Een introducee in de Ecokathedraal

Deze week neem ik jullie weer eens mee op een dwaaltocht door de Ecokathedraal bij Mildam. Ik ben daar tenslotte niet voor niets twee keer naar toe geweest in oktober. De eerste keer was ik er – zoals meestal – alleen. De tweede keer werd ik vergezeld door twee fotograferende dames. Kijk, daar komen ze net aan, mijn fotomaatje Jetske en haar zus Anna …

Al toen Anna mij in juli 2017 had meegenomen naar een plekje waar de uiterst zeldzame grote vuurvlinder zich liet zien, beloofde ik als wederdienst om haar op mijn beurt eens mee te nemen naar de Ecokathedraal. Zoals de vaste volgers weten, gooide de uiterst pijnlijke kwaal Acnes sindsdien regelmatig roet in het eten bij het maken van uitstapjes. Zo ook hiermee. Nu ik langzaam maar zeker weer de oude begin te worden, stelde Jetske onlangs voor om eens met z’n drieën naar de Ecokathedraal te gaan. Zo gezegd, zo gedaan …

Nadat we onder de ‘Porta Celi’ waren door gewandeld, richtten we ons eerst op het meest recente grote bouwwerk in de Ecokathedraal: de betonnen iglo. Deze iglo is net als de ‘hemelpoort’ en alle andere bouwwerken in de Ecokathedraal opgebouwd uit los op elkaar gestapelde betonnen stoeptegels en ander bestratingsmateriaal …

Omdat ik de iglo intussen al van binnen en van buiten ken, heb ik hem ditmaal maar eens wat hogerop bekeken. Er waren nu tenslotte twee vrouwen bij de hand die me na een val eventueel naar de weg zouden kunnen slepen. Nadat ik weer veilig met beide voeten op de bosbodem stond, nam Jetske de gelegenheid te baat om de iglo eens van binnen te bekijken …

– wordt vervolgd –

Ecokathedrale Fotokuier 18

Getooid in fraaie herfsttinten lag de Ecokathedraal er op die dag in november 2014 weer mooi en rustig bij.
Nieuwsgierig geworden naar de voltooide Porta Celi en alle andere veranderingen in de loop der jaren, was mijn fotomaatje Jetske weer eens meegekomen naar Mildam. Tijdens de mooie en uitgebreide tocht die volgde, droeg Jetske nog een symbolisch steentje bij aan een van de vele gestapelde bouwwerken. Ook de ontmoeting met een wonderlijk wit egeltje mag hier niet ongenoemd blijven. Afijn, kijk maar weer even mee …

Ecokathedrale fotokuier 17

Tijdens de vorige fotokuier in de Ecokathedraal was de nieuwe toegangspoort nog niet klaar. Aan de bovenkant gaapte toen nog een gat, maar in september 2014 was het een echte poort. Hij had zelfs al een naam: ‘Porta Celi’, door een van de vrijwilligers van de Ecokathedraal vertaald als ‘Hemelpoort’.

Omdat mijn onderdanen een lange kuier in de weg stonden, bleef het die dag verder beperkt tot een korte rondgang door het voorste deel van de Ecokathedraal, die zich in 2:10 min laat samenvatten. Maar dat is vandaag helemaal niet erg, want het is toch te warm voor een lange wandeling …   😉

Ecokathedrale fotokuier 16

Na de wat triest ogende Vijftiende Ecokathedrale Fotokuier, waarmee we de herfst in gingen, gaan we in deze Zestiende Ecokathedrale fotokuier weer fleurig en vol goede moed het voorjaar tegemoet.

Bij het betreden van het terrein viel meteen op dat er een nieuwe toegangspoort stond. En niet zomaar een poort. Aan weerszijden van het pad stonden twee enorme stapels tegels, die aan de bovenzijde taps naar elkaar toelopen. Hoewel het er zoals bij de meeste grote bouwwerken in de Ecokathedraal tamelijk degelijk en betrouwbaar uitziet, bekroop me toch even een wat beklemmend gevoel toen ik er door liep. Maar wat een imposant bouwwerk!

