Duistere pas de deux

Nog één keer liep de grote zilverreiger (Ardea alba) achter zijn blauwe neef (Ardea cinerea) aan …

Nadat hij hem had ingehaald, posteerde hij zich voor de blauwe reiger. Om indruk te maken op zijn opponent, strekte hij zich in zijn volle lengte uit …

Even stonden ze oog in oog, daarna bogen ze zich naar elkaar toe. De zilverreiger leek zijn verre familielid iets te vertellen, waarbij hij met kop en snavel een noordelijke richting aanduidde … vreemd …

Lang duurde het niet, daarna schreed de zilverreiger trots voort in de richting waar hij in eerste instantie vandaan was gekomen. Alsof er niets gebeurd was, hervatten de ganzen in de directe omgeving graaswerkzaamheden …

En de blauwe reiger …? Die sukkelde een eind in westelijke richting. Daar zag ik hem nog net een aanloopje nemen, waarna hij met een groep ganzen in noordelijke richting uit zicht verdween …

Toch wel enigszins verbijsterd bleef ik achter. Waar had ik nou de afgelopen 20 minuten naar zitten kijken …?

Hmmmm … misschien toch nog maar eens vanaf het begin terugkijken om het verhaaltje zelf in te vullen en de plaatjes verder in te kleuren … 😉

De strijd ontbrandt

Zodra ze elkaar aan het eind van deel 1 van deze historie in het vizier kregen, stonden de beide reigers even roerloos tegenover elkaar. Dan nam de grote zilverreiger een besluit. Hij had honger en dus vervolgde hij zijn jachtpad op zoek naar een versnapering moedig in westelijke richting. Alsof hij hem niet zag staan, passeerde hij de blauwe reiger. Op de achtergrond keken twee kolganzen elkaar eens aan, hoe zou dit verder gaan …?

Soeverein stapte de grote zilverreiger verder in de al eerder gekozen richting …

Dat liet de blauwe reiger toch echt niet over zijn kant gaan. Hij voelde zich behoorlijk in zijn kuif gepikt door de verwaande witte kwast, die zijn jachtterrein wel even over dacht te kunnen nemen …

Fluks zette de blauwe reiger een sprintje in. Met grote stappen snelde hij de zilverreiger voorbij. Enige meters verderop minderde hij vaart, waarna hij alsof er niets was gebeurd rustig voortstappend weer scherp rondkijkend op zoek ging naar voedsel. Daar was het tenslotte allemaal om begonnen …

De blauwe reiger leek als winnaar het strijdperk te zullen verlaten …

De zilverreiger had het nakijken, maar de gang van zaken zinde hem niet …

– wordt nog één keer vervolgd –

Ardea alba versus Ardea cinerea

Op één van die mooie februaridagen stapte een grote zilverreiger (Ardea alba) parmantig als altijd door een weiland in de buurt van Goëngahuizen. Regelmatig speurde hij de bodem af om te zien of er nog wat lekkers te halen was …

Hij was er allerminst alleen, want het weiland was verder goed gevuld met enkele honderden ganzen, in dit geval waren dat voornamelijk kolganzen. De reiger vond het prima want zij vormden geen bedreiging of concurrentie …

Plotseling hield de grote sierlijke vogel halt. Wat hij ginds zag naderen, veranderde de situatie toch wel enigszins …

Niets vermoedend en zich van geen kwaad bewust kwam vanuit tegenovergestelde richting een blauwe reiger (Ardea cinerea) dichterbij. Ook hij speurde de weidegrond af naar een smakelijk hapje …

Op zijn beurt bleef ook hij enige tijd stokstijf staan op het moment dat hij zijn witte tegenvoeter in het oog kreeg …

– wordt vervolgd –

Skywatch Friday 455

In en rond een klein meertje in een van mijn favoriete natuurgebieden zitten al de hele winter honderden ganzen. Het zijn voornamelijk brandganzen. De afgelopen week heb ik ze een paar keer tegelijk zien opvliegen. Dat is een prachtig beeld dat gepaard gaat met een indrukwekkend geluid …

In and around a small lake in one of my favorite nature reserves there are hundreds of geese all winter. They are mainly barnacle geese. The last week I saw them fly up all at once. That is a beautiful view that’s accompanied by an impressive sound …













Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Wishing you all a wonderful weekend

Nijlganzen in de polder

Vandaag zet ik opnieuw een paar ganzen in de schijnwerper, nijlganzen om precies te zijn. En dat zijn niet echt mijn favoriete ganzen …

Om te beginnen vind ik ze toch wat minder mooi dan bijvoorbeeld brandganzen. Dat masker rond de ogen geeft ze wat schurkachtigs, naar mijn idee. Weet je wanneer ik ze wel heel mooi vind? Als ze vliegen, want in de vlucht vallen de zwart-witte vleugels mooi op. Daar heb ik recentelijk helaas geen foto van kunnen maken. Verder dan deze korte parade in de wei ben ik in fotografisch opzicht niet gekomen …

Maar ik vind het bovenal luidruchtige ganzen. Ik kan ze niet ergens treffen of ze zetten meteen een grote snavel op. Dat is op een paar van de onderstaande foto’s ook goed te zien …

De ljip is werom!

Terwijl enige honderden voornamelijk brandganzen zich op nogal luidruchtige wijze ophielden in het noordelijk deel van de Jan Durkspolder, was het aan de zuidkant rustig. Heel rustig …

Niet zo ver van de vogelkijkhut dobberden wat eenden op het water, verder viel er in eerste instantie weinig te zien. Heel in de verte zaten de eerste lepelaars weer op hun vertrouwde nestplaats. Die zijn dus ook al heel vroeg terug …

Terwijl ik zo wat over het water zat te turen, hoorde ik aan de oostkant van de vogelkijkhut ineens een wel heel bekend vogelgeluid. En jawel, daar zat hij … “De ljip is werom – de kievit is terug …”

Nu eens kwamen er een paar smienten langs, dan weer dobberde er een slobeend voorbij. Het maakte de kievit niks uit. Het was een genot om te zien hoe hij ruim 20 minuten heen en weer trippelde op zijn kleine drassige eilandje. En voor wie altijd heeft gedacht, dat de kievit enkel zwart-wit gekleurd is … Kijk eens wat voor mooie, kleurrijke glans er over zijn verendek ligt …

Tot slot, onder ons gezegd en gezwegen …
Het kan natuurlijk ook heel goed zo zijn dat deze kievit de afgelopen maanden in onze contreien is gebleven, want in zachte winters vliegen niet alle kieviten duizenden kilometers naar het zuiden. Voor zover ik weet, schuiven sommige exemplaren hooguit mee met de sneeuw- of vorstgrens.

Brandganzen in de polder

Vandaag even een paar foto’s van de heer en mevrouw Brandgans. Samen met veel van hun soortgenoten hielden ze zich de afgelopen maanden op in de Alde Feanen. De meeste rotganzen zullen één dezer dagen waarschijnlijk terugkeren naar noordelijker oorden. Een deel heeft zich hier in de afgelopen jaren gevestigd als broedvogel …

Op het gevaar af dat ik wellicht een deel van de boerenstand voor het hoofd stoot, durf ik het toch aan om te zeggen dat ik het een mooie vogel vind. Sommige boeren schijnen ze wel te willen schieten, omdat ze nogal wat gras vreten en helaas ook nogal veel mest achterlaten in de landerijen, maar dat mag niet want de brandgans is net als de wolf een beschermd dier …

Morgen maken we kennis met de buren van de familie Brandgans. Dat zijn nogal luidruchtige buren … O kijk, daar zul je ze net hebben …