Winterse herinnering

Zachtjes deinde de dikke mof, hangend aan een tak, in de wind op en weer …

Nee, wees gerust … het was geen bungelende Duitser, maar slechts een dikke want … een verloren winterse herinnering …

Een winters sfeertje

Toen ik gisteren aan het begin van de middag bij de Nije Heawei arriveerde, waren de bergen aarde en de diepe sporen al bijna volledig weggewerkt door een tweetal kranen …

Ik besloot voor het eerst sinds lange tijd weer eens een kuiertje te maken naar de dobbe aan de noordkant van het Weinterper Skar. Op het laatste stuk van het pad door het bos knisperden de bevroren bladeren gemoedelijk onder mijn voeten …

De dobbe lag er met een dun laagje ijs prachtig bij in een licht winters decor. De zon had met zijn warmende werk de rijp rondom al goeddeels doen verdwijnen …

Aan de zuidkant van de dobbe gluurde de zon net om het hoekje van de bosrand om ook daar aan zijn warmende en smeltende werk te beginnen …

Terwijl ik lekker op het bankje in de zon zat, maakte de rijp langzaam plaats voor kleine, in het zonlicht fonkelende druppeltjes. Een kleine winterse vliegenvanger richtte zich, steeds lichter wordend, langzaam verder op …

De earste ljip

Hoewel weinig of niets momenteel aan voorjaar doet denken, heb ik afgelopen donderdag toch ruim een week eerder dan vorig jaar mijn ‘earste ljip’ -bij de meeste lezers beter bekend als de eerste kievit of Vanellus vanellus– kunnen fotograferen …





Dinsdagmiddag had ik tijdens het kortdurende voorproefje van het voorjaar al een groepje kieviten zien vliegen, maar omdat zowel zij als ik op dat moment onderweg waren, kon ik daar nog geen foto van maken …





De kievit die ik donderdagmiddag in grijze omstandigheden aantrof in een schraal weiland, trippelde voortdurend heen en weer, regelmatig boog hij zich met wuivende kuif voorover om een hapje te eten …





Met op zijn minst een winterse week in het vooruitzicht zou het best eens kunnen dat de eerste weidevogels die hier in de afgelopen week zijn neergestreken, tijdelijk weer terug zullen keren naar zachtere oorden … en gelijk hebben ze …




Winters kristal in het Easterskar

Nadat we het Nannewiid achter ons hadden gelaten, waren we al snel bij het eigenlijke doel van ons dagtripje: de ongeveer 7 kilometer verderop gelegen vogelkijkhut ‘de Skieregoes’ in het Easterskar (kaarte Google Maps) bij Rotsterhaule. Het Easterskar is me wel bekend, omdat ik in mijn tienerjaren regelmatig in deze omgeving kwam. De vogelkijkhut is echter nieuw voor me. Johan kende hem wel en wilde hier graag met me naar toe, omdat hij bereikbaar is zonder al te ver te hoeven lopen …

Dat wil echter niet zeggen dat we al snel bij de hut waren. Aan de schaduwkant van het paadje dat naar de hut leidt, lag nog vrij veel rijp op het gras en riet. Een deel van dat schitterende kristalwerk moest eerst natuurlijk nog wel even op de foto worden gezet, want het zou best eens de laatste kans kunnen zijn om dat deze winter te kunnen doen. Verder commentaar lijkt me overbodig, de beelden spreken voor zich …