Betrapt bij de heiderinkelbel

Na het groen en geel van gisteren is vandaag het roze aan de beurt, roze van het heidekartelblad. Heidekartelblad – heiderinkelbel in het Fries – is een bijzondere tweejarige plant met hele mooie, kleine bloemetjes …

Heidekartelblad staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als zeer zeldzaam en zeer sterk in aantal afgenomen. In het Weinterper Skar laat het zich gelukkig vrijwel elk jaar weer zien ….

In de eerste jaren waarin ik blogde was er maar hier en daar een bloemetje te vinden. Ondanks het feit dat ze op en vlak langs een pad stonden, was de kans om er eentje over het oog te zien erg groot. Het zijn namelijk zoals ik al eerder schreef hele kleine bloemetjes. Kijk maar …

Op en langs het pad kon ik het heidekartelblad dinsdag niet vinden, maar vlak naast het pad stonden ze nu in grote roze pollen bijeen (zie foto 2). Er zat niets anders op dan even een paar stappen op verboden gebied te zetten om een paar macrofoto’s te kunnen maken …

De volgende foto laat mooi zien waarom heidekartelblad in het Fries heiderinkelbel heet. Als de vruchten rijp zijn, gaan de zaadjes in de zaaddoos zachtjes ‘rinkelen’ als de wind ze in beweging brengt. Zo wordt althans gezegd … In dit geval zijn de zaadjes al uit het zaaddoosje tevoorschijn gekomen …

Terwijl ik daar – met mijn rug naar het pad – geconcentreerd zat te fotograferen, hoorde ik op een bepaald moment zachtjes ’t nog altijd vrij kenmerkende geluid van een VW naderen. Ik wist meteen dat het mis was, maar omdat ik nu toch al gezien en dus betrapt was, besloot ik maar rustig door te gaan met fotograferen.

“Jo witte wol dat jo yn kwetsber gebiet sitte tink …!?” hoorde ik de man van Staatsbosbeheer zeggen, nadat hij de auto tot stilstand had gebracht.
“Ja, it is my bekend, mar ik koe it net litte om even een pear close-ups van de heiderinkelbel te meitsjen,” antwoordde ik.

De mensen die hier al langer meelezen, weten dat ik ervaring heb op dit gebied. Een jaar of twaalf geleden werd ik op vergelijkbare wijze pakweg 50 meter verderop eens op mijn schouders getikt door een tweetal Boa’s bij het fotograferen van de blauwe knoop. Nadat ik mijn fout had erkend, volgde toen een goed gesprek. En daar bleef het bij. Dinsdag ging het niet anders. De man van SBB kende zijn pappenheimers. Aan de manier waarop ik behoedzaam terug stapte naar het pad, had hij al gezien dat ik goed volk was. Aan het eind van het gesprek wenseten we elkaar nog een genoeglijke dag …

De prunus op z’n mooist

Nadat mijn weblog de afgelopen twee weken bijna volledig in het teken stond van een verrassingsbezoek aan het Wad, is het nu tijd om tot een volgende bijzondere gelegenheid de dagelijkse ditjes en datjes hier weer de vrije loop te laten …

Om te beginnen maar even wat foto’s van de prunus die al bijna vier weken staat te pronken achter in de tuin. Ik kan me niet herinneren dat hij al eens eerder zo lang, zo mooi stond te bloeien als dit voorjaar …

Drieluik van een citroenvlinder

Nadat ik langs het noordelijke pad in het Weinterper Skar wat foto’s had gemaakt van het bont zandoogje en wat ander klein spul, ben ik eerst maar weer eens lekker op de welbekende afsluitboom gaan zitten. Een blik over mijn rechterschouder leerde dat de echte koekoeksbloemen het veld alweer aardig roze begonnen te kleuren.

