Nazit in ’t voorportaal

Nadat we voor de tweede keer die dag onder de ‘hemelpoort’ door waren gelopen, nestelden we ons met een boterham op de bankjes in het voorportaal van de Ecokathedraal …

We hadden de lunch nog maar nauwelijks achter de knopen, toen we een jongeman op een mountainbike de Ecokathedraal in zagen fietsen. “Wat zou die hier nou komen doen?” vroeg een van de dames. Ik had geen idee, maar omdat hij volgens mij geen kant op kon, besloten de dames nog maar eens met hun camera’s een gunstige positie in te nemen om hem tijdens zijn passage terug op de kiek te zetten …

Ik had eerst wel even genoeg gelopen en gestaan. Vanaf het bankje heb ik wat foto’s gemaakt van de ‘Porta Celi’, de iglo en een groepje mooi in het zonnetje staande bomen. Uiteindelijk bleek mijn fotografische oogst op dat moment groter dan die van Anna en Jetske, want de mountainbiker liet zich niet meer zien …

Voordat we de Ecokathedraal verlieten maakte Anna nog even een foto van Jetskes’ berenklauw …

Morgen doe ik een poging om op verzoek wat achtergrondinformatie over de Ecokathedraal te presenteren.

In gesprek in de Ecokathedraal

Nadat we de betonnen iglo van binnen en van buiten hadden bekeken, vervolgden we onze dwaaltocht door de Ecokathedraal. Daarbij liepen onze wegen vanaf hier tijdelijk uiteen …

Als ik me niet vergis liep Anna het pad tegenover de iglo op. Omdat daar een paar tempelachtige constructies op een heuvel liggen, noem ik dit deel wel eens de ‘Tempelberg’ …

Zelf koos ik een andere richting. Het pad dat ik volgde, komt uiteindelijk uit aan de achterkant van die tempelberg. Naast een vrijwel altijd wat glibberige trap ligt daar een gestaag afbrokkelend hellende vlak …

Via dezelfde weg keerde ik even later terug naar het belangrijkste pad dat zich van voor tot achter door de Ecokathedraal slingert. Korte tijd later trof ik Jetske weer …

We raakten in gesprek met een vrijwilliger van de Ecokathedraal die zich voor de gelegenheid net zo fleurig had gekleed als ik. De man, die bezig was met het verwerken van snoeimateriaal, kon boeiend vertellen over het werk en de ontwikkelingen in de Ecokathedraal. Omdat het langer duurde dan goed is voor mijn benen, besloot ik er na enige tijd maar even bij te gaan zitten. Na mijn verklaring dat dit even nodig was vanwege mijn MS, zetten we het gesprek enkele meters verder voort. Dat is het mooie van de Ecokathedraal, er is eigenlijk altijd wel een plekje waar je even wat rust kunt pakken.

Natuurlijk moest de bosaardbei die vlak naast me bleek te groeien ook even op de foto. Intussen was Anna ook weer afgedaald. Terwijl ze geleidelijk dichterbij kwam, maakte ze wat foto’s van ons gespreksgroepje …

– wordt vervolgd –

Een introducee in de Ecokathedraal

Deze week neem ik jullie weer eens mee op een dwaaltocht door de Ecokathedraal bij Mildam. Ik ben daar tenslotte niet voor niets twee keer naar toe geweest in oktober. De eerste keer was ik er – zoals meestal – alleen. De tweede keer werd ik vergezeld door twee fotograferende dames. Kijk, daar komen ze net aan, mijn fotomaatje Jetske en haar zus Anna …

Al toen Anna mij in juli 2017 had meegenomen naar een plekje waar de uiterst zeldzame grote vuurvlinder zich liet zien, beloofde ik als wederdienst om haar op mijn beurt eens mee te nemen naar de Ecokathedraal. Zoals de vaste volgers weten, gooide de uiterst pijnlijke kwaal Acnes sindsdien regelmatig roet in het eten bij het maken van uitstapjes. Zo ook hiermee. Nu ik langzaam maar zeker weer de oude begin te worden, stelde Jetske onlangs voor om eens met z’n drieën naar de Ecokathedraal te gaan. Zo gezegd, zo gedaan …

Nadat we onder de ‘Porta Celi’ waren door gewandeld, richtten we ons eerst op het meest recente grote bouwwerk in de Ecokathedraal: de betonnen iglo. Deze iglo is net als de ‘hemelpoort’ en alle andere bouwwerken in de Ecokathedraal opgebouwd uit los op elkaar gestapelde betonnen stoeptegels en ander bestratingsmateriaal …

Omdat ik de iglo intussen al van binnen en van buiten ken, heb ik hem ditmaal maar eens wat hogerop bekeken. Er waren nu tenslotte twee vrouwen bij de hand die me na een val eventueel naar de weg zouden kunnen slepen. Nadat ik weer veilig met beide voeten op de bosbodem stond, nam Jetske de gelegenheid te baat om de iglo eens van binnen te bekijken …

– wordt vervolgd –