Over de brug naar It Eilân

Als ik me niet vergis, dateert het laatste logje over It Eilân bij Goëngahuizen van februari 2015. De tijdelijke ‘winterbrug’ vormde op dat moment zoals elk jaar in de wintermaanden de verbinding met It Eilân voor fietsers en voetgangers. Sindsdien ben ik er in 2016 ook nog eens geweest, maar de foto’s die ik bij die gelegenheid heb gemaakt, hebben om de een of andere reden het weblog nooit gehaald …

Dit jaar was ik er half maart weer. Omdat ik zelf lange tijd niet kon rijden, hetzij vanwege de hevige buikpijn of omdat ik vanwege de zware pijnstillers die ik slikte ‘nogal wazig’ was – vaak zelfs beide – nam Jetske me die dag weer op sleeptouw …

Voor Jetske was het de eerste kennismaking met de beweegbare brug, die er sinds het voorgaande logje ten lange leste dan toch is gekomen. Eindelijk is It Eilân nu gedurende het hele jaar op een normale manier te bereiken. Tijdens het watersportseizoen staat de brug normaal gesproken altijd open ten behoeve van de recreatievaart. Voetgangers of fietsers die naar de overkant willen, moet de brug daartoe eerst sluiten. Zodra ze aan de overkant zijn, moeten ze de brug weer open zetten …

Omdat het vaarseizoen nog niet geopend was, hadden we op dat moment geen werk van de brug die zich als een lange loper voor ons uit strekte. Terwijl Jetske de gebruiksaanwijzing nog stond te lezen, was ik alvast naar de overkant gelopen. Op de onderstaande foto kun je mooi een deel van het mechaniek zien waarmeer de brug zijwaarts kan worden open gedraaid …

Eenmaal aan de overkant hebben we een korte wandeling gemaakt op It Eilân …

De stier was niet thuis, zodat we in alle rust even rond konden kijken en wat foto’s maken …

Ik vind dit zo’n mooi landschap met de ringsloot die door ’t polderland slingert en de oude kleine hekjes in de verte …

We hadden gehoopt al een enkele weidevogel te zien, maar daarvoor was het nog te vroeg …

Alleen ganzen bevolkten het grasland in de verte …

De pont in actie

Nadat ik It Eilân weer achter me had gelaten, heb ik het uitkijkplatform aan de Goëngahuistersloot beklommen om nog even van het uitzicht te genieten. Op de onderstaande foto is op de voorgrond het fietspontje te zien ..





Erg druk is het hier nooit, in de afgelopen tien jaar ben ik maar één keer eerder getuige geweest van een overvaart van de pont. Maar nu leek het dan toch weer te gaan gebeuren, want intussen was er vanuit de richting Goëngahuizen een tractor aangekomen, die voor de oversteekplaats van de pont stopte. Eén van de inzittenden verliet de tractor om over de voetgangersbrug naar de overkant te lopen. Daar maakte hij de kabelpont los …





Aan deze kant van de Goëngahuistersloot gekomen, voer de pont de inham in die als aanlegplaats dient …





Nadat de pont was vastgemaakt werd de tractor aan boord gereden …





Meteen ging de laadklep omhoog en werd het vaartuig weer los gegooid …





Rustig werd de pont naar de overkant getrokken …





Al snel was het hele spul veilig aan de overkant aangekomen …





Bij het verlaten van het vaartuig wipte het pontje even omhoog met ’t kontje …





Daarna kon de weg huiswaarts worden vervolgd …





Voor mij was het ook tijd om verder te gaan, op zoek naar wat fotogenieke sneeuwrandjes …

Bij de pont

Eenmaal op It Eilân aangekomen, was goed te zien dat er maar een centimetertje sneeuw was gevallen. De licht besneeuwde paden en de groene vlakte leverden een fraai beeld op …





Voor een wandeling over de kale vlakte hadden mijn onderdanen die dag volstrekt onvoldoende draagkracht, daarom maakte ik rechtsomkeert, zodat ik de pont eens wat nader kon bekijken …





Behoedzaam waagde ik me stapje voor stapje op het in ’t zonlicht glanzende metalen dek …





Eenmaal aan boord spreken de foto’s verder voor zichzelf …

































Niets over fietsers of voetgangers op de bordjes, er restte me dus niets anders dan maar weer over de brug terug te lopen …





Terug op ‘de vaste wal’ beklom ik het uitkijkplateau om nog even een paar foto’s te maken. Op dat moment kwam er beweging in de pont …

– wordt vervolgd –

Winter op It Eilân

Nadat ik donderdag 5 februari ’s ochtends een paar foto’s van ons besneeuwde tuintje had gemaakt, ben ik aan het begin van de middag in de auto gestapt om ook elders nog wat winterse plaatjes te kunnen scoren …





De naam ‘It Eilân’ zegt het al, het gaat hier om een polder die in het grootste deel van het jaar alleen per boot bereikbaar is. Voor auto’s en tractoren ligt er een trekpont, voetgangers en fietsers kunnen gebruik maken van een klein fietspontje …





Het was duidelijk dat de pont vanmorgen al een vaart had gemaakt, later in deze serie zullen we de pont nog even in actie zien, wanneer een boer per tractor huiswaarts keert …





Omdat het fietspontje niet gebruikt kan worden wanneer er ijs op de Goëngahuistersloot ligt, is It Eilân ’s winters altijd bereikbaar via een tijdelijke voetgangersbrug …





Tijdens de wandeling naar de overkant wend ik de blik even naar rechts om een blik op de pont te werpen. Straks bekijken we hem van wat dichterbij …