Een uur of vier vóór de noodlottige val van Steven Kruijswijk in de Giro d’Italia, bedacht ik me dat die koekoeksbloemen eigenlijk wel mooi pasten bij de trui die Steven vandaag tegen zessen ongetwijfeld voorgoed voor zichzelf zou opeisen door de Giro van 2016 te winnen. Dat kon met een voorsprong van 3 minuten toch bijna niet meer mis gaan met de vorm waarin Kruijswijk verkeerde …









Bijna … maar dat wist ik toen nog niet. En dus besloot ik wat foto’s te maken van de koekoeksbloemen die aan de overkant van de weg zachtjes wiegend in de wind in de berm stonden te pronken …









Daar had ik vervolgens weer alle geluk van de wereld, want terwijl ik daarmee bezig was, dartelden er ineens twee citroenvlinders en een geaderd witje rond de echte koekoeksbloemen. Het lukte me om het onderstaande drieluik van een citroenvlinder op koekoeksbloemen te maken. En dat is dan uiteindelijk wel weer een mooi eerbetoon aan diezelfde Steven Kruijswijk, want die gele Lotto-Jumbo kleur staat hem ook prima en ik vind het onvoorstelbaar knap hoe hij gisteren ondanks zijn kwetsuren toch weer de strijd is aangegaan. Daarmee is een aloude stelling weer bewezen: wielrenners zijn bikkels, voetballers zijn watjes … 😉

Klikken om te vergroten:






Daar gaan we meer van zien

Let op mijn woorden: dat roze, daar gaan we meer van zien deze week …









Om te beginnen natuurlijk in de vorm van de roze trui van Steven Kruijswijk in de Giro, maar daarnaast zullen er de komende dagen ook steeds meer echte koekoeksbloemen (Silene flos-cuculi) tot bloei komen in het Weinterper Skar …









Ja, daar gaan we zeker nog meer van zien …   🙂



Klein, maar fijn: heidekartelblad

Nadat we ons vorige week woensdag bij een van de zuidelijke vennetjes in het Weinterper Skar een tijdlang hadden vermaakt met het fotograferen van kikkers, juffers en een pas uitgeslopen libel, liepen we over het pad terug naar de weg …









Toen we halverwege het pad waren, adviseerde ik Jetske om toch vooral nog even uit te kijken naar het heidekartelblad. Heidekartelblad (Pedicularis sylvatica) is een giftige, halfparasitaire, tweejarige plant met hele kleine roze bloemetjes. De soort staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als zeer zeldzaam en zeer sterk in aantal afgenomen …









Ik wist waar een paar polletjes heidekartelblad verscholen tussen het gras staan, maar Jetske liep er – zoals ik al min of meer had verwacht – aan voorbij zonder ze op te merken. Dat is overigens niet zo gek, want die bloemetjes zijn echt heel klein. Om aan te tonen hoe klein ze zijn, heb ik een paar jaar geleden ter vergelijking eens een aansteker bij die bloemetjes gelegd …









En zo zien ze eruit als je ze eens bekijkt met behulp van een macrolens … mooi hè …!?








Fladderend geel tussen het roze

Het wil dit jaar maar niet lukken met de vlinders …





Ik heb weliswaar diverse soorten voorbij zien fladderen, maar even poseren is er niet bij …





Toen ik onlangs weer even langs het veld met echte koekoeksbloemen in het Weinterper Skar scharrelde, had ik het geluk echter even aan mijn kant …





Tussen al het roze fladderde een citroenvlinder die nu eens een keer bleef zitten tot ik er een paar foto’s van had gemaakt …




Bruidspaar in wit, roze en rood

Voor een fotokuier was het me gisteren met temperaturen rond de dertig graden veel te warm, daarom heb ik gistermiddag – nadat ik ’s ochtends wat andere besognes had gehad – maar een rondje gereden om hier en daar in en vanuit de berm wat foto’s te maken. Aan de Nije Heawei in het Weinterper Skar trof ik in de berm een mooie kever cabrio aan. Daar moest ik natuurlijk meer van weten …





Nadat ik mijn auto op een relatief koel plekje in de schaduw had geparkeerd, liep ik naar het veld met de roze deken van echte koekoeksbloemen. Daar ontwaarde ik een fotografe te midden van de roze bloemenzee …





Enige meters verderop stond een bruidspaar mooi te zijn voor de fotografe …





Daar hoefden ze overigens niet al teveel moeite voor te doen, want ze mochten allebei best gezien worden …





Toen ze even later op weg naar de rode kever bij me langs liepen, heb ik ze verder een fijne dag en een lang en gelukkig leven samen gewenst. En niet onbelangrijk: ik heb ze geadviseerd om elkaar aan het begin van de huwelijksnacht maar eens goed te controleren op teken …   😉