels afgesloten was geweest voor verkeer …

Ik heb nog wel even overwogen om er naar toe te gaan, maar kijkend naar de mensenmassa die er op de been was, heeft Aafje me daar volkomen terecht van weten te weerhouden. Ik moet er niet aan denken om daar tussen te staan …

Vanaf het dakterras van onze datsja heb ik de reuzen zondagmiddag nog wel kunnen uitzwaaien tijdens hun boottocht in de richting van Bartlehiem. Daar gaat de duiker …

Wij gingen op mijn verzoek op pad naar die andere Leeuwarder reus, de Achmeatoren die met zijn 26 verdiepingen 114,6 meter boven de stad uitrijst …

 

De sloop van een boomwal

Nadat ik in het begin vooral de herinrichtingswerkzaamheden aan de oostkant van het Weinterper Skar had gevolgd, heb ik me vorige week woensdag tussen de buien door eens gericht op de westelijke kant. Ook aan die zijde is de Nije Heawei afgesloten voor alle doorgaande verkeer …

Verder leek er in eerste instantie weinig aan de hand, maar dat veranderde zodra ik voorbij de eerste flauwe bocht in de weg was. Om van het gebied aan de noord- en de zuidkant van de weg weer een geheel te maken, werd een complete boomwal aan de noordkant van de weg verwijderd …

Het groffe werk werd gedaan met de rupskraan. Met meer of minder geweld werden de bomen uit de grond getrokken. De man met de kettingzaag zorgde voor de verdere verwerking …

Het gaat me nog steeds aan het hart om te zien hoe mens en machine mijn favoriete natuurgebied te lijf gaan. Maar eerlijk is eerlijk, naar mate de werkzaamheden vorderen en de nieuwe contouren van het Weinterper Skar beter zichtbaar worden, krijg ik langzaam maar zeker meer begrip voor hetgeen Staatsbosbeheer voor ogen staat …

Voordat ik It Skar weer achter me liet, heb ik mijn blik nog een keer over het zuidwestelijke deel van het gebied laten gaan. Dit open heidegebied aan de zuidkant van de Nije Heawei gaat straks zonder hindernissen over in het open gebied aan de noordkant van de weg, en dat heeft toch ook wel wat …

Zwaar materieel op de hei

Maandag heb ik hier al even laten zien, dat ‘vrij wandelen’ momenteel niet meevalt in het Weinterper Skar. Toch heb ik het er op die mooie maandagmiddag op gewaagd om de zuidkant van het Weinterper Skar even in te trekken …

Er wordt intussen niet meer alleen aan de weg gewerkt, maar ook aan de aanleg van het nieuwe pad, dat binnenkort als alternatief voor de Nije Heawei gaat dienen. Tot aan het hek was daar weinig van te merken …

Eenmaal voorbij het hek dat de heide begrenst, zag ik in de verte een rupskraan en een tractor op de heide staan …

Om een pad door de heide te banen, wordt er een strook heide geplagd. Die toplaag wordt met een tractor met dumper afgevoerd om elders in het gebied opnieuw te worden gebruikt …

Precies ter hoogte van we werkzaamheden ligt al enige jaren een omgevallen boomstam, die kon mooi als zitplaats dienen om het werk eens rustig te aanschouwen. Door biesgras en spinnenwebben had ik een mooi zicht op de kraan …

Intussen bleef de tractorbestuurder af en aanrijden om zijn vrachtjes te halen en elders weer te lossen …

Nadat deze zware jongen opnieuw was gepasseerd, kon ik de volle breedte van het pad benutten om terug te lopen. Het eerste stuk ging prima, maar eenmaal bijna weer bij de Nije Heawei en op het laatste stuk van die weg naar de auto was het weer een glibberpartij …

Vrij wandelen …

Vrij wandelen op wegen en paden in het Weinterper Skar …

Maar nu misschien toch maar even niet …

En als je het er toch op wilt wagen, dan kun je maar beter laarzen en reflecterende kleding dragen …

De paden hebben eerst hun beste tijd even gehad, en zware tractoren denderen van hot naar her …

Bloemen in de berm

Gisteren liet ik hier al zien dat de oude N381-Opperhaudmare ten noorden van Wijnjewoude uit het landschap is verwijderd. De drukke weg van Drachten naar Emmen, die hier tot vorige jaar dwars door de buurtschap Klein Groningen liep, loopt nu westelijk langs de bebouwing …









Ten zuiden van Klein Groningen heeft de oude N381 sinds half 2015 een complete metamorfose ondergaan. Het eerste wat opvalt, is de bloemenpracht in de berm. Maar er is meer …









Het oude zwarte asfaltlint is hier uit het landschap verdwenen om plaats te maken voor een weg, die zowel op het oog als in werkelijkheid aanzienlijk smaller is dan de oude autoweg …









De weg, die ten zuiden van Klein Groningen overigens de naam Petersburg draagt, is afgewaardeerd tot een weg voor lokaal bestemmingsverkeer, die nu dankzij de kleurrijke bermen en de altijd al mooie bomenzoom een fraai toeristisch karakter heeft gekregen …









Ik kan me zo voorstellen, dat de inwoners van Klein Groningen en omgeving een kurkje hebben laten knallen, toen er na het verdwijnen van het autoverkeer een weldadige rust over de omgeving is neergedaald en het landschappelijk beeld hier een stuk vriendelijker werd …








