“Bij jullie in de buurt wemelt het van de ooievaars, bofferds!” schreef Dirk gisteren in een reactie op het blogje over de ooievaar op de lantaarnpaal. En Dirk kan het weten, want hij heeft Earnewâld en contreien een paar jaar geleden een paar jaar geleden samen met zijn vrouw enkele dagen verkend …
We zitten hier midden in een stukje ooievaarsland. Dit nest met twee volwassen ooievaars en twee jongen die op het punt staan uit te vliegen, staat op 50 m van de lantaarnpaal van gisteren. In een straal van 250 meter rond die lantaarnpaal zijn zeker 15 nesten te vinden, deels op palen, deels in bomen …
Aan de Dominee Bolleman van der Veenweg staat al jaren een scheef gezakte lantaarnpaal. Onder het zware wolkendek leek een ooievaar een poging te doen om die paal nog wat verder uit het lood te brengen …
Hij hield me nauwlettend in de gaten, terwijl ik quasi nonchalant stapje voor stapje in de richting van de paal liep. Op een meter of vijf afstand vond hij het welletjes. Met een sierlijke sprong verliet hij de lantaarnpaal om vlak voor me langs te vliegen, waarna hij achter de bomen verdween …
Ik prijs me weer eens gelukkig dat we in het noorden wonen. Met een verkoelende noordoostelijke bries kwam de maximumtemperatuur gisteren maar net aan de 23°C toe. Dat is voor mij nog een temperatuur om wat bij te doen. Daarom ben ik na de koffie op de Joiny gestapt voor een ritje naar de Leijen. Onderweg kwam ik langs een begraafplaats waar ik ’t bestaan niet van kende. Na een snelle eerste blik moet ik binnenkort nog eens naar terug …
Terwijl ik niet veel later over het fietspad langs het Opeinder Kanaal reed, zag ik links van me een bruine kiekendief boven het rietland zweven. Dat is een voordelen van de Joiny boven de auto, ik ben meteen klaar om wat foto’s te maken. En dat is met deze serie aardig gelukt, al zeg ik het zelf …
Het paadje naar het uitkijkpunt voorbij het strandje bij de Leijen was keurig onderhouden en gemaaid, zodat ik probleemloos door kon rijden. Het uitzicht van het plateau heeft verder niks spectaculairs opgeleverd. maar ik heb er wel een tijdje heerlijk gezeten in een verfrissend briesje …
De virtuele verkoeling bevalt me wel met deze tropische temperaturen. Daar blijven we hier nog maar wat rond hangen bij het ven bij Heidehuizen …
Een wandeling rond het ven heeft voor ieder wel wat te bieden. Zelf kwam ik er al snel aan mijn trekken met de bloeiende gele lissen. Die zijn helaas afgelopen winter uit onze tuin verdwenen. Ook juffers en libellen zie ik dit jaar nauwelijks rond de vijver. Op de oever van het ven ging er eentje mooi voor me zitten. Een koppeltje nijlganzen zwom met de jongen in het ven …
Een stukje verderop zien we weer een boombeeld dat intussen flink is getekend door de tijd en de elementen. Jetske deed nog een waarneming die ons allebei even op scherp zette. Ze zag een ringslang zwemmen. Ik kon net twee foto’s van hem maken. Daarna keerde de rust terug met het zicht op de roze waterlelies in het ven …
Maandagochtend heb ik weer een ritje gemaakt in de omgeving van Earnewâld. Ook deze keer wachtte me weer een leuke verrassing aan de Hooiweg. De hooilanden aan weerszijden van de doodlopende weg hebben zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een interessant klein vogelgebied …
De afgelopen maanden heb ik er al een paar maal een grutto kunnen portretteren. Maandag wachtte me daar opnieuw een leuke verrassing. Links van de weg stond een tureluur op de paal van een stalen hek. Vrijwel recht daar tegenover stond aan de overkant van de weg een tureluur op een oud, wat scheef hangend hek …
Voorzichtig parkeerde ik de auto in de berm rechts van de weg tussen beide vogels in. De vogel aan de linkerkant van de weg vloog al snel op om een rondje te vliegen. Daarna landde hij bij zijn partner aan de andere kant van de weg op een dikke paal …
Nadat beide vogels een paar maal een korte vlucht hadden gemaakt, zag ik op een bepaald moment wat bewegen in de linker berm. Zag ik dat nu goed …? Ja, daar zocht een tureluurskuiken moeizaam zijn weg tussen weerbarstige grassprieten en klaverbloemetjes. Al snel kwam er een tweede achteraan …
Kort na elkaar vlogen beide tureluurs op van het hek. De luchtmacht leek in actie te komen als om een veilige oversteek van de kuikens naar de overkant van de weg te garanderen …
We waren nog geen vijf minuten onderweg, toen Jetske en ik naast ons in de sloot rond de kinderboerderij een aantal witte gedaanten tussen het groen zagen schemeren …
Ma Knobbelzwaan dobberde er met haar vier jongen in de donkere watergang. Terwijl de jongen dartel op zoek waren naar lekkers, hield ma een oogje in het zeil. Ze siste me een scherpe waarschuwing toe, toen ik me iets dicht bij de waterkant waagde …
Dat was voor mij het sein om een stapje terug te doen om moeder en haar kroost weer de ruimte te geven. Wij vervolgden onze weg in de richting van bos en hei …
