Tropenrooster voor de koeien

Toen we begin augustus na een lange reis hemelsbreed zo’n 540 km ten oordoosten van Parijs bij onze datsja aankwamen, troffen we daar in zekere zin een dooie boel aan. De eens zo groene, grazige weilanden die normaal gesproken rond deze tijd van het jaar altijd worden bevolkt door een koppel koeien, lagen er dor en verlaten bij …

Na een extreem warme en droge juli viel er weinig meer te grazen. De verzengende zon stuwde de temperaturen ook begin augustus overdag met gemak op tot boven de dertig graden. De koeien stonden daarom overdag in hun relatief koele stal. ’s Avonds na zonsondergang mochten ze naar buiten om de benen te strekken. Een typisch tropenrooster voor de koeien …

180804-2046x

In de tweede decade van augustus kwam er eind aan de lange hittegolf en het extreem droge weer. Als bij toverslag begonnen de weilanden weer te verkleuren. Op de laatste dag van onze vakantie lagen ze er weer fris en groen bij en werden ze overdag weer begraasd door de koeien …

Reeën in it Skar

Zo lang het nog kan, maak ik nog wekelijks een paar maal een ritje over de Nije Heawei door het Weinterper Skar. Hoe lang dat nog duurt, is maar zeer de vraag, want dat de weg er in het kader van natuurcompensatie rond de verdubbeling van de N381 uit gaat, lijkt wel duidelijk. Het duurt alleen allemaal wat langer dan oorspronkelijk gepland, omdat er nog een bezwaarprocedure loopt. Van die vertraging maak ik maar zo lang mogelijk gebruik. In de maanden mei t/m juni is de natuur hier het mooist, daar hoop ik de komende tijd dan ook volop van te kunnen profiteren zo lang het nog kan …

Toen ik er vorige week vrijdag langs kwam, stond er centraal in het gebied een ree …

160430-1425x

Af en toe hief ze haar kop op om mij even in ogenschouw te nemen. Zodra duidelijk was dat ik schijnbaar geen kwaad in de zin had, graasde ze rustig weer door. Wat me opviel was dat ze een nogal vlekkerig uiterlijk had, daarnaast lijkt ze knap rondlijvig. Zou het kunnen dat ze ‘op alle dagen’ liep …

160430-1430x

Na enige tijd dook een stuk achter de ree ineens ook een reebok op uit het struweel …

160430-1431x

Ook meneer de bok nam duidelijk geen aanstoot aan mijn aanwezigheid, want ook hij nam alle tijd om rustig grazend in oostelijke richting verder te gaan …

160430-1437x

Weer even later draaiden ze zich allebei om, om vervolgens in hetzelfde rustige tempo weer in de richting van de bosrand te scharrelen. Daar bleven ze nog een tijdje dralen, totdat ze de amazone te paard zagen naderen, die ik hier gisteren heb geportretteerd …

160430-1440x

Het was weer een prachtige ontmoeting, die bijna twintig minuten heeft geduurd. Het zal duidelijk zijn, dat mijn dag niet meer stuk kon.   🙂

Ontsnapt aan de dood

Terugkijkend kan ik niet anders dan zeggen dat vrijdag 5 juni een vreemde dag was. Om te beginnen was het na een fris voorjaar de eerste tropische dag van het jaar. Omdat MS en tropische temperaturen allerminst vrienden zijn, heb ik die dag grotendeels lekker met de airco aan in de auto doorgebracht. De rit voerde me o.a. langs ooievaarsnesten waar vliegoefeningen werden gedaan, Friese paarden in zon en schaduw, een bruidspaar in wit, roze en rood en een machtige mooie trike

150605-1343x

Maar het eerste wat ik die dag voor lens kreeg, was een groepje ganzen die in Nationaal Park De Alde Feanen bij Earnewâld genoeglijk stonden te grazen. In een soort sluipgang schuifelden ze al vretend gestaag door het grasland aan de waterkant …

150605-1338x

Regelmatig stak er eentje de kop op om de omgeving eens in ogenschouw te nemen, je weet tenslotte maar nooit wanneer er gevaar dreigt en waar het vandaan komt. Dit groepje ganzen kon gerust zijn die dag, door toevallig op een goede plek te gaan zitten, zijn ze aan de dood ontsnapt …

150605-1340x

Een vele malen grotere groep ganzen had op hemelsbreed pakweg 3 km afstand in datzelfde Nationaal Park De Alde Feanen veel minder geluk. In de Jan Durkspolder werden op die vrijdagochtend de eerste grauwe ganzen gevangen en vergast. Drijvers in boten en te voet leidden de vogels naar een vangkraal. Daarna werden de ca 1.000 ganzen vergast met CO2. De provinciale vereniging voor natuurbescherming ‘It Fryske Gea’ – waar ik nota bene (nog) lid van ben – voelt zich gedwongen dit middel in te zetten omdat andere middelen te weinig effect hebben, stelt directeur Henk de Vries.

