Jonge kievit in de wei

Gisteren had ik het genoegen weer enige tijd te worden rondgetoerd door mijn fotomaatje. Zo’n ritje als passagier bevalt me op zijn tijd wel. Het is best lekker om je ogen eens wat langer van de weg te kunnen houden en het landschap op een andere manier aan je voorbij te zien glijden. Ondanks het grijze wolkendek werd het weer een mooie en afwisselende rit …









We hadden het er net over gehad dat het ook in de Kop van Overijssel tamelijk droevig gesteld was met het aantal weidevogels, toen Jetske links van het landweggetje waarover we rustig voort hobbelden een jonge kievit ontwaarde, die onder toeziend oog van pa of ma druk bezig was om zijn kostje bijeen te scharrelen …









Het viel nog niet mee om het tweetal vanaf de passagiersplek door het geopende raam aan de bestuurderskant scherp in beeld te brengen, want de afstand was eigenlijk net wat te groot. Toch ben ik blij met deze foto’s, waarop het pluizige kuifje van het ijverige jong al te zien is …









Met dank aan Jetske voor het onbaatzuchtig delen van deze waarneming, want als ik het me goed herinner, lag haar camera op dat moment onbereikbaar achter in de auto.



De brede orchis bloeit weer

Voor de fotoserie van vandaag hoefde ik niet ver te lopen …





Zodra de veldbloemen tot bloei komen, kun je in het Weinterper Skar al in de berm te kust en te keur …





Eén van de blikvangers is de brede orchis, die behalve in het verboden blauwgrasland ook in grote aantallen in de berm staat te pronken …





De brede orchis is in Nederland en België wettelijk beschermd en staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als vrij zeldzaam en sterk afgenomen …





Elk jaar zijn er weer van die onnozele halzen die één of meerdere exemplaren uitsteken om ze in de eigen tuin te planten …





Een domme en zinloze actie, want deze prachtige plant stelt strenge eisen aan de bodemgesteldheid …





Ook deze plant heeft weer mooie Friese naam: frouljustriennen, oftewel in het Nederlands: vrouwentranen




Vogelkijkhut “Skieregoes”

Nadat ik me dinsdag tegen enen los had weten los te rukken van de fonkelende ijskristallen langs het pad naar de vogelkijkhut en Johan mij overeind had weten te hijsen, naderden we uiteindelijk toch de vogelkijkhut “Skieregoes” (in het Nederlands: “Grauwe gans”) in het Easterskar. Dit is een natuurgebied, dat tussen Heerenveen en het Tjeukemeer ligt (kaartje Google Maps). Het Easterskar is een laagveenmoerasgebied dat zijn ontstaan dankt aan de vervening, zoals zoveel natuurgebieden in Fryslân …

Voordat we de vogelkijkhut betraden heb ik even een blik over het linker zijscherm geworpen …

Eenmaal in de hut zagen we dat we er niet alleen waren. Aan de linkerkant zaten twee mannen met gewichtig uitziende telelenzen gespannen te kijken naar een plekje in de rietkraag, enkele meters bij de hut vandaan. Vrijwel in het midden van de hut zat een vrouw met een minstens even indrukwekkende camera-uitrusting. Zij was echter niet met vogels bezig, maar voerde minutenlang een gesprek met zoonlief. Iets van excuses mompelend beëindigde ze uiteindelijk het gesprek, waarna ze de hut verliet …

De rust keerde terug in de hut, zodat de beide mannen zich weer ten volle konden richten op een vogel -het bleek te gaan om een klapekster- die zich nog steeds daar ergens in het riet leek op te houden. Nadat ik ook enige tijd naar het bewuste plekje had zitten turen, richtten Johan en ik ons op het omringende landschap …

Wij zijn niet van die vogelaars, wij hebben geen van beiden het geduld om een tijdlang met de camera in de aanslag te zitten, totdat dat ene vogeltje verschijnt. Maar als er toevallig in de verte een paar ganzen moeizaam over het ijs schuifelen, dan wil ik daar natuurlijk wel even een plaatje van schieten …

Een overvliegende zilverreiger was me te snel af, maar dat ene pluisje, dat in een hoek van de hut bij één van de kijkgaten zachtjes op de wind heen en weer wiegde, ontsprong de dans niet.

Na een klein kwartiertje hadden Johan en ik het wel bekeken in de hut. Omdat het zonde was om nog langer binnen te blijven met het mooie zonnige, licht winterse weer, wensten we de beide mannen een goede voortzetting en verlieten we de vogelkijkhut …