Een juveniele meerkoet

Een maand geleden had een bezorgd paar meerkoeten het druk om hun zes kuikens te voeden en te beschermen tegen alles wat ze maar zou kunnen bedreigen …

Van die zes kleine kuikentjes met hun rode koppies is nog maar één exemplaar over. De andere vijf zullen ten prooi zijn gevallen aan ratten, kraaien, snoeken, reigers of weet ik wat voor dieren. Alleen deze pluizige, maar intussen wel waterafstotende juveniel rest nog …

De hele dag zwemt hij luid en klaaglijk tetterend achter één van zijn ouders aan …

Omdat hij intussen al aardig zijn eigen voedsel bijeen weet te scharrelen, trekken zijn ouders zich niet altijd evenveel van de jongeling aan. Volgens mij hebben ze ’t alweer razend druk met de bouw van een nest voor de tweede leg …

Een nieuw vervoermiddel

De afgelopen jaren zijn steeds meer favoriete natuurgebieden, waar ik in het recente verleden menig fotokuiertje heb gemaakt, buiten mijn bereik geraakt. Dat heeft enerzijds te maken met het geleidelijk verder achteruit gaan van mijn loopvermogen als gevolg van de MS. Anderzijds heeft het te maken met het feit dat er in ’t buitengebied steeds meer wegen worden afgesloten voor autoverkeer.

Dit was o.a. het geval met het verdwijnen van de Nije Heawei bij het Weinterper Skar en bij de Leijen waar een deel van de Mienskerwei werd afgesloten. Dat komt de natuurgebieden wel ten goede, maar voor de natuurliefhebber die wat minder goed ter been is, gaat er daarmee veel plezier verloren …

Om mijn actieradius weer wat te vergroten heb ik onlangs een ultra lichte loopfiets gekocht die precies in de auto past. Intussen ben ik er een paar maal mee op pad geweest en dat is me wel goed bevallen. Het is een kwestie van het fietsje uit de auto pakken, het zadel even op de juiste hoogte stellen, het mandje erop klikken en karren maar. De laatste jaren moest Jetske tijdens onze gezamenlijke fotokuiers regelmatig de pas inhouden om mij weer even bij te laten komen, dat is nu verleden tijd …

Tijdens ons laatste gezamenlijke tochtje kwam de loopfiets goed van pas. Er stond een fotokuier in Fryslân op het programma, waarbij we ons ten doel hadden gesteld om een paar mooie staatsieportretten te maken van de Kening fan’e Greide. Omdat er in het gewone boerenland hier in de verre omtrek geen grutto te vinden is, waren we aangewezen op een voor autoverkeer afgesloten weg door een prachtig plas-dras gebied …

Lang hoefden we niet te zoeken en ver hoefden we niet te gaan – maar wel verder dan ik had kunnen lopen zonder de loopfiets – al snel zagen de eerste grutto rond stappen bij een plas. Terwijl verderop de roep van een kievit en een paar grutto’s klonk, zagen we ook een tureluur rondscharrelen …

Een stukje verderop hebben we een tijdje alleen maar staan luisteren naar de geluiden van de verschillende weidevogels. In mijn nog wat jongere jaren hoorde je de vrolijke klanken van grutto, kievit, tureluur en veldleeuwerik overal in Fryslân. Tegenwoordig kun je ze eigenlijk alleen nog in wat grotere aantallen zien en horen in speciaal daarvoor ingerichte natte gebieden, waar op zijn vroegst half juni wordt gemaaid …

Uiteindelijk kregen we ruim de gelegenheid om de koning op zijn troon te vereeuwigen. Jetske ging er eens goed voor zitten, waarom dat uiteindelijk toch niet helemaal tot het gewenste resultaat leidde, kun je op Jetskes’ weblog lezen …

De kraai en de kauw

Omdat het leefgebied van de jonge meerkoeten en andere vogels met nesten in onze meivakantie regelmatig onveilig werd gemaakt door grote groepen rondtrekkende kraaiachtigen, ben ik maar eens gaan opzoeken hoe ik de kraai en de kauw uit elkaar kan houden …

