Betrapt bij de heiderinkelbel

Na het groen en geel van gisteren is vandaag het roze aan de beurt, roze van het heidekartelblad. Heidekartelblad – heiderinkelbel in het Fries – is een bijzondere tweejarige plant met hele mooie, kleine bloemetjes …

Heidekartelblad staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als zeer zeldzaam en zeer sterk in aantal afgenomen. In het Weinterper Skar laat het zich gelukkig vrijwel elk jaar weer zien ….

In de eerste jaren waarin ik blogde was er maar hier en daar een bloemetje te vinden. Ondanks het feit dat ze op en vlak langs een pad stonden, was de kans om er eentje over het oog te zien erg groot. Het zijn namelijk zoals ik al eerder schreef hele kleine bloemetjes. Kijk maar …

Op en langs het pad kon ik het heidekartelblad dinsdag niet vinden, maar vlak naast het pad stonden ze nu in grote roze pollen bijeen (zie foto 2). Er zat niets anders op dan even een paar stappen op verboden gebied te zetten om een paar macrofoto’s te kunnen maken …

De volgende foto laat mooi zien waarom heidekartelblad in het Fries heiderinkelbel heet. Als de vruchten rijp zijn, gaan de zaadjes in de zaaddoos zachtjes ‘rinkelen’ als de wind ze in beweging brengt. Zo wordt althans gezegd … In dit geval zijn de zaadjes al uit het zaaddoosje tevoorschijn gekomen …

Terwijl ik daar – met mijn rug naar het pad – geconcentreerd zat te fotograferen, hoorde ik op een bepaald moment zachtjes ’t nog altijd vrij kenmerkende geluid van een VW naderen. Ik wist meteen dat het mis was, maar omdat ik nu toch al gezien en dus betrapt was, besloot ik maar rustig door te gaan met fotograferen.

“Jo witte wol dat jo yn kwetsber gebiet sitte tink …!?” hoorde ik de man van Staatsbosbeheer zeggen, nadat hij de auto tot stilstand had gebracht.
“Ja, it is my bekend, mar ik koe it net litte om even een pear close-ups van de heiderinkelbel te meitsjen,” antwoordde ik.

De mensen die hier al langer meelezen, weten dat ik ervaring heb op dit gebied. Een jaar of twaalf geleden werd ik op vergelijkbare wijze pakweg 50 meter verderop eens op mijn schouders getikt door een tweetal Boa’s bij het fotograferen van de blauwe knoop. Nadat ik mijn fout had erkend, volgde toen een goed gesprek. En daar bleef het bij. Dinsdag ging het niet anders. De man van SBB kende zijn pappenheimers. Aan de manier waarop ik behoedzaam terug stapte naar het pad, had hij al gezien dat ik goed volk was. Aan het eind van het gesprek wenseten we elkaar nog een genoeglijke dag …

De nieuwe AFANJA-mobiel

Jawel, we zijn van ons geloof gevallen … Na 25 jaar trouw te zijn geweest aan Toyota hebben we ons genoodzaakt gezien om voor een ander merk te kiezen. Twee weken geleden nog ontsnapte onze Corolla ternauwernood aan één van de vele terugroepacties die Toyota de laatste jaren kenmerkten.
Na een gesprek met onze garagehouder, die ons bij de aanschaf van een andere auto ditmaal helaas slechts van advies kon voorzien omdat hij zelf noodgedwongen stopt met zijn bedrijf, hebben we ons op een ander merk gericht …





Het was uiteindelijk Aafje die onze nieuwe aanwinst ontdekte. Een afspraak voor een proefrit was snel gemaakt, zodat we twee dagen later de beoogde aankoop eens goed konden bekijken en testen. Wij vonden deze VW Golf Trendline Plus uit 2006 met 80.000 km op de teller meteen een plaatje. Er zit (nog) geen krasje en hij ruikt van binnen nog zelfs bijna als nieuw. Deze auto is duidelijk met zorg behandeld door de vorige, tevens eerste eigenaar …





Nadat ik onze nieuwe aanwinst dinsdagmiddag in de stromende regen van Emmen naar huis had gereden, heb ik er gisteren in aanzienlijk betere weersomstandigheden een eerste uitgebreide rit mee gemaakt over de Friese dreven. Het was een prima rit om vertrouwd te raken met de Golf, want nadat ik 25 jaar in Toyota’s heb gereden, is het eerst wel even wennen aan de bediening van de nieuwe AFANJA-mobiel …





Maar gelukkig went het allemaal snel. Het grootste voordeel van de Golf ten opzichte van de Corolla is zonder meer de makkelijke en relatief hoge instap. Dat was ook een voorwaarde voor de aankoop van een andere auto, want bij de Toyota kreeg ik de laatste jaren steeds meer moeite met in- en uitstappen. Geen voorwaarde, maar wel een heel aardige bijkomstigheid is het feit dat de Golf beschikt over cruise control. En dat is vooral op 80 en 100 km wegen toch wel heel handig …





Waar we allebei nog het meest aan moeten wennen, is het feit dat de voorkant van de auto vanaf de bestuurdersplaats niet te zien is, omdat de Golf een veel korter neusje heeft, dat bovendien veel sneller naar beneden afloopt. Maar ook dat zal snel genoeg wennen. Het is intussen wel duidelijk dat de VW Golf Trendline Plus en ik snel goede vrienden zullen zijn. Als hij het net zo lang en probleemloos volhoudt als de ouwe trouwe Toyota, dan zit het de komende jaren wel goed om op mijn kuierplekjes te komen.