Kuifje op verkenning

Terwijl we vorige week zaterdag aan het eind van de ochtend nog genoeglijk aan de koffie zaten, streek er ineens een kievit neer op de bevroren sloot voor het huis …

Af en toe wat glibberend begon hij met zijn parmantige kuifje wapperend in de koude wind aan een verkenningstochtje, waarbij hij af en toe trachtte iets op te pikken van de harde ijsvloer …

Zelden heeft een kievit zijn kleurrijk glanzende verendek zo mooi aan me getoond als dit exemplaar …

Jonge kievit in de wei

Gisteren had ik het genoegen weer enige tijd te worden rondgetoerd door mijn fotomaatje. Zo’n ritje als passagier bevalt me op zijn tijd wel. Het is best lekker om je ogen eens wat langer van de weg te kunnen houden en het landschap op een andere manier aan je voorbij te zien glijden. Ondanks het grijze wolkendek werd het weer een mooie en afwisselende rit …









We hadden het er net over gehad dat het ook in de Kop van Overijssel tamelijk droevig gesteld was met het aantal weidevogels, toen Jetske links van het landweggetje waarover we rustig voort hobbelden een jonge kievit ontwaarde, die onder toeziend oog van pa of ma druk bezig was om zijn kostje bijeen te scharrelen …









Het viel nog niet mee om het tweetal vanaf de passagiersplek door het geopende raam aan de bestuurderskant scherp in beeld te brengen, want de afstand was eigenlijk net wat te groot. Toch ben ik blij met deze foto’s, waarop het pluizige kuifje van het ijverige jong al te zien is …









Met dank aan Jetske voor het onbaatzuchtig delen van deze waarneming, want als ik het me goed herinner, lag haar camera op dat moment onbereikbaar achter in de auto.



Plas-dras aan de Alde Ie

Eigenlijk mag het niet sinds de Alde Ie in 2012 is afgesloten voor alle verkeer m.u.v. fietsers en voetgangers, maar gistermiddag kon ik het toch niet laten om even heen en weer te rijden over het smalle en uiterst hobbelige landweggetje …









Het plas-dras gebied links en rechts van de weg maakt het tot een paradijsje voor weidevogels. Die lieten zich echter niet van harte zien gisteren. Er duikelden wat kieviten door de lucht, veldleeuweriken zongen letterlijk en figuurlijk het hoogste lied, er stapte een enkele grutto door het water en de wulp liet zijn waterfluitje regelmatig klinken, maar het was allemaal te ver weg om er een acceptabele foto van te kunnen maken …









Ook zonder dat ik foto’s van weidevogels kon maken, was het echter al de moeite om daar een tijdje in zon en wind te staan. Het frisgroene gras doorweven met grote aantallen dotterbloemen kleurde Fryslân hier op zijn mooist …









Plotseling zag ik vanuit een ooghoek iets bewegen, alsof er iets neer dwarrelde … Toen ik mijn blik die kant op draaide, zag ik een vogeltje op een dampaal zitten. Dit was de beste foto die ik van hem heb kunnen maken, daarna was de vogel weer gevlogen. Nu is het alleen even de vraag wat voor vogel ik hier heb ‘gevangen’ … Ik mis het kenmerkende kuifje, maar zou het een veldleeuwerik kunnen zijn? In dat geval is het de eerste keer dat ik een veldleeuwerik heb kunnen fotograferen …