Eerst de zwarte kraai (Corvus corone) maar. Dat is met een lengte van 44-51 cm en een spanwijdte van 88-100 cm de grootste van het stel. De kraai heeft een grote en sterke zwarte snavel en een volledig zwart verenkleed. Een heel belangrijk en opvallend verschil zit in de ogen, de kraai heeft een donkere iris …

De kauw (Coloeus monedula) is met een lengte van 30-34 cm en een spanwijdte van 64-73 cm een stuk kleiner dan de kraai. De kauw heeft een stevige en relatief korte donkere snavel. Verder heeft de kauw een donkergrijs verenkleed met wat lichter grijs op de kop en in de nek. ’t Meest in het oog springende verschil is dat de kauw een lichte, blauwwitte iris heeft …

Bron: https://www.rentokil.nl/blog/het-verschil-tussen-kauwen-en-kraaien/

Een kluivende kraai

Wat voor gevaren er onder water precies dreigden voor de jonge meerkoetjes, heb ik niet met eigen ogen kunnen zien. Een cameraval in de omgeving heeft wel aangetoond dat de otter zich er ophoudt en ook een onguur type als de snoek zal er vast rond zwemmen.

Wat ik wel heb kunnen zien, is dat het luchtruim in de omgeving van het nest van de meerkoeten regelmatig onveilig werd gemaakt door kauwen en kraaien …

Omdat het meerkoetenpaar geen kauw of kraai in de directe omgeving van het nest duldde, restte die rekels meestal niets anders dan de rietkraag af te struinen op zoek naar wat eetbaars. Eén van de kraaien stond op een bepaald moment aan de andere kant van het water een tijdlang op een gevonden schelpdier te kluiven.
Het zag er nogal taai uit …

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Skywatch Friday 425

Op één van de vele mooie avonden in onze vakantie vloog er rond zonsondergang een grote groep zwanen in zuidwestelijke richting voorbij. Het werd een ‘swanny sunset’

On one of the many beautiful evenings in our holiday a large group of swans flew in a south-westerly direction around sunset. It became a ‘swanny sunset’ …










Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

Zes jonge meerkoetjes

In één van de eerste logjes over de meivakantie vertelde ik al dat we vanuit huis en vanaf ’t terras zicht hadden op het nest van een koppeltje meerkoeten. Op de derde dag van ons verblijf kreeg ik voor het eerst de jonkies te zien …

Sommige mensen vinden het oerlelijke beestjes, anderen vinden ze prachtig. Ik behoor tot de laatste categorie. Elk jaar kijk ik er weer naar uit om die guitige, roodzwarte koppies met hun gele piekhaartjes te kunnen fotograferen. Dat lukt het ene jaar beter dan het andere, spreekt voor zich dat het dit jaar een cadeautje was om een week lang zicht op het nest en de jonkies te hebben … 🙂

Toen het ouderpaar korte tijd later het nest even had verlaten, kreeg ik kans om de jonkies te tellen, omdat ze als op commando in de rijtje alle zes het water opzochten …

Dat leek toch niet helemaal de bedoeling te zijn, geloof ik. Al snel was één van de ouders terug op het nest, waarna de jongen zo te zien te horen kregen om zich ten spoedigste weer te melden op de thuisbasis …

Terwijl ik vanaf het dakterras intussen had gezien dat er nog één ei in het nest lag, meldde ook het laatste jonkie zich onder toeziende blik van pa of ma weer op het nest …

Met in ieder geval regelmatig een aantal overvliegende kauwen die de buurt onveilig maakten, hielden de ouders hun kroost de eerste dagen zoveel mogelijk op of in de directe omgeving van het nest …

Voor het ouderpaar was er een drukke tijd aangebroken, voortdurend waren ze bezig met de aanvoer van het broodnodige voedsel voor de jonkies, het leek niet aan te slepen …