Over de brug naar It Eilân

Als ik me niet vergis, dateert het laatste logje over It Eilân bij Goëngahuizen van februari 2015. De tijdelijke ‘winterbrug’ vormde op dat moment zoals elk jaar in de wintermaanden de verbinding met It Eilân voor fietsers en voetgangers. Sindsdien ben ik er in 2016 ook nog eens geweest, maar de foto’s die ik bij die gelegenheid heb gemaakt, hebben om de een of andere reden het weblog nooit gehaald …

Dit jaar was ik er half maart weer. Omdat ik zelf lange tijd niet kon rijden, hetzij vanwege de hevige buikpijn of omdat ik vanwege de zware pijnstillers die ik slikte ‘nogal wazig’ was – vaak zelfs beide – nam Jetske me die dag weer op sleeptouw …

Voor Jetske was het de eerste kennismaking met de beweegbare brug, die er sinds het voorgaande logje ten lange leste dan toch is gekomen. Eindelijk is It Eilân nu gedurende het hele jaar op een normale manier te bereiken. Tijdens het watersportseizoen staat de brug normaal gesproken altijd open ten behoeve van de recreatievaart. Voetgangers of fietsers die naar de overkant willen, moet de brug daartoe eerst sluiten. Zodra ze aan de overkant zijn, moeten ze de brug weer open zetten …

Omdat het vaarseizoen nog niet geopend was, hadden we op dat moment geen werk van de brug die zich als een lange loper voor ons uit strekte. Terwijl Jetske de gebruiksaanwijzing nog stond te lezen, was ik alvast naar de overkant gelopen. Op de onderstaande foto kun je mooi een deel van het mechaniek zien waarmeer de brug zijwaarts kan worden open gedraaid …

Eenmaal aan de overkant hebben we een korte wandeling gemaakt op It Eilân …

De stier was niet thuis, zodat we in alle rust even rond konden kijken en wat foto’s maken …

Ik vind dit zo’n mooi landschap met de ringsloot die door ’t polderland slingert en de oude kleine hekjes in de verte …

We hadden gehoopt al een enkele weidevogel te zien, maar daarvoor was het nog te vroeg …

Alleen ganzen bevolkten het grasland in de verte …

De pont in actie

Nadat ik It Eilân weer achter me had gelaten, heb ik het uitkijkplatform aan de Goëngahuistersloot beklommen om nog even van het uitzicht te genieten. Op de onderstaande foto is op de voorgrond het fietspontje te zien ..





Erg druk is het hier nooit, in de afgelopen tien jaar ben ik maar één keer eerder getuige geweest van een overvaart van de pont. Maar nu leek het dan toch weer te gaan gebeuren, want intussen was er vanuit de richting Goëngahuizen een tractor aangekomen, die voor de oversteekplaats van de pont stopte. Eén van de inzittenden verliet de tractor om over de voetgangersbrug naar de overkant te lopen. Daar maakte hij de kabelpont los …





Aan deze kant van de Goëngahuistersloot gekomen, voer de pont de inham in die als aanlegplaats dient …





Nadat de pont was vastgemaakt werd de tractor aan boord gereden …





Meteen ging de laadklep omhoog en werd het vaartuig weer los gegooid …





Rustig werd de pont naar de overkant getrokken …





Al snel was het hele spul veilig aan de overkant aangekomen …





Bij het verlaten van het vaartuig wipte het pontje even omhoog met ’t kontje …





Daarna kon de weg huiswaarts worden vervolgd …





Voor mij was het ook tijd om verder te gaan, op zoek naar wat fotogenieke sneeuwrandjes …

Bij de pont

Eenmaal op It Eilân aangekomen, was goed te zien dat er maar een centimetertje sneeuw was gevallen. De licht besneeuwde paden en de groene vlakte leverden een fraai beeld op …





Voor een wandeling over de kale vlakte hadden mijn onderdanen die dag volstrekt onvoldoende draagkracht, daarom maakte ik rechtsomkeert, zodat ik de pont eens wat nader kon bekijken …





Behoedzaam waagde ik me stapje voor stapje op het in ’t zonlicht glanzende metalen dek …





Eenmaal aan boord spreken de foto’s verder voor zichzelf …

































Niets over fietsers of voetgangers op de bordjes, er restte me dus niets anders dan maar weer over de brug terug te lopen …





Terug op ‘de vaste wal’ beklom ik het uitkijkplateau om nog even een paar foto’s te maken. Op dat moment kwam er beweging in de pont …

– wordt vervolgd –

Winter op It Eilân

Nadat ik donderdag 5 februari ’s ochtends een paar foto’s van ons besneeuwde tuintje had gemaakt, ben ik aan het begin van de middag in de auto gestapt om ook elders nog wat winterse plaatjes te kunnen scoren …





De naam ‘It Eilân’ zegt het al, het gaat hier om een polder die in het grootste deel van het jaar alleen per boot bereikbaar is. Voor auto’s en tractoren ligt er een trekpont, voetgangers en fietsers kunnen gebruik maken van een klein fietspontje …





Het was duidelijk dat de pont vanmorgen al een vaart had gemaakt, later in deze serie zullen we de pont nog even in actie zien, wanneer een boer per tractor huiswaarts keert …





Omdat het fietspontje niet gebruikt kan worden wanneer er ijs op de Goëngahuistersloot ligt, is It Eilân ’s winters altijd bereikbaar via een tijdelijke voetgangersbrug …





Tijdens de wandeling naar de overkant wend ik de blik even naar rechts om een blik op de pont te werpen. Straks bekijken we hem van wat dichterbij …





Nog een paar meter, dan kan ik weer eens voet zetten op It Eilân, waar overigens veel minder sneeuw ligt dan in ons ca. 10 km verder naar het oosten liggende tuintje …





– wordt vervolgd –

Terug naar It Eilân

It Eilân is een polder ten westen van Drachten, die geheel is omsloten door water, een heus eiland dus. Het grootste deel van het jaar zijn de bewoners van de zes of zeven huizen en boerderijen afhankelijk van vervoer middels een kabelpont. Om de bereikbaarheid te garanderen wordt er gedurende de winterperiode een mooie fiets- en voetgangersbrug over de Goaiïngahúster Sleat gelegd …

De laatste jaren probeer ik in de winterperiode altijd een of twee keer een fotokuier op It Eilân te maken. Een toepasselijker plekje om een fotokuier te maken is haast niet denkbaar, want er ligt een heus Kuierpaad (nee, er staat geen ‘a’ teveel in de naam, ‘paad’ is Fries voor ‘pad’ …

Het Kuierpaad wordt geflankeerd door een waterkering, die ook vanmiddag weer beklommen moest worden om even van het uitzicht over het kale, natte land te genieten …

Ik blijf het een geweldige plek vinden, maar het is er in de winterperiode eigenlijk altijd koud, en dat was ook vandaag weer het geval met de stevige noordelijke wind …

Het was er in elk geval te koud om lang van het uitzicht te genieten, daarom ben ik al snel over het Kuierpaad in westelijke richting verder gegaan. In de verte is het reisdoel van vandaag al te zien …

Even inzoomen … daarginds staat de spinnekopmolen, die onlangs op It Eilân is geplaatst …

Wordt vervolgd …