Hindernissen en hoogtepuntjes

Voordat we opnieuw in de greep van de warmte zouden komen, konden mijn fotomaatje Jetske en ik gisteren nog net even een mooie fotokuier maken. Daarbij kozen we voor een gebied waar Jetske nog niet eerder was geweest: de Diakonievene (kaartje Google Maps). De diakonie van Nijeberkoop is de naamgever van het gebied. De kerkelijke armenzorg ‘had het goed voor met de armen’ en vond dat de plaatselijke bevolking ’s winters geen kou moest lijden. Uit de Diakonievene werd daarom turf gegraven. Wat er van deze vervening is overgebleven, zijn de restanten van dat graafwerk in een grote pingo-ruïne. Er omheen ligt een stuifwal met bomen, die de omgeving een heuvelachtige aanzien geeft …





Het werd een kuier met hindernissen. Om te beginnen maakten de glooiingen in het terrein het lopen hier en daar niet makkelijker. Daarnaast bleek het pad op verschillende plekken te zijn afgezet met hekken en borden, die aangaven dat het pad was gestremd voor doorgaand verkeer …





Daar trokken wij ons uiteraard niet al teveel van aan. Ik had mijn zinnen erop gezet om het bankje op de oever van de grote pingoruïne te bereiken, en dus liepen we maar om de hekken heen. Waarom die hekken er stonden werd even later duidelijk: er werd in opdracht van It Fryske Gea groot onderhoud uitgevoerd …





Uiteindelijk bereikten we het bankje op de oever van de pingoruïne. Daar hebben we heerlijk zitten lunchen, terwijl we konden genieten van het uitzicht over het water …





Terwijl we daar zaten, streek er een rode libel op Jetske’s bovenbeen neer. Omdat de juffers en libellen tot op dat moment uiterst onrustig waren geweest en zich niet lieten fotograferen, zag ik mijn kans schoon om eindelijk eens een close-up te maken van Jetske’s bovenbeen een rode heidelibel, want dit beestje was niet weg te slaan. Kijkend naar de ‘hangsnor’, denk ik dat het een steenrode heidelibel is …





Na dit hoogtepuntje van de dag was het tijd geworden om de terugreis te aanvaarden. Het was weer een mooie, zij het tamelijk vermoeiende fotokuier, waar we na afloop allebei met plezier op terug konden kijken …




De eerste schaatsers bij de Hooidammen

Op 3 januari liet ik hier onder titel “Helemaal klaar!?” zien dat de gemeente Smallingerland bij de Hooidammen alvast borden en hekken had geplaatst om het verkeer van de te verwachten drommen schaatsers in goede banen te leiden. Dat leken toen bij maximumtemperaturen rond de 10 graden nogal voorbarige maatregelen, maar met ingang van morgen zal e.e.a. zeker van pas komen …





Nadat Leo Schuil en Jochem de Vries zich zondagochtend traditiegetrouw als eersten dit jaar op een dun laagje ijs op de Ryptsjerksterpolder hadden gewaagd om hun eerste rondjes te maken, was het voor mij vanmiddag tijd om eens te kijken of er al geschaatst werd op het ondergelopen land bij de Hooidammen …





Vlak nadat ik de warme auto had verlaten, zag ik in de verte de eerste schaatser al naderen vanuit de richting van Nationaal Park de Alde Feanen. Naar verluidt betreft het hier een marathonschaatser, die eigenlijk vanmiddag zijn trainingsrondjes had moeten maken op Thialf …





Maar ja, schaatsen in een hal met kunstijs blijft behelpen zodra er natuurijs ligt, en dus had hij een maat gebeld om de training maar te verplaatsen naar de maagdelijke ijsvlakte bij de Hooidammen …





Die trainingsmaat was intussen ook gearriveerd, en nadat ze even een paar woorden hadden gewisseld over de kwaliteit en de sterkte van het ijs, begon ook hij zijn schaatsen onder te binden …





Het ijs is nog dun, maar wel keihard en spiegelglad. Voor kenners van het gebied, die weten waar de wat diepere sloten door het ondergelopen land lopen en hoe ze die moeten oversteken, is het wel vertrouwd op zich hier op het ijs te wagen …





Voor de grote massa is het verstandig om in ieder geval nog één, bij voorkeur twee nachtjes te wachten, maar woensdagmiddag zal het hier ongetwijfeld krioelen van de schaatsers. Ik zoek dan bij voorkeur weer een rustiger plekje op …





Nu maar hopen dat de sneeuw, die nu al in het zuiden en midden van het land schijnt te vallen, hier in het noorden geen spelbreker zal zijn. Sneeuw hebben we de laatste winters genoeg gehad, wat mij betreft mogen de schaatsers nu vrij spel hebben.


UPDATE:

Wetterskip Fryslân en de provincie Fryslân willen in elk geval wel meewerken aan toenemende ijspret. Het waterschap begint vanavond met het stapsgewijs stilleggen van de ongeveer 1.000 gemalen in de provincie, zodat het water tot rust komt en het ijs verder kan groeien. De provincie heeft m.i.v. dinsdagavond 18:00 uur a.s. een vaarverbod afgekondigd. Alleen op de belangrijkste vaarroutes zoals het Prinses Margrietkanaal, het Harinxmakanaal en de vaarwegen naar Drachten en Heerenveen mag voorlopig nog gevaren worden. Als de vorst ook na deze week lijkt door te zetten kan de provincie eventueel een geheel vaarverbod afkondigen.