Op het ooievaarsnest (2)

De fotosessie met de ooievaar duurde bijna een half uur, en zeker de helft van die tijd stond mevrouw ooievaar daarbij op één poot …









En het was heus niet zo, dat ze alleen keurig rechtop bleef staan om te poseren …









Nee, integendeel: het huishoudelijk werk en de opvoeding van de jeugd gingen ondertussen gewoon door, en ook dat deed ze, terwijl ze rustig op die ene poot bleef staan …









Totdat één van haar jongelingen blijkbaar wat al te opstandig werd en even tot de orde geroepen moest worden …









Pas toen ze hem even flink de oren leek te wassen, zette ze ook haar tweede poot weer in het nest …









De jongeling leek nog even heftig te protesteren tegen de vermaning die hij zojuist voor het oog van de camera had gekregen …









Toen mevrouw ooievaar zich daar duidelijk niets van aantrok en haar kroost bleef negeren, keerde de rust uiteindelijk terug …









Er lijkt in elk geval pit in de volgende generatie te zitten, dat biedt weer hoop en vertrouwen voor de toekomst …   😉



Op het ooievaarsnest (1)

Het had er alle schijn van dat ik me vorige week donderdag net wat te vroeg meldde voor een fotosessie aan de Dominee Bolleman van der Veenweg bij Earnewâld. Mevrouw ooievaar leek zich nog op te houden in haar boudoir …









Ze was duidelijk nog bezig haar toilet voor de dag te maken, want ze moest natuurlijk wel even in stijl op de foto …









Toen ze me na enige tijd – toch wel enigszins gestoord in haar bezigheden – ontwaarde, richtte ze zich met een tamelijk verheven blik tot mij …









Alsof ze wilde zeggen: “Nou vooruit maar dan, mijn make-up is nog niet wat hij zou moeten zijn, maar maak dat staatsieportret dan maar …”









Al die tijd stond ze fier op één poot, en dat zou ook nog even zo blijven gedurende de fotosessie …









– wordt vervolgd –



Nederlandse landgeiten bij Earnewâld

De Nederlandse landgeit bepaalde eeuwenlang het gezicht van de geitenstapel in ons land. Het ras is goed aangepast aan ons klimaat. Door kruising met meer productieve buitenlandse rassen heeft de Nederlandse landgeit op het punt van uitsterven gestaan. In de vijftiger jaren van de vorige eeuw waren er nog maar enkele exemplaren overgebleven. Vanaf die tijd heeft een groeiende groep enthousiaste fokkers het ras voor uitsterven behoed. Er zijn nu ongeveer 2000 geiten en 200 bokken ingeschreven in het stamboek van de Landelijke Fokkersclub Nederlandse Landgeiten (LFNL).

Rond Earnewâld kun je op verschillende plaatsen Nederlandse landgeiten aantreffen rond met rietkragen omzoomde petgaten. Dit welwillende exemplaar stond vorige week samen met een aantal soortgenoten aan de Dominee Bolleman Van der Veenweg





























Gecamoufleerde ooievaars

Tijdens mijn eerste winterse rondritje deze week kwam ik vlak ten noorden van Earnewâld aan de Dominee Bolleman van der Veenweg langs een weiland waar een boer bezig was met het frezen van de greppels …





Terwijl ik mijn blik over het licht besneeuwde weiland achter de tractor liet glijden, zag ik behalve de lijnen die door het freeswerk waren ontstaan, ineens nog iets … Kijk maar eens goed, er scharrelden vier goed gecamoufleerde ooievaars in het weiland rond …





Even later liepen ze in een keurige linie scherp speurend naar wat lekkers van noord naar zuid langs de pas weer geopende greppel. Af en toe boog één van de vogels zich even voorover om iets op te pikken …





Van de aanwezigheid van de boer, die rustig heen en weer bleef rijden om ook de resterende greppels weer open te leggen, trokken de parmantig voortstappende dieren zich niets aan …





Met de boer als bondgenoot komen de ooievaars ook deze relatief koude winterperiode vast wel door …




Tafeltje dekje voor de ooievaar

Terwijl ik in de berm van de Dominee Bolleman van der Veenweg bij Earnewâld stond te genieten van de weldadige rust onder de helderblauwe lucht om me heen, stopte er een stukje verderop een gemeenteauto die me net voorbij was gereden …





Nadat de chauffeur zijn laadbak had geopend, begon hij de kraan met de grijper te bedienen …





Intussen had een ooievaar zijn paalnest aan de andere kant van de weg verlaten om na een korte zweefvlucht op de weg neer te strijken …





Het was duidelijk niet de eerste lading aarde die hier in de berm werd gestort, de ooievaar begon geroutineerd langs de bergjes aarde te struinen …





Het was duidelijk dat hij hier wel ergens een vers hapje hoopte te verschalken …





De meest verse lading kwam nu van de auto, daar ging hij geduldig staan wachten tot de chauffeur de grijper had geleegd …





Het viel vandaag blijkbaar wat tegen, want vlak nadat de gemeenteauto was vertrokken, vloog de ooievaar terug naar zijn paalnest …