Hoewel het karig gesteld is met veel insecten, weten groene schildwantsen onze tuin dit jaar goed te vinden. Het is ’t enige insect dat ik met een zekere regelmaat ergens in de tuin aantref …
Vorige week kroop er eentje over de rand van een van de terrastafeltjes. Het beestje leek net zo nieuwsgierig naar mij als ik naar hem. Dat gaf mij de kans om een aantal fijne detailfoto’s van hem te maken …
Zelfs de facetjes van zijn toch bepaald niet grote ogen zijn haarscherp te zien. Toen hij nog een klein beetje naar me toe draaide, stond ik plotseling oog in oog met een zee aan oogjes …
Voordat ik verder ga met de werkzaamheden van die raadselachtige tapijtlegger in de buurt van Moskou, lijkt het me raadzaam om eerst maar eens wat weercijfertjes op een rijtje te zetten. Ik moet deze maand tenslotte niet alleen het weerbeeld van februari, maar ook dat van de afgelopen winter vastleggen voor de archieven …
Februari begon vrij koud. In de eerste week van de maand kwam het zeven nachten achtereen tot temperaturen onder het vriespunt, driemaal kon ik in ons tuintje zelfs matige vorst (minimumtemperatuur lager dan -5,0 ºC) noteren. Echt koud werd het echter niet. Landelijk werd de laagste minimumtemperatuur, -6,8 °C, op 7 februari geregistreerd op KNMI station Twenthe. In ons tuintje werd het die dag niet kouder dan -5,8 °C …
In de eerste week van februari kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje uit op -0,1 ºC. Daarna liepen de temperaturen snel weer op, waardoor de gemiddelde temperatuur in februari uiteindelijk is uitgekomen op 2,9 ºC tegen een langjarig gemiddelde van 2,3 ºC over de periode 1971-2000 …
Dankzij het licht winterse weer viel de neerslag in de eerste week van februari eerst in de vorm van hagel (zie eerste foto), en daarna in de vorm van sneeuw. Hierdoor kreeg het Friese land toch nog een aantal dagen een fraaie winterse aanblik, daarvan heb ik op mijn weblog in de laatste week van februari uitgebreid verslag gedaan. De tweede en derde week van februari verliepen droog, maar vanaf de twintigste kreeg februari een nat en herfstachtig karakter …
Gelukkig lieten mijn gezondheid en andere omstandigheden het toe, dat ik in de eerste week van februari een paar maal op pad kon om nog even van de mooiste periode van de afgelopen winter te kunnen genieten. Dat gaf in elk geval nog wat kleur aan deze verder tamelijk triest verlopen winter …
Het viel niet mee dit jaar
maar Piet heeft op de valreep zijn gedichten klaar
Nu maar hopen dat de Sint vanavond op pad durft te gaan
want het wordt zo zoetjes aan glad op de baan
Je kunt er nog niet mee sneeuwballen
maar de eerste sneeuw is hier intussen wel gevallen
“Tot slot,” zegt deze Pieterbaas,
“wens ik jullie allen een gezellige Sinterklaas.”
Vanuit mijn ooghoek zag ik ineens iets bewegen op de terrastafel. Ietwat geïrriteerd wendde ik mijn blik naar rechts, want ik zat net even bij te komen van een fotosessie achter in de tuin. Ik zag hoe een insect, dat nog het meest weg had van een bij die wat te diep in het glaasje heeft gekeken, traag over de tafel kroop …
Ik veerde meteen op, want dit beestje leek een ideaal doelwit te zijn voor mijn macrolens. En dus liep ik gewapend met de camera om de tafel heen, zodat ik het beestje zo goed mogelijk zou kunnen portretteren …
Nadat ik scheef van voren twee foto’s had gemaakt, besloot ik nog even een poging te doen om een pasfoto van hem te maken …
Of het kwam omdat hij schrok van zijn evenbeeld in de lens van de camera, weet ik niet, maar feit is dat hij vrijwel meteen opkrabbelde. Van sufheid was plots weinig meer te merken, toen hij schrikbarend dicht bij de lens kwam …
Enkele tellen later vloog hij weg alsof er niets aan de hand was …