In het vervolg van deze fotokuier is mooi te zien hoe een keur aan kleurrijke voorjaarsbloeiers de Ecokathedraal weer een vrolijke en frisse uitstraling geeft …

De “Porta Celi” is klaar

Gisteren stond er weer een fotokuier met Jetske op het programma. Terwijl ik rond tien uur door het grijze landschap naar Overijssel reed, bedacht ik me dat een fotokuier in de eeuwig ruisende rietvelden in de Kop van Overijssel me in de koude wind niet echt aantrekkelijk leek, daarom bedacht ik een alternatief. Toen we even later aan de koffie zaten, stelde ik voor om weer eens een kijkje in de Ecokathedraal bij Mildam te nemen, daar zouden we in elk geval geen last hebben van de wind. Omdat we daar samen nog maar één keer waren geweest, stemde Jetske meteen in met dat plan.

Zelf was ik voor het laatst op 31 maart in de Ecokathedraal geweest. Toen werd er nog hard gewerkt aan een nieuwe toegangspoort, die er toen zo bij stond …

140331-1351x

Zodra we gisteren aan het begin van de middag aan de Van Aylvalaan bij Mildam uit de auto stapten, zag ik dat de nieuwe poort intussen klaar is. Daarmee is de klus toch eerder afgerond dan de bouwers vooraf hadden gedacht. Toen in oktober 2013 met de bouw werd begonnen, spraken ze de verwachting uit dat ze er mogelijk twee jaar mee bezig zouden zijn …

141118-1225x

Elke dinsdagochtend komen zes mannen in de Ecokathedraal bijeen om samen verder te bouwen aan het project, dat in de jaren zeventig is gestart door filosoof/’ecotect’/landschapsarchitect Louis le Roy (1924-2012). Zonder plan of tekening en zonder te metselen worden stenen en tegels opgestapeld tot indrukwekkende bouwwerken. Zodra een bouwwerk is afgerond, mag de natuur zijn gang gaan om het bouwwerk weer min of meer op te eisen …

141118-1226x

In het programma “Hea” van Omrop Fryslân TV was onlangs een 4 minuten durend item te zien over de vrijwilligers die wekelijks in de Ecokathedraal aan het bouwen zijn. In deze opnamen is te zien hoe bijna de laatste hand wordt gelegd aan de poort, en tijdens een kleine rondgang door het complex wordt e.e.a. over de filosofie achter de Ecokathedraal verteld. Het item start op 4:00 in het filmpje over de Ecokathedraal en het is ook voor niet-Friestaligen goed te volgen …

141118-1228x

Goed, genoeg gepraat …, het wordt tijd om door de “Porta Celi” te lopen, een naam die door een van de vrijwilligers wordt vertaald als “Hemelpoort”, zodat we verderop in de Ecokathedraal kunnen bekijken hoe de natuur en de oudere bouwwerken zich tot elkaar verhouden …

141118-1230x

Voordat we het terrein verder verkennen, bestudeert Jetske de achterkant van de poort nog eens even goed …

141118-1231x

Een nieuwe poort

Het is intussen alweer een paar weken geleden, dat ik voor het laatst een fotokuiertje heb gemaakt in de Ecokathedraal bij Mildam. De Ecokathedraal is bedoeld als een werkplaats waar langdurige processen tussen mens en natuur worden bestudeerd. Door stenen, stoeptegels en ander overtollig bouwmateriaal op bijzondere wijze opeen te stapelen kan de flora en fauna zijn natuurlijke gang gaan.

Het project is in de jaren zeventig gestart door filosoof/’ecotect’/landschapsarchitect Louis le Roy (1924-2012). De bedoeling is dat het project tot het jaar 3000 blijft duren. Deze tijd is namelijk nodig om de processen te kunnen bestuderen die eindeloos doorgaan. Om de continuïteit te waarborgen is in 2001 de Stichting Tijd opgericht, die ook als doel heeft om vergelijkbare processen te starten in binnen- en buitenland …

140331-1427xz

Bij het betreden van het terrein viel het me meteen op dat er sinds enige tijd een nieuwe toegangspoort staat. Aan weerszijden van het pad staan twee grote stapels tegels, die aan de bovenzijde taps naar elkaar toelopen …

140331-1353xz

Hoewel het er zoals bij de meeste grote bouwwerken in de Ecokathedraal tamelijk degelijk en betrouwbaar uitziet, kreeg ik toch even een wat beklemmend gevoel toen ik er doorheen liep …

140331-1357xz

En ja, eerlijk is eerlijk … het bordje is als gevolg van natuurlijke processen nauwelijks meer leesbaar, maar er wordt nog steeds gewaarschuwd …

140331-1349xz