Kuifje op verkenning

Terwijl we vorige week zaterdag aan het eind van de ochtend nog genoeglijk aan de koffie zaten, streek er ineens een kievit neer op de bevroren sloot voor het huis …

Af en toe wat glibberend begon hij met zijn parmantige kuifje wapperend in de koude wind aan een verkenningstochtje, waarbij hij af en toe trachtte iets op te pikken van de harde ijsvloer …

Zelden heeft een kievit zijn kleurrijk glanzende verendek zo mooi aan me getoond als dit exemplaar …

Jonge kievit in de wei

Gisteren had ik het genoegen weer enige tijd te worden rondgetoerd door mijn fotomaatje. Zo’n ritje als passagier bevalt me op zijn tijd wel. Het is best lekker om je ogen eens wat langer van de weg te kunnen houden en het landschap op een andere manier aan je voorbij te zien glijden. Ondanks het grijze wolkendek werd het weer een mooie en afwisselende rit …









We hadden het er net over gehad dat het ook in de Kop van Overijssel tamelijk droevig gesteld was met het aantal weidevogels, toen Jetske links van het landweggetje waarover we rustig voort hobbelden een jonge kievit ontwaarde, die onder toeziend oog van pa of ma druk bezig was om zijn kostje bijeen te scharrelen …









Het viel nog niet mee om het tweetal vanaf de passagiersplek door het geopende raam aan de bestuurderskant scherp in beeld te brengen, want de afstand was eigenlijk net wat te groot. Toch ben ik blij met deze foto’s, waarop het pluizige kuifje van het ijverige jong al te zien is …









Met dank aan Jetske voor het onbaatzuchtig delen van deze waarneming, want als ik het me goed herinner, lag haar camera op dat moment onbereikbaar achter in de auto.



Een reiger aan de Alde Ie (2)

De blauwe reiger aan de Alde Ie bleef maar volharden in zijn vreemde gedrag, want opnieuw bleef hij enige tijd diep in het spiegelende water van het Klidzerak zitten …





Het werd zelfs nog wat gekker, toen hij even later uitgebreid met zijn vleugels slaand begon te badderen. Met vissen vangen had dit duidelijk weinig te maken …





Daarna bleef hij weer een tijdlang als Gekkie Henkie voor zich uit zitten staren …





Ik stond net op het punt om mijn weg maar te vervolgen, toen de reiger een minuut of vier later weer de vaste wal opzocht. Langs de waterkant scharrelde hij weer wat dichter naar mij toe …





Plotseling schoot zijn kop met de scherpe snavel als een speer vooruit in een poging om een prooi te vangen …





Ik heb hem nadien niet zien slikken, dus waarschijnlijk was ook dit weer mis …





Met honger in de hals ging hij vervolgens chagrijnig voor zich uit kijkend met zijn kuif in de wind op de wal zitten …





Voor mij was dit het moment om mijn weg te vervolgen. Het was weer zo’n dag, waarop de fotogenieke situaties en momenten zich in ruime mate aandienden. Jullie vinden het vast niet erg om de komende dagen ook nog wat foto’s van zwanen en zwijnen te zien …

De kieviten zijn er weer

Zodra de kieviten terug zijn, zie je her in der mensen door de Friese weilanden scharrelen, beoefenaars van de oude Friese traditie van het eieren rapen, aaisykje in goed Fries …

Zelf heb ik niets met deze traditie, die vaak van vader op zoon overgaat, omdat ik er niet mee ben opgegroeid. Ik trek er op een mooie voorjaarsdag liever op uit om wat plaatjes te schieten van de kieviten. Vandaag was daar een uitgelezen dag voor …

De eerste kieviten die zich net binnen het bereik van mijn camera ophielden, trof ik aan bij de Tjonger. Op de bovenstaande foto is te zien dat er een paar kieviten lekker aan de waterkant zaten te zonnen, eentje was er aan het pootjebaden, en een vijfde exemplaar zette net de landing in …

Ongeveer anderhalf uur later trof ik in de omgeving van Aldeboarn een kievit aan, die zich wat dichter bij de weg ophield. Hij bleef rustig staan om zijn kleurrijke verenpakket en z’n fraaie kuif even te showen …

Mijn dag was weer goed!