De ljip is werom!

Terwijl enige honderden voornamelijk brandganzen zich op nogal luidruchtige wijze ophielden in het noordelijk deel van de Jan Durkspolder, was het aan de zuidkant rustig. Heel rustig …

Niet zo ver van de vogelkijkhut dobberden wat eenden op het water, verder viel er in eerste instantie weinig te zien. Heel in de verte zaten de eerste lepelaars weer op hun vertrouwde nestplaats. Die zijn dus ook al heel vroeg terug …

Terwijl ik zo wat over het water zat te turen, hoorde ik aan de oostkant van de vogelkijkhut ineens een wel heel bekend vogelgeluid. En jawel, daar zat hij … “De ljip is werom – de kievit is terug …”

Nu eens kwamen er een paar smienten langs, dan weer dobberde er een slobeend voorbij. Het maakte de kievit niks uit. Het was een genot om te zien hoe hij ruim 20 minuten heen en weer trippelde op zijn kleine drassige eilandje. En voor wie altijd heeft gedacht, dat de kievit enkel zwart-wit gekleurd is … Kijk eens wat voor mooie, kleurrijke glans er over zijn verendek ligt …

Tot slot, onder ons gezegd en gezwegen …
Het kan natuurlijk ook heel goed zo zijn dat deze kievit de afgelopen maanden in onze contreien is gebleven, want in zachte winters vliegen niet alle kieviten duizenden kilometers naar het zuiden. Voor zover ik weet, schuiven sommige exemplaren hooguit mee met de sneeuw- of vorstgrens.

Kuifje op verkenning

Terwijl we vorige week zaterdag aan het eind van de ochtend nog genoeglijk aan de koffie zaten, streek er ineens een kievit neer op de bevroren sloot voor het huis …

Af en toe wat glibberend begon hij met zijn parmantige kuifje wapperend in de koude wind aan een verkenningstochtje, waarbij hij af en toe trachtte iets op te pikken van de harde ijsvloer …

Zelden heeft een kievit zijn kleurrijk glanzende verendek zo mooi aan me getoond als dit exemplaar …

De zwaan en de kievit

Nadat ik de foto’s van de grutto en de gehoornde koeien had gemaakt, ontbrak er nog een graag geziene gast in de Friese weiden. En nee, daarmee bedoel ik niet de zwaan …

Terwijl ik in de buurt van Earnewâld wat foto’s probeerde te maken van een koppel zwanen, verscheen er plotseling een kievit in beeld. Dat is de vogel die ik bedoelde …

Net als met de grutto gaat het ook met de kievit – ljip in het Fries – slecht. Het is lang geleden dat ik zijn bekende roep regelmatig hoorde klinken …

Met dank aan het voorjaarszonnetje liet dit exemplaar mooi de kleurrijke glans op zijn ogenschijnlijk geheel zwarte verendek zien. Mijn dag was weer goed …

De earste ljip

Hoewel weinig of niets momenteel aan voorjaar doet denken, heb ik afgelopen donderdag toch ruim een week eerder dan vorig jaar mijn ‘earste ljip’ -bij de meeste lezers beter bekend als de eerste kievit of Vanellus vanellus– kunnen fotograferen …





Dinsdagmiddag had ik tijdens het kortdurende voorproefje van het voorjaar al een groepje kieviten zien vliegen, maar omdat zowel zij als ik op dat moment onderweg waren, kon ik daar nog geen foto van maken …





De kievit die ik donderdagmiddag in grijze omstandigheden aantrof in een schraal weiland, trippelde voortdurend heen en weer, regelmatig boog hij zich met wuivende kuif voorover om een hapje te eten …





Met op zijn minst een winterse week in het vooruitzicht zou het best eens kunnen dat de eerste weidevogels die hier in de afgelopen week zijn neergestreken, tijdelijk weer terug zullen keren naar zachtere oorden … en gelijk hebben ze …