Nog een paar meter, dan kan ik weer eens voet zetten op It Eilân, waar overigens veel minder sneeuw ligt dan in ons ca. 10 km verder naar het oosten liggende tuintje …





– wordt vervolgd –

Een origineel cadeau

Toen mijn fotomaatje Jetske me vorige week vroeg of ik nog wensen had voor mijn verjaardag, antwoordde ik simpelweg en met een brede glimlach: “Jawel, ik wil vooral graag een gezellige dag.”
“Mooi,” repliceerde Jetske, “dan krijgen jij en Aafje voor je verjaardag een vaartochtje cadeau … als dat jullie gezellig lijkt tenminste …,” voegde ze eraan toe. Dat leek me een prima plan, maar dan wel onder de voorwaarde dat wij voor een goed gevulde mand met proviand mochten zorgen …

En dus zaten we maandagochtend rond 11:00 uur midden op de Bovenwijde aan de koffie met oranjekoek. Met een temperatuur rond de 24 graden was het een stuk aangenamer dan in het tropische weekend dat we net achter de rug hadden. Omdat intussen ook de noordelijke bouwvakvakantie voorbij is, was het er nog weer een stuk rustiger dan vorige week. Die enkele passerende zeilpunter vormde eerder een verrijking dan een verstoring op het water …

Een klein uurtje later passeerden we op onze route tussen de Bovenwijde en Westeinde de steile fietsbrug waar ik vorige week ook al met Jetske onderdoor was gevaren …

Tegen enen werd het tijd voor de lunch, daartoe gingen we voor anker in de buurt van de jachthaven van Belt-Schutsloot. Nadat we een lekker koel glaasje witte wijn hadden gedronken, lieten we ons de broodjes goed smaken …

Even werd de stemming hier gedrukt, omdat Aafje een sms-je van zoon Nils kreeg. De familie is met vakantie in Zuid-Duitsland. Tijdens een eerste fietstochtje maakt kleinzoon Tijmen iets teveel vaart tijdens zijn eerste kennismaking met een lichte afdaling in heuvelachtig terrein. Een waarschuwing van papa leidde wellicht tot enige paniek en te fors remmen, waardoor Tijmen in volle vaart onderuit ging. Het gevolg: een ritje met de ambulance naar het ziekenhuis, waar twee hechtingen en vier hechtpleisters werden aangebracht op zijn kin. Hopelijk houdt hij er geen groot en vervelend litteken aan over. Voorlopig wil hij in Duitsland in elk geval niet meer fietsen …

Nadat we dit verhaal een plekje hadden gegeven, zetten we onze tocht voort. Met een glaasje wijn achter de knopen en wijdere wateren voor de boeg, durfde ik het wel aan om het roer een tijdje ter hand te nemen, zodat de beide dames even genoeglijk konden bijpraten. Jetske spotte op een bepaald moment een fraaie halo en ze was wel zo vriendelijk om mij daar ook even op te wijzen. Ik waagde het erop om het sturen even te combineren met fotograferen …

Een tijdlang ging het varen me zelfs op wat smallere wateren goed af, maar toen we tegen drie uur ’s middags de kabelpont bij Jonen naderden, dreigde het even mis te gaan. Zo’n sloep laat zich prima besturen zo lang je maar wat snelheid houdt, maar dat kon op dat moment niet vanwege de vermaledijde kabels van die pont, die de sloep dreigden te doorklieven. Nadat ik al flink vaart had geminderd schakelde ik de motor in de achteruit. Daar werd het echter niet veel beter van, want achter ons kwam een andere sloep snel naderbij. Toen onze sloep als gevolg van mijn onhandige manoeuvres volledig uit het roer begon te lopen, was voor Jetske het moment aangebroken om het roer toch maar weer over te nemen … Pffffff …

Gelukkig kreeg ik enige tijd later op het bredere water van het Giethoornse Meer de kans om me te rehabiliteren. Hoewel Jetske me netjes de koers tussen de boeien door had aangewezen, kon ik het niet laten om een paar maal soepel een rondje om een ton te maken. Daarbij vroegen we ons af waarom er tie ribs op de bovenkant van die boeien zijn gebonden. “Mogelijk zijn ze bedoeld om te voorkomen dat rustende watervogels ze onderkakken,” filosofeerde Jetske. Maar in dat geval lijken ze hun doel voorbij te schieten. Als iemand weet waarom die tie ribs erop zitten, dan zou ik dat graag eens horen …

Rond zes uur naderden we de thuishaven van ‘de Vrijbuiter’ weer. We hadden intussen ruim zeven uur op het water gezeten, maar de tijd was werkelijk omgevlogen …

Met behulp van een tracking app op mijn iPad heb ik een routekaartje gemaakt, daaruit werd duidelijk dat we in 7 uur en 38 minuten een afstand van 42,9 km hebben afgelegd door de Weerribben en de Wieden …

Jetske bedankt, het was een geweldige verjaardag!
Deze prachtige vaartocht was echter niet alleen een mooi verjaardagscadeau, het was ook meteen het begin van Aafje’s vakantie. Echt grote plannen hebben we niet, behalve dat Aafje wat extra dingen in en rond huis wil doen, zullen we de komende tijd eens wat vaker samen een dagtripje maken. Daarbij staan o.a. bezoekjes aan het bankje in de header en de bankjes op de onderstaande foto op het programma …

Omdat dergelijke tripjes, zoals ook de vaartocht van gisteren, aanzienlijk meer van mijn schaarse energie vergen dan mijn reguliere fotokuiertjes, zal ik het met mijn blogrondjes en reacties de komende tijd wat rustiger aan doen dan normaal. Maar ik kom vast wel eens her en der even virtueel buurten.  🙂