Om de afwisseling er wat in te houden, heb ik – tussen het maken van de slow motions van diverse insecten door – ook regelmatig even een foto gemaakt van een bezoeker in de tuin. Hieronder hangt op de linker foto een houtpantserjuffer aan de lange steel van de ijzerhard. Rechts zit een heidelibel op een zaaddoosje van de blauwe iris …
Tja, halfzon/halfschaduw …
Kortom, ’t is een twijfelgeval … 😉
De blauwe waterjuffers ontbraken dit jaar tot nu toe nog in mijn collectie, maar daar is intussen verandering in gekomen …
Deze azuurwaterjuffer wilde onlangs in het Weinterper Skar wel even meewerken aan een kleine fotosessie …
Toen hij na verloop van tijd een bokshouding aannam (zie boven) en me begon uit te dagen, ben ik frontaal de confrontatie met hem aangegaan …
Oog in oog met de lens had hij ineens geen praatjes meer en bleef hij nog enige tijd stokstijf voor me poseren … 🙂
Nu moet ik het lantaarntje nog zien te vangen.
Sinds zo goed als alle struikgewas langs de paden aan de oostkant van het Weinterper Skar twee jaar geleden in opdracht van Staatsbosbeheer grondig zijn verwijderd in het kader van een natuurcompensatie-operatie, is het insectenleven er drastisch afgenomen. Waar ik tot twee jaar geleden regelmatig een keur aan insecten kon fotograferen, valt nu hoegenaamd niets meer te zien en te beleven. Vorige week vrijdag had ik echter geluk, op één van de laatste nog resterende struiken zag ik een manlijke schorpioenvlieg zitten. Dichterbij gekomen, zag ik dat hij met de restanten van een waterjuffer aan het slepen was …
Is dat niet wat een grote prooi voor jou … ?
Doe nou voorzichtig …? Straks ben je hem kwijt …
Heb je ‘m nog …? Houd vast dan …
Ja, nou is hij weg … Ik had je gewaarschuwd, hè … Nu heb je niks meer … stomkop!
Terwijl ik maandagmiddag halverwege mijn fotokuier aan de zuidkant van het Weinterper Skar even op een bankje zat, streek er naast me een vuurjuffertje op de rugleuning van het bankje neer …
Nadat ik twee foto’s van het beestje had gemaakt, probeerde ik nog een supermacro te maken van een van zijn facetogen. Dat werd het beestje blijkbaar wat te gortig, want toen vloog hij op …
Al snel keerde het juffertje weer terug. Ditmaal nestelde hij zich lekker naast me op het zitgedeelte van het bankje, zodat we oog in oog zaten. De foto’s die dat opleverde volgen één dezer dagen.
Gistermiddag hadden we eindelijk eens wat minder wind, daarom ben ik maar weer eens achter de juffertjes aan gegaan …
Echt veel soorten waren er niet te zien, het ging vooral om azuurjuffers en een enkele vuurjuffer …
Het hoogtepunt van de dag was deze azuurwaterjuffer met een lekkerbekje lekker bekje …
Vandaag maar even een paar plaatjes uit het archief, want mijn fotokuier viel vanmiddag helaas in het water …
Terwijl ik half juni in het Weinterper Skar op enigerlei moment bezig was met het maken een serie portretjes van de azuurwaterjuffer op de bovenstaande foto, zag ik amper een halve meter verderop de restanten van een soortgenootje hangen …
Het beste was er duidelijk al van af, maar desondanks moest het toch maar even op de foto, vond ik …
Blijkbaar was het kliekjesdag, want ik had nog maar net een foto gemaakt, toen de spin die het juffertje in zijn web had weten te vangen kwam aansnellen …
Het duurde maar even voordat hij zijn kaken in het kliekje zette. Wat er verder gebeurde heb ik niet meer gevolgd, want op dat moment werd ik aangesproken door een passerende collega-fotograaf …
