De sloop van een boomwal

Nadat ik in het begin vooral de herinrichtingswerkzaamheden aan de oostkant van het Weinterper Skar had gevolgd, heb ik me vorige week woensdag tussen de buien door eens gericht op de westelijke kant. Ook aan die zijde is de Nije Heawei afgesloten voor alle doorgaande verkeer …

Verder leek er in eerste instantie weinig aan de hand, maar dat veranderde zodra ik voorbij de eerste flauwe bocht in de weg was. Om van het gebied aan de noord- en de zuidkant van de weg weer een geheel te maken, werd een complete boomwal aan de noordkant van de weg verwijderd …

Het groffe werk werd gedaan met de rupskraan. Met meer of minder geweld werden de bomen uit de grond getrokken. De man met de kettingzaag zorgde voor de verdere verwerking …

Het gaat me nog steeds aan het hart om te zien hoe mens en machine mijn favoriete natuurgebied te lijf gaan. Maar eerlijk is eerlijk, naar mate de werkzaamheden vorderen en de nieuwe contouren van het Weinterper Skar beter zichtbaar worden, krijg ik langzaam maar zeker meer begrip voor hetgeen Staatsbosbeheer voor ogen staat …

Voordat ik It Skar weer achter me liet, heb ik mijn blik nog een keer over het zuidwestelijke deel van het gebied laten gaan. Dit open heidegebied aan de zuidkant van de Nije Heawei gaat straks zonder hindernissen over in het open gebied aan de noordkant van de weg, en dat heeft toch ook wel wat …

Houtzagerij in It Skar

Het was een mooie zonnige zaterdagmiddag, een goed moment om weer eens een lekker rustige fotokuier in het Weinterper Skar te maken. Dat dacht ik tenminste, toen ik aan de nog steeds in gebruik zijnde Nije Heawei uit de auto stapte …





Terwijl ik op weg ging naar de dobbe, werd de rust al snel verstoord door het geronk van een kettingzaag. Korte tijd later kreeg ik de bron daarvan in zicht, bij de bochten in het pad waren twee mannen bezig met het zagen en inladen van hout …





Bij de mannen aangekomen, begon ik met een kwinkslag en een knipoog een gesprekje: “Moet dat hier nou zo …? Ik kom hier voor mijn wekelijkse zaterdagsrust, jongens …”   😉
De reactie dat ik waarschijnlijk in de war was met de zondagsrust, pareerde ik door te zeggen dat er in de natuur op zondag al helemaal geen sprake is van rust, dan kun je op veel plaatsen alleen maar in een meer of minder luidruchtige file wandelen …





Daarna nam het gesprek een serieuzere wending. De mannen hadden het druk, want het was de laatste dag waarop ze met het oog op de broedtijd nog mochten zagen in het bos. Ik begreep de stille hint. Vriendelijk groetend en de mannen succes wensend, besloot ik mijn weg naar de dobbe te vervolgen …




Luidruchtig onderhoudswerk

Nadat ik vorige week maandag samen met Aafje een fotokuier had gemaakt naar de dobbe aan de noordkant van het Weinterper Skar, besloot ik gistermiddag weer eens naar het bankje bij de vennetjes aan de zuidkant te gaan. Daar zat ik nog niet eens zo gek lang, toen ik van rechts het geronk van een kettingzaag gestaag naderbij hoorde komen …





Stukje bij beetje kwam vanuit noordelijke richting een kraan die als hoogwerker werd gebruikt dichterbij …





Gelijktijdig kwam er vanaf de zuidkant van het pad een tractor met een maai-arm mijn kant op …





Zodra de maaimachine wat te hard over de droge bosbodem schraapte, werden grote stofwolken opgeworpen. Gelukkig zat ik bovenwinds …





Hoewel de loonwerker met de kettingzaag me vriendelijk groette, voelde ik me allerminst prettig tussen de ronkende machines …





Er restte me niets anders dan het bankje maar te verlaten, want om nou een tak in mijn nek te krijgen, dat leek me ook niks …





Nog even een blik vanaf de ene kant …





Nog een plaatje vanaf de andere kant …





Daarna ben ik over een hindernisbaan van afgezaagde takken maar op de auto aan gegaan om mijn heil en rust elders te zoeken …





Het was weer eens wat anders, maar dit hoeft voor mij niet al te vaak, ik geef toch de voorkeur aan het gezelschap van libellen op dat bankje.