Een vissende zilverreiger

Nadat de grote zilverreiger (Ardea alba) aan de slootkant een visstekje leek te hebben gevonden, startte ik de auto om hem heel voorzichtig voort te laten rollen tot ik net voorbij het midden van de haaks op de weg liggende sloot was …

Tot mijn grote blijdschap liet die mooie, sneeuwwitte vogel zich ook nu niet door mij storen. Tot het uiterste geconcentreerd stond hij lange tijd aan de zacht rimpelende waterkant, om dan ineens …

“Shit … weer mis …!”

Grote zilverreiger aan de wandel

wEen uurtje nadat ik de reeën die ik hier gisteren toonde achter me had gelaten, zag ik in de buurt van Earnewâld een grote zilverreiger parmantig door het land stappen …

Meestal gaan ze er wiekslags vandoor zodra ze ook maar op grote afstand een auto zien stoppen, maar tot mijn verwondering trok dit exemplaar zich er niets van aan dat ik ons Golfje rustig in de berm liet uitrollen …

Nadat ik een paar foto’s had gemaakt, leek hij het echter toch welletjes te vinden, want door weg te duiken in de slootkant, probeerde hij aan mijn camera te ontkomen …

Dat liet ik op mijn beurt echter niet over mijn kant gaan …

– wordt vervolgd –

Zwaluwen in de polder

Om de drukte van massaal vertrekkende toeschouwers te vermijden, ben ik maandag vóór de grote stroom bij het skûtsjesilen vertrokken. Vanaf de Hooidamsbrug ben ik nog even naar de Jan Durkspolder gereden. Daar ben ik vervolgens nog even neergestreken op het bankje aan de Westersânning …









Vlak nadat ik me daar lekker in het zonnetje had genesteld, streek er luid kwetterend een groepje boerenzwaluwen vlak achter me neer. Dat buitenkansje kon ik niet laten lopen, en dat resulteerde – nadat ik snel mijn camera uit de auto tevoorschijn had gehaald – in de volgende foto’s …























Wat watervogels en een vlinder

Zoals ik hier gisteren al schreef, zaten de meeste vogels op grote afstand van de vogelkijkhut ‘de Skiere Goes‘ in het Easterskar bij Sintjohannesga. De grote groep lepelaars in de verte was op zich zeker de moeite waard, maar meer dan af en toe even hun kop van links naar rechts verplaatsen, deden ze niet. Lepelaars zijn naar mijn idee vooral interessant als ze op wat kleinere afstand door het water wadend aan het foerageren zijn …









Een drietal zilverreigers hield zich iets dichterbij, recht tegenover de vogelkijkhut op. Om daar wat van te kunnen maken had ik opnieuw bij wijze van uitzondering de digitale zoom nodig. Het kon allemaal net …









Om kwalitatief iets fraaiere foto’s te kunnen maken, heb ik me daarom maar weer op het leverkruid of koninginnenkruid rond de hut gericht. De atalanta had intussen plaats gemaakt voor een paar lustig rondfladderende en regelmatig even snoepende dagpauwogen …









In vergelijking met de rafelige atalanta van gisteren, ziet deze dagpauwoog er een stuk frisser en vrolijker uit. Strak in de lak, zo gezegd …   🙂








Lepelaars in de Jan Durkspolder

De warmte is wat mij betreft meteen weer wat teveel van het goeie, daarom neem ik liever in de nog redelijk koele woonkamer een enigszins verfrissende duik in mijn gelukkig nog steeds goed gevuld foto-archief dan dat ik een fotokuiertje maak. De onderstaande foto’s heb ik enige tijd geleden gemaakt vanuit de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder …









Helemaal in de verte aan de rechterkant op de eerste foto zetelt tegenwoordig een lepelaarkolonie. Jammer genoeg zitten ze zo ver weg, dat ze zonder verrekijker en telelens nauwelijks de zien zijn …









Alleen met behulp van de digitale zoom – die ik maar zelden of nooit gebruik – lukte het om een paar van de indrukwekkende vogels herkenbaar op de foto te krijgen …








Samen op een hek

Bij het zien van een grutto word ik eigenlijk altijd blij, en bij een tureluur al niet minder …









Bij Soarremoarre (kaart Google Maps) zag ik enige tijd geleden een grutto en een tureluur samen op een hek staan …









Na verloop van tijd schoof de tureluur voorzichtig over het hek naar de grutto toe …









Die kleine tureluur had het goed bekeken, terwijl de grutto de omgeving in de gaten hield, kon de tureluur even een oogje dicht doen …   🙂