Ik had nog een paar foto’s liggen van één van de vele spinnen, die op 1 oktober her en der in ons tuintje hingen. Naam en type tot dusver onbekend, daarom noem ik het maar gewoon een tuinspin …
Ik ben meer tevreden over de spin dan over de achtergrond, maar ja, zoals the good old Stones nog steeds zingen: “You can’t always get what you want” … 🙂
Toen ik onlangs na afloop van een fotokuiertje in De Deelen nog even wat langs het struikgewas bij de parkeerplaats rond struinde, zag ik vanuit mijn ooghoek hoe een kleine vos verstrikt raakte in spinnenweb …
Vrijwel meteen kwam een forse kruisspin uit zijn schuilplaats vandaan om koers te zetten naar zijn prooi …
Bekomen van de eerste schrik begon de vlinder uit alle macht te fladderen. Het web deinde heftig heen en weer. Het ging zo tekeer, dat de spin besloot om het zekere voor het onzekere te nemen en terug te keren naar zijn schuilplekje …
Het heftige gefladder van de vlinder miste zijn doel niet, na korte tijd wist hij zich als een ware Houdini te bevrijden van de kleverige draden om vervolgens weg te vliegen en een stukje verderop neer te strijken op de picknicktafel …
Daar bleef het diertje een tijdje zitten om bij te komen van dit hachelijke avontuur …
Niet eens zo gek ver van de weilanden die volledig waren bedekt met een ragfijn netwerk van spinnenweefsels, trof ik op dezelfde dag een legertje spinnen in de berm aan …
Ik weet niet of deze spinnen verantwoordelijk zijn voor het bedekken van hele weilanden met hun spinsels, maar het zou me niet verbazen. Kijk eens naar de fijnmazigheid van dit netwerk en naar de enorme hoeveelheid draden. Je kunt er hier en daar nauwelijks doorheen kijken, het lijkt me een geweldige hangmat …
En dan te bedenken, dat dit nog maar een klein deel van de spinnen was, maar dat ontdekte ik pas toen ik er al een tijdje gehurkt zat te fotograferen. De eerste spinnen benaderden me door op de camera te klimmen en vervolgens doodleuk via mijn handen en armen op pad te gaan. En ook via mijn benen rukten ze op …
Hoe goed ik ook had geprobeerd de beestjes van me af te slaan, toen ik even later in de auto zat, voelde ik nog een paar spinnetjes in mijn haardos kriebelen. Om ongelukken te voorkomen, heb ik de auto eerst maar weer even in de berm gezet om mezelf nogmaals van de kleine kriebelaars te ontdoen …
Voor de spin is het feest … hij krijgt wat lekkers …
Voor het vliegje is dierendag 2013 een stuk minder feestelijk: hij wordt opgepeuzeld …
… daar zullen de insecten verdwijnen …
Vandaag maar even een paar plaatjes uit het archief, want mijn fotokuier viel vanmiddag helaas in het water …
Terwijl ik half juni in het Weinterper Skar op enigerlei moment bezig was met het maken een serie portretjes van de azuurwaterjuffer op de bovenstaande foto, zag ik amper een halve meter verderop de restanten van een soortgenootje hangen …
Het beste was er duidelijk al van af, maar desondanks moest het toch maar even op de foto, vond ik …
Blijkbaar was het kliekjesdag, want ik had nog maar net een foto gemaakt, toen de spin die het juffertje in zijn web had weten te vangen kwam aansnellen …
Het duurde maar even voordat hij zijn kaken in het kliekje zette. Wat er verder gebeurde heb ik niet meer gevolgd, want op dat moment werd ik aangesproken door een passerende collega-fotograaf …
De eerste dagen van de afgelopen week heb ik gebruikt om bij te komen van ons reünieweekendje in Noord-Brabant, de laatste dagen was het te koud voor aangename fotokuiertjes. Ik ben dan ook nauwelijks verder gekomen dan de tuin in de afgelopen week. Maar gelukkig valt daar eigenlijk ook altijd wel wat te zien voor de oplettende toeschouwer …
Wat bijvoorbeeld te denken van dit insect, dat ik woensdagmiddag tussen de bladeren van de klimop aantrof in een web. Geen idee wat het is, maar een wonderlijk schepsel is het zeker met die lange, op voelsprieten lijkende staart. Daarom heb ik hem eerst maar even langstaartvlieg genoemd …
