Een winters sfeertje

Toen ik gisteren aan het begin van de middag bij de Nije Heawei arriveerde, waren de bergen aarde en de diepe sporen al bijna volledig weggewerkt door een tweetal kranen …

Ik besloot voor het eerst sinds lange tijd weer eens een kuiertje te maken naar de dobbe aan de noordkant van het Weinterper Skar. Op het laatste stuk van het pad door het bos knisperden de bevroren bladeren gemoedelijk onder mijn voeten …

De dobbe lag er met een dun laagje ijs prachtig bij in een licht winters decor. De zon had met zijn warmende werk de rijp rondom al goeddeels doen verdwijnen …

Aan de zuidkant van de dobbe gluurde de zon net om het hoekje van de bosrand om ook daar aan zijn warmende en smeltende werk te beginnen …

Terwijl ik lekker op het bankje in de zon zat, maakte de rijp langzaam plaats voor kleine, in het zonlicht fonkelende druppeltjes. Een kleine winterse vliegenvanger richtte zich, steeds lichter wordend, langzaam verder op …

Hoge bergen en diepe dalen

De werkzaamheden in het kader van de herinrichting van het Weinterper Skar vorderen gestaag. Waar tot voor kort het oostelijk deel van de Nije Heawei liep, lagen gistermiddag grote bergen aarde …

Behoedzaam heb ik me over de nog maar licht bevroren toplaag van de omgewoelde aarde naar de bocht in de weg begeven. Voorzichtigheid was echt geboden, omdat ik hier en daar al snel door het bevroren laagje heen trapte, om vervolgens tot de enkels in de drek weg te zinken …

Daar waar geen bulten aarde waren opgeworpen, werd het landschap getekend door diepe sporen van de voertuigen waarmee de aarde is aangevoerd …

Vanaf de bocht werp in nog eens een blik in oostelijke richting. Op deze plek zal ik vanaf nu niet meer kunnen en mogen komen. Als de grond straks geëgaliseerd is, zullen blauwgras, koekoeksbloemen, orchideeën en een keur aan andere bloemen en planten hier welig mogen tieren …

Toch wel een beetje mismoedig liep ik na enige tijd terug naar de auto. In de verte naderden vanaf het parkeerterrein een paar schimmen. Even later stelden zij zich voor als ‘vaste volgers’ van dit weblog, die hier de toestand ook eens in ogenschouw wilden nemen en die zich net hadden afgevraagd of Afanja ook toevallig op pad was … 🙂

Na een prettige kennismaking en een gezellig gesprek over de stand van zaken in het Weinterper Skar, vervolgden we alle drie onze weg.

Tafeltje dekje voor de ooievaar

Terwijl ik in de berm van de Dominee Bolleman van der Veenweg bij Earnewâld stond te genieten van de weldadige rust onder de helderblauwe lucht om me heen, stopte er een stukje verderop een gemeenteauto die me net voorbij was gereden …





Nadat de chauffeur zijn laadbak had geopend, begon hij de kraan met de grijper te bedienen …





Intussen had een ooievaar zijn paalnest aan de andere kant van de weg verlaten om na een korte zweefvlucht op de weg neer te strijken …





Het was duidelijk niet de eerste lading aarde die hier in de berm werd gestort, de ooievaar begon geroutineerd langs de bergjes aarde te struinen …





Het was duidelijk dat hij hier wel ergens een vers hapje hoopte te verschalken …





De meest verse lading kwam nu van de auto, daar ging hij geduldig staan wachten tot de chauffeur de grijper had geleegd …





Het viel vandaag blijkbaar wat tegen, want vlak nadat de gemeenteauto was vertrokken, vloog de ooievaar terug naar zijn paalnest …




Droog, maar nog vochtig

Behalve warm is de herfst tot nu toe ook opmerkelijk droog hier in het noorden. Over de periode 1971-2000 viel er in onze contreien normaal gemiddeld zo’n 230 mm neerslag in de maanden september, oktober en november …





Tot op dit moment heb ik vanaf 1 september slechts 72 mm neerslag opgevangen in ons tuintje, terwijl dat normaal gesproken de hoeveelheid is die er alleen in de maand oktober al valt …





Dat neerslagtekort laat zich op verschillende plaatsen in de natuur goed zien, zoals bij het vennetje bij de Merskenheide. Onder normale omstandigheden staat daar in deze tijd van het jaar toch altijd een redelijke plas water. Nu ligt er nog slechts een plak vochtige aarde …