Met zoveel bloemen op het terras zie ik hier de laatste tijd weer wat vaker diverse bijen, hommels en vlinders …
Vooral de ijzerhard is geliefd bij de bezoekers, ook deze heidelibel liet onlangs zien dat hij er een liefhebber van is …
Zodra we bij de eerste oversteekplaats dwars door de oude Deltagoot naar de andere kant van het bijzondere bouwwerk gelopen waren, wachtte daar een grote hoeveelheid paarse lupinen op ons. Zouden ze dat dan bedoelen met de paarse route …?
Voorbij de oversteek sloegen we linksaf om onze weg in noordoostelijke richting langs de oude Deltagoot te vervolgen. Terwijl Jetske haar fototas voortrolde, liet ik me lekker rollen door Whilly …
Na een paar minuten stonden we voor een bruggetje met daarvoor een korte trap. Gelukkig hoefden wij die kant niet op, maar ik ben wel even afgestapt om een foto te maken van het uitzicht over de watergang …
Ik vind het maar koud …, waterkoud! Echt weer om even virtueel terug te gaan naar die lekkere voorjaarsweek van 20-27 februari. Ik was bij de overgang van sneeuwklokjes naar krokussen gebleven. In het betreffende logje was het sneeuwklokje op de laatste foto scherp in beeld, nu is dat de krokus …
Op het moment dat ik met mijn lens bij deze mooie paarse krokus naar binnen wilde duiken, klauterde er een goed van stuifmeel voorziene bij tegen de binnenkant van één van bloembladeren omhoog. Ga maar vriend, bestuif maar dat het een lieve lust is …
Zodra de bij gevlogen was, heb ik me weer op het hart van de de bloem gericht …
Ik ben zo ver mogelijk naar binnen gedoken om me even te verwonderen over de schoonheid die zo’n kleine kwetsbare bloem herbergt. In de header kun je dat nog net een stapje groter bekijken …
Ergens halverwege de tuin staat nog steeds een plant met paarse bloemen fier te bloeien. Het is een Hebe-soort, misschien wel de ‘Struikveronica’ Hebe …
“Het liefst staat de struikveronica op een beschutte plek in een koele omgeving,” zo lees ik. Wel, met een gemiddelde temperatuur van -1.9 °C deze week, is dat wel aardig gelukt …
“Als je ’s zomers zo nu en dan de uitgebloeide bloemen wegknipt, is de bloeiperiode van de struikveronica relatief lang: van juli tot en met oktober.” Aangezien hij nu nog steeds staat te bloeien, kunnen we dat ook afvinken. Aafje zal vorig jaar vast al veel uitgebloeide bloemen hebben weggeknipt …
In de volgende alinea lees ik: “De struikveronica is groenblijvend, maar in beginsel niet winterhard. Gelukkig kan ze niet al te strenge winters prima overleven. Bij flinke vorst (meer dan -10 °C) heeft de plant wel bescherming nodig.” Kouder dan -8,2 °C is het hier deze week nog niet geweest. Dus eh … ik weet niet of ik dit weekend nog wel op de schaats kom, maar onze Hebe zal de winter wel overleven … 😉
Naar aanleiding van een reactie van C. op ‘De zon zakt weg in een waaier van wolken’ begin ik vandaag met een schema dat ik eerder deze week toevallig op Twitter voorbij zag komen. Het is de schematische weergave van het zicht dat iemand vanaf een bepaalde kijkhoogte heeft tot de horizon. Voor een volwassene van 1.70 m die op het strand staat, ligt de horizon op ca 5 km afstand. Even uitgaand van een hoogte van het balkon van 25 m, ligt de horizon daar op ca 18.5 km. Daar komt met mijn lengte van 1.95 m nog eens ruim 5 km bij. Dat betekent dat ik vanaf dat balkon een prachtig zicht van meer dan 20 km over de Atlantisch Oceaan had …
Aan het begin van de avond van dag vier heb ik nog eens een uurtje met camera en statief op het balkon gezeten. Het kleurenspel werd alleen maar mooier, toen er tussen het blauw ook diverse tinten violet en paars verschenen …
– wordt vervolgd –
In de verte voeren regelmatig boten voorbij. Dichterbij zagen we meestal meeuwen passeren, zeilend op de wind …
Op deze regenachtige zondag voeg ik er een bijpassend stukje muziek en film over een zeezeiler bij uitstek aan toe: “Albatross” van Fleetwood Mac …
De kleuren van de zee – altijd en overal anders …
Afanja's Weblog 