Bont zandoogje in de zon

Gistermiddag kreeg ik zo rond het middaguur een paar maal de kans om een vlinder te fotograferen. Geloof het of niet, ik heb beide kansen ten volle benut …









De eerste die wel even model wilde staan, was het bont zandoogje (Pararge aegeria), een hier veel voorkomende, tamelijk onopvallende vlinder …








Met Tijmen in de Ecokathedraal

In het eerste weekend van mei hadden we beide kleinzoons een paar dagen over de vloer. Met het oog op de staat van mijn gezondheid kwam dat niet echt goed uit, maar daar hoefden de jongens niet de dupe van te worden …





Pepijn vermaakte zich vanaf het eerste moment weer uitstekend met de garage en de autootjes, en daar kwam in de loop van het weekend nog een legertje ridders bij ook. Om nog even van het mooie weer te kunnen genieten, brachten Aafje en Pepijn de middag deels door in de kinderboerderij …





Tijmen had zich erop verheugd om met mij op pad te gaan om ergens in de natuur wat te fotograferen, en dus legde ik hem zaterdagmiddag meteen de keuze voor waar hij naar toe wilde: bos, heide of water. Tot mijn grote vreugde koos Tijmen voor het bos. Dat betekende dat we mooi even een ritje naar de Ecokathedraal konden maken, een stukje bos met voldoende plekjes om her en der even te kunnen zitten …





Zodra we ter plekke uitstapten zei Tijmen: “O, we moeten hier dus wel voorzichtig zijn …,” terwijl hij naar het bord ‘Betreden op eigen risico’ bij de ingang van het terrein wees …





Tijmen keek zijn ogen uit bij al die wonderlijke bouwwerken, hij schakelde meteen over op de fotografiemodus …





En voor wie nu denkt: “Ach, zo’n kind klikt natuurlijk zomaar wat met zijn camera …” Niets is minder waar! Terwijl ik regelmatig even ergens op een muurtje of een andere stapel stenen ging zitten, was goed te zien, dat Tijmen wel degelijk op zoek ging naar mooie standpunten en composities …





Nadat we voor de tweede maal even ergens op een muurtje wat hadden zitten kletsen, eten en drinken, begon Tijmen al snel weer rond te struinen met zijn camera. Nu richtte hij zich vooral op de natuur …





“Ik heb een rood juffertje gefotografeerd, pake,” hoorde ik even later. Nadat ik me weer bij hem had gevoegd, wees Tijmen me het juffertje aan, zodat ik ook mijn eerste juffertje van het jaar kon fotograferen …





Ook met het fotograferen van een bont zandoogje was Tijmen me even later te snel af. Zijn dag kon duidelijk niet meer stuk. En die van mij ook niet trouwens …





Ruim een uur later stonden we samen weer bij de ‘Porta Celi’, daar heb ik nog even een plaatje van ons samen gemaakt …





Op weg naar huis hebben we nog een tussenstop gemaakt bij Smalle Ee, waar we nog even genoeglijk samen bij een picknicktafel aan de waterkant hebben gezeten. Het was een vermoeiend dagje, maar het was weer alleszins de moeite waard!

De warme herfst van 2014

Uitzonderlijk zacht, droog en zonnig, daarmee is de herfst van 2014 in enkele woorden duidelijk omschreven. In navolging van vrijwel alle voorgaande maanden dit jaar, waren ook de maanden september, oktober en november aanzienlijk warmer dan normaal. In september heb ik in ons tuintje 21 warme dagen (maximumtemperatuur 20,0°C of hoger) geteld en 3 zomerse dagen (maximumtemperatuur 25,0°C of hoger). Ook in oktober heb ik nog 3 warme dagen kunnen noteren …

(de kleine foto’s in dit artikel kunnen worden vergroot door erop te klikken)





Uiteindelijk kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje in de herfst van 2014 uit op 12,1 ºC, tegen een langjarig gemiddelde van 9,8 ºC over de periode 1971-2000. Daarmee was de herfst in ons tuintje dus 2,3 ºC warmer dan normaal. Bij het KNMI in De Bilt kwam de gemiddelde temperatuur uit op 12,4 °C tegen 10,6 °C normaal. De herfst van 2014 was daarmee de op één na zachtste sinds het begin van de regelmatige waarnemingen in 1706 …





De eerste nachtvorst heb ik pas op 21 november kunnen noteren, toen daalde de temperatuur even tot -1,4 °C. De rest van de maand bleef de temperatuur boven het vriespunt steken. Bij het KNMI in De Bilt daalde de temperatuur pas op 25 november onder het vriespunt. Normaal telt de herfst in De Bilt zeven vorstdagen (minimumtemperatuur lager dan 0,0 °C) …





De herfst van 2014 was ook uitzonderlijk droog. Met 101 mm viel er in ons tuintje minder dan de helft van de neerslag die er normaal in de herfst valt (ca. 231 mm). Ook landelijk was de herfst erg droog, gemiddeld viel er over het land 136 mm regen tegen een langjarig gemiddelde van 243 mm …





Een zonnemeter heb ik nog steeds niet, maar als het KNMI tot de conclusie komt dat de herfst met gemiddeld over het land 376 uren zonneschijn, tegen een langjarig gemiddelde van 320 uren, zeer zonnig was, dan geloof ik dat meteen. Dat beeld kan ik hooguit bevestigen door te kijken naar het aantal vlinders, libellen en vliegen dat nog tot begin december actief was …





Intussen is de winter grijs en nat uit de startblokken gekomen. Wat mij betreft mag het echt gaan winteren met sneeuw en ijs, zodat we langzaam maar zeker in de kerstsfeer komen. Daar ziet het echter geenszins naar uit. Veel meer dan een enkel graadje nachtvorst lijkt er voor de rest van het jaar niet meer in te zitten, zodat we een groene Kerst tegemoet lijken te gaan.

