Met Tijmen in de Ecokathedraal

In het eerste weekend van mei hadden we beide kleinzoons een paar dagen over de vloer. Met het oog op de staat van mijn gezondheid kwam dat niet echt goed uit, maar daar hoefden de jongens niet de dupe van te worden …





Pepijn vermaakte zich vanaf het eerste moment weer uitstekend met de garage en de autootjes, en daar kwam in de loop van het weekend nog een legertje ridders bij ook. Om nog even van het mooie weer te kunnen genieten, brachten Aafje en Pepijn de middag deels door in de kinderboerderij …





Tijmen had zich erop verheugd om met mij op pad te gaan om ergens in de natuur wat te fotograferen, en dus legde ik hem zaterdagmiddag meteen de keuze voor waar hij naar toe wilde: bos, heide of water. Tot mijn grote vreugde koos Tijmen voor het bos. Dat betekende dat we mooi even een ritje naar de Ecokathedraal konden maken, een stukje bos met voldoende plekjes om her en der even te kunnen zitten …





Zodra we ter plekke uitstapten zei Tijmen: “O, we moeten hier dus wel voorzichtig zijn …,” terwijl hij naar het bord ‘Betreden op eigen risico’ bij de ingang van het terrein wees …





Tijmen keek zijn ogen uit bij al die wonderlijke bouwwerken, hij schakelde meteen over op de fotografiemodus …





En voor wie nu denkt: “Ach, zo’n kind klikt natuurlijk zomaar wat met zijn camera …” Niets is minder waar! Terwijl ik regelmatig even ergens op een muurtje of een andere stapel stenen ging zitten, was goed te zien, dat Tijmen wel degelijk op zoek ging naar mooie standpunten en composities …





Nadat we voor de tweede maal even ergens op een muurtje wat hadden zitten kletsen, eten en drinken, begon Tijmen al snel weer rond te struinen met zijn camera. Nu richtte hij zich vooral op de natuur …





“Ik heb een rood juffertje gefotografeerd, pake,” hoorde ik even later. Nadat ik me weer bij hem had gevoegd, wees Tijmen me het juffertje aan, zodat ik ook mijn eerste juffertje van het jaar kon fotograferen …





Ook met het fotograferen van een bont zandoogje was Tijmen me even later te snel af. Zijn dag kon duidelijk niet meer stuk. En die van mij ook niet trouwens …





Ruim een uur later stonden we samen weer bij de ‘Porta Celi’, daar heb ik nog even een plaatje van ons samen gemaakt …





Op weg naar huis hebben we nog een tussenstop gemaakt bij Smalle Ee, waar we nog even genoeglijk samen bij een picknicktafel aan de waterkant hebben gezeten. Het was een vermoeiend dagje, maar het was weer alleszins de moeite waard!

De “Porta Celi” is klaar

Gisteren stond er weer een fotokuier met Jetske op het programma. Terwijl ik rond tien uur door het grijze landschap naar Overijssel reed, bedacht ik me dat een fotokuier in de eeuwig ruisende rietvelden in de Kop van Overijssel me in de koude wind niet echt aantrekkelijk leek, daarom bedacht ik een alternatief. Toen we even later aan de koffie zaten, stelde ik voor om weer eens een kijkje in de Ecokathedraal bij Mildam te nemen, daar zouden we in elk geval geen last hebben van de wind. Omdat we daar samen nog maar één keer waren geweest, stemde Jetske meteen in met dat plan.

Zelf was ik voor het laatst op 31 maart in de Ecokathedraal geweest. Toen werd er nog hard gewerkt aan een nieuwe toegangspoort, die er toen zo bij stond …





Zodra we gisteren aan het begin van de middag aan de Van Aylvalaan bij Mildam uit de auto stapten, zag ik dat de nieuwe poort intussen klaar is. Daarmee is de klus toch eerder afgerond dan de bouwers vooraf hadden gedacht. Toen in oktober 2013 met de bouw werd begonnen, spraken ze de verwachting uit dat ze er mogelijk twee jaar mee bezig zouden zijn …





Elke dinsdagochtend komen zes mannen in de Ecokathedraal bijeen om samen verder te bouwen aan het project, dat in de jaren zeventig is gestart door filosoof/’ecotect’/landschapsarchitect Louis le Roy (1924-2012). Zonder plan of tekening en zonder te metselen worden stenen en tegels opgestapeld tot indrukwekkende bouwwerken. Zodra een bouwwerk is afgerond, mag de natuur zijn gang gaan om het bouwwerk weer min of meer op te eisen …





In het programma “Hea” van Omrop Fryslân TV was onlangs een 4 minuten durend item te zien over de vrijwilligers die wekelijks in de Ecokathedraal aan het bouwen zijn. In deze opnamen is te zien hoe bijna de laatste hand wordt gelegd aan de poort, en tijdens een kleine rondgang door het complex wordt e.e.a. over de filosofie achter de Ecokathedraal verteld. Het item start op 4:00 in het filmpje over de Ecokathedraal en het is ook voor niet-Friestaligen goed te volgen …





Goed, genoeg gepraat …, het wordt tijd om door de “Porta Celi” te lopen, een naam die door een van de vrijwilligers wordt vertaald als “Hemelpoort”, zodat we verderop in de Ecokathedraal kunnen bekijken hoe de natuur en de oudere bouwwerken zich tot elkaar verhouden …





Voordat we het terrein verder verkennen, bestudeert Jetske de achterkant van de poort nog eens even goed …




Een nieuwe poort

Het is intussen alweer een paar weken geleden, dat ik voor het laatst een fotokuiertje heb gemaakt in de Ecokathedraal bij Mildam. De Ecokathedraal is bedoeld als een werkplaats waar langdurige processen tussen mens en natuur worden bestudeerd. Door stenen, stoeptegels en ander overtollig bouwmateriaal op bijzondere wijze opeen te stapelen kan de flora en fauna zijn natuurlijke gang gaan.

Het project is in de jaren zeventig gestart door filosoof/’ecotect’/landschapsarchitect Louis le Roy (1924-2012). De bedoeling is dat het project tot het jaar 3000 blijft duren. Deze tijd is namelijk nodig om de processen te kunnen bestuderen die eindeloos doorgaan. Om de continuïteit te waarborgen is in 2001 de Stichting Tijd opgericht, die ook als doel heeft om vergelijkbare processen te starten in binnen- en buitenland. …





Bij het betreden van het terrein viel het me meteen op dat er sinds enige tijd een nieuwe toegangspoort staat. Aan weerszijden van het pad staan twee grote stapels tegels, die aan de bovenzijde taps naar elkaar toelopen …





Hoewel het er zoals bij de meeste grote bouwwerken in de Ecokathedraal tamelijk degelijk en betrouwbaar uitziet, kreeg ik toch even een wat beklemmend gevoel toen ik er doorheen liep …





En ja, eerlijk is eerlijk … het bordje is als gevolg van natuurlijke processen nauwelijks meer leesbaar, maar er wordt nog steeds gewaarschuwd …