De grauwe dirigent

Zoals ik gisteren al schreef, was het vrijdag heerlijk rustig en haast onwerkelijk stil op en rond de plas bij de grote kijkhut in de Jan Durkspolder. Bijna surreëel in die wereld van grijstinten …

Alleen door flink in te zoomen, kon ik zien dat er aan uiterste zuidkant onnoemlijk veel eenden ronddobberden …

Vanuit een ooghoek ontwaarde ik na enige tijd dat er dichterbij, aan oostkant van de hut ineens iets gebeurde. Eén van de twee grauwe ganzen die daar al een tijdlang zij aan zij in het water stonden, begon omstandig met zijn vleugels te slaan …

Zodra hij in de gaten leek te hebben dat ik de camera op hem had gericht, wisselde hij van plaats met zijn partner. Parmantig ging hij recht voor me staan, waarna hij opnieuw met zijn vleugels begon te gesticuleren alsof hij dirigent was. Gelukkig bleef het bijbehorende gegak van een gans ganzenkoor uit. Dat zou ik pas later op de dag horen  …

 

Tussen Ciara en Dennis

Gisteren ben ik weer eens in de auto gestapt om een ritje naar de Jan Durkspolder te maken …

Het was bewolkt, maar vrijwel windstil en ik had de grote vogelkijkhut een half uur lang helemaal voor mezelf …

Nauwelijks zichtbare golfjes lieten de weerspiegeling van een struikje soepel heen en weer bewegen …

Een pluizig veertje dat in de verte geruisloos op de rimpelingen op en weer deinde, liet zich geruime tijd volgen …

Het was een lekker rustig half uurtje tussen Ciara en Dennis in de Jan Durkspolder.    🙂

Houvast

Hoewel ’t met de wind tot dusver reuze meevalt deze herfst, kun je als pluisje maar beter tijdig wat houvast zien te vinden met de winter in het vooruitzicht …

Kijkend naar dit exemplaar, valt dat soms nog lang niet mee. Ik herken dat wel …

Jonge kievit in de wei

Gisteren had ik het genoegen weer enige tijd te worden rondgetoerd door mijn fotomaatje. Zo’n ritje als passagier bevalt me op zijn tijd wel. Het is best lekker om je ogen eens wat langer van de weg te kunnen houden en het landschap op een andere manier aan je voorbij te zien glijden. Ondanks het grijze wolkendek werd het weer een mooie en afwisselende rit …

160525-1206x

We hadden het er net over gehad dat het ook in de Kop van Overijssel tamelijk droevig gesteld was met het aantal weidevogels, toen Jetske links van het landweggetje waarover we rustig voort hobbelden een jonge kievit ontwaarde, die onder toeziend oog van pa of ma druk bezig was om zijn kostje bijeen te scharrelen …

160525-1208x

Het viel nog niet mee om het tweetal vanaf de passagiersplek door het geopende raam aan de bestuurderskant scherp in beeld te brengen, want de afstand was eigenlijk net wat te groot. Toch ben ik blij met deze foto’s, waarop het pluizige kuifje van het ijverige jong al te zien is …

160525-1210x

Met dank aan Jetske voor het onbaatzuchtig delen van deze waarneming, want als ik het me goed herinner, lag haar camera op dat moment onbereikbaar achter in de auto.