Bont zandoogje, boven en onder

Op sommige plaatsen kun je de laatste weken bijna geen stap zetten zonder dat er vlak voor je één of meer bonte zandoogjes omhoog fladderen …





Zelf vind ik het niet de mooiste vlinders die ons land rijk is, maar zo met hun vleugeltjes dichtgevouwen mogen ze er toch wel zijn …





De onderkant van de vleugels is voor mijn gevoel veel mooier, veel fijner qua kleur en tekening dan de bovenkant, maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak …




Vlinders bij de Merskenheide

Onder het motto “Better let as net” (Beter laat dan helemaal niet) kreeg ik vorige week vrijdag bij de Merskenheide binnen een uur welgeteld 4 vlindersoorten voor de lens. Dat was me dit jaar nog niet eerder overkomen …

De eerste was een kleine vuurvlinder, die in de buurt van het vennetje van de ene heidestruik naar de andere fladderde. Uiteindelijk wilde hij toch ook nog wel even blijven zitten voor een paar portretkiekjes. Op de eerste foto is goed te zien dat het mooiste er na heel wat vlieguren in weer en wind wel af is …

Bij het struikgewas waar ik later op de dag een levendbarende hagedis zou kieken, fladderde een dartel bont zandoogje van blad naar blad. Hij was te onrustig om met de macrolens te benaderen, maar m.b.v. de zoomfunctie kon ik toch een aardig plaatje van hem schieten …

Al even actief was een argusvlinder. Hij leek me werkelijk me argusogen te volgen, want zodra ik maar een klein stapje maakte of even voorover boog, vloog hij op van de bloem waarop hij had gezeten, om een paar meter verderop weer neer te strijken op een ander bloemetje. Ook hier moest de zoomfunctie weer uitkomst brengen …

Toen ik bijna weer terug was bij de auto, werd mijn aandacht getrokken door een paar citroenvlinders. De afgelopen jaren was dit vaak één van de eerste vlinders die ik voor de camera kreeg, dit jaar zou het wel eens één van de laatsten kunnen zijn …

Eén van de citroenvlinders wilde zelfs wel even meewerken aan een close-up, waarbij goed te zien is hoe ver hij zijn lange tong uitstrekt om bij het lekkers te komen dat de bloem te bieden heeft …

Bont zandoogje in het zonnetje

In de Ecokathedraal bij Mildam is meer te zien dan alleen stenen bouwwerken …

Het is ook een paradijsje voor een keur aan insecten …

De laatste keer dat ik er was, wilde een bont zandoogje wel even voor me poseren …

Het is een veel voorkomende vlinder, die zich vooral in het bos goed thuis voelt …

Dit exemplaar was een volleerd model …

Tot in de kleinste details mocht ik hem fotograferen …

Wolkenstraten boven de Merskenheide

Het leek een fotogeniek dagje te worden, toen ik vanmorgen de gordijnen opende. En dus toog ik rond half twaalf gewapend met de camera en een paar broodjes naar de Merskenheide. Daar was ik al geruime tijd niet meer geweest, en stiekem hoop ik daar binnenkort weer eens een ree te kunnen fotograferen …

Terwijl ik een kwartiertje later het pad naar de heide betrad, streek er net een bont zandoogje op het informatiebord neer. Hij had zijn beste tijd wel gehad, maar ach, het bord zag er ook behoorlijk smoezelig uit, dus dat paste wel bij elkaar …

Halverwege het pad ben ik even naar het vennetje gelopen. Met een beetje geluk zou ik daar misschien nog een juffertje of een libel kunnen scoren. Dan zou ik wellicht meteen de determinatietabel voor juffers en libellen kunnen gebruiken, die een van de vrijwilligers in de Wieden me gisteren mailde …

Dat zat er vandaag helaas niet in. Er waren maar weinig van die gevleugelde rovertjes te zien, en als er al eens eentje in mijn buurt neerstreek, dan was het beestje steevast weer vertrokken, voordat ik het had kunnen fotograferen …

Daarom ben ik me maar op het landschap en de weerspiegeling van de wolkenstraten boven de Merskenheide gaan richten. Dit mag je met recht wisselend bewolkt weer noemen …

Na verloop van tijd ben ik nog even doorgelopen naar de heide. Daar aangekomen dreef er net een donkere wolkenstraat over de heide, waardoor er geen kleur overbleef. Omdat mijn benen zich op dat moment ook meldden, besloot ik rechtsomkeert te maken en terug te gaan naar de auto …

Dat was echter nog niet het eind van mijn tocht. Ik heb vervolgens een rondje gemaakt door een stukje Fryslân waar ik eigenlijk veel te weinig kom. Een aantal foto’s daarvan zullen er hier t.z.t. de revue nog wel eens passeren.