Aan de bosrand

Nadat ik me gistermiddag weer even op de hoogte had gesteld van de stand van zaken bij de tunnelbouw aan de Peelrug, ben ik via het Weinterper Skar huiswaarts gekeerd …

150413-1402x

Ik was er al bijna aan voorbij gegaan, toen ik aan de bosrand bij het Koningsdiep een ree zag, die rustig stond te grazen. Al snel stak het schrandere dier de kop op om even de omgeving in ogenschouw te nemen …

150413-1403x

Mijn aanwezigheid leek geen bedreiging te vormen, want nadat ze me even had opgenomen, hervatte ze haar belangrijkste bezigheid van het moment: lekker grazen …

150413-1401x

En dat gold ook voor de reebok, die pakweg twintig meter verderop stond te grazen. Behalve mij leek hij ook de reegeit goed in de gaten te houden …

150413-1405x

Weerspiegelde grazers in de Jan Durkspolder

Een paar zonnige dagen maken nog geen zomer, zoveel is duidelijk …

130530-1410x

Na een week met veel zon en aangename temperaturen zijn we weer terug bij waar we eind mei waren gebleven …

130530-1414x

Het is op deze 9e juni opnieuw grijs en met 13 graden op de thermometer is het ook weer akelig kil voor de tijd van het jaar …

130530-1419x

Deze fotoserie van een koppel pinken, die op 30 mei in de Jan Durkspolder aan de waterkant liepen te grazen, zou vandaag gemaakt kunnen zijn …

130530-1417x

Het leverde mooie, bijna perfecte weerspiegelingen op. Alleen de over het sompige veenland lopende vee veroorzaakte wat kleine rimpelingen …

130530-1422x

En ook hier hangt het lekkerste hapje zo te zien weer net buiten bereik …

130530-1424x

Adder, hagedis en ree

Nee, dit zijn niet de ingrediënten van het voorbije kerstmenu, maar drie dieren waar ik in augustus en september bijzondere ontmoetingen mee had. Mijnnikonenik vroeg zich n.a.v. het vorige logje over Aardige ontmoetingen in 2012 al af waar de adder bleef … Natuurlijk mag de onverwachte ontmoeting, die ik op een mooie vrijdag in augustus op de Merskenheide met een adder had, niet ontbreken. De afgelopen jaren heb ik daar wel eens vaker een adder kunnen fotograferen, maar ditmaal werd ik er echt door verrast 🙂

Terwijl ik over het zuidelijke pad wandelde, lukte het me die middag eindelijk weer eens om een paar andere vlinders te fotograferen dan de gebruikelijke witjes. Al doende wierp ik ook regelmatig even een blik op het pad voor me en hield ik ook de voet van het struikgewas links naast het pad in het oog, want het was typisch zo’n dag waarop daar wellicht ergens op een zonnig plekje een adder zou kunnen liggen. Dat bleek die dag echter niet het geval te zijn …

120810-1232x

Nadat ik het zuidelijke pad achter me had gelaten, zette ik halverwege het oostelijke pad de pas er even extra in, toen ik het bankje aan het eind van dat pad in zicht kreeg. Met de blik op het bankje gericht, zag ik onder in mijn blikveld amper een halve meter voor me plotseling een schim bewegen op het pad. Ik zou net mijn rechtervoet neerzetten om de volgende stap te maken, toen ik me realiseerde dat er vanuit de heide een adder van rechts naar links het pad overstak. In plaats van die voet neer te zetten, zette ik intuïtief flink af met mijn linkerbeen om over het beest heen te springen. Geloof me, als je maar genoeg adrenaline in je lijf hebt, dan kun je ook met MS in geval van nood nog een flinke sprong maken. Het was weer zo’n moment dat nog steeds op mijn netvlies staat, maar de adder -een njirre in goed Fries- staat gelukkig ook goed op een aantal foto’s. Van deze ontmoeting heb ik weer geleerd, dat je je bij de Merskenheide ook op de paden geen onachtzaamheid kunt veroorloven …

120810-1231x

Bijna anderhalve maand later zat ik op een zonnige zaterdagmiddag even op het bankje bij de dobbe in het Weinterper Skar. Ook hier zag ik na enige tijd vanuit mijn ooghoeken weer iets bewegen. Over de lange grashalmen naast het bankje kroop een hagedis omhoog, die zich aan het andere uiteinde gezellig naast me op het bankje in de zon nestelde. Het viel me op dat het beestje een aparte staart had, ik ging er op dat moment van uit dat hij wellicht aan het vervellen was, maar dat bleek toch niet het geval te zijn …

120922-1348x

Geert van Geert sines schreef ’s avonds in reactie op mijn foto’s van deze opvallende hagedis het volgende:

“Er is iets bijzonders met jouw hagedis.
Twee jaar geleden schreef ik over “Caudale autotomie”. Ik heb er een hekel aan om in mijn reacties links naar mijn eigen blog te zetten, maar hier moet het toch maar:
http://geertsines.wordpress.com/2010/09/24/caudale-autotomie/
Op de laatste foto op dat blog is een hagedis te zien met afgetrokken staart. De laatste zin in mijn blog is:
“Als het goed is krijgt deze wel een nieuwe, echter veel kortere staart.”
De hagedis die jij hebt gefotografeerd heeft zo’n kortere, opnieuw aangegroeide staart.
Dit soort foto’s zie je eigenlijk nooit, jij hebt volgens mij een unieke foto gemaakt.”

Als Geert dat zegt, dan neem ik dat graag aan, en daarmee zijn deze foto’s zeker bijzonder genoeg voor een speciaal plekje aan het eind van het jaar …

120922-1359x

De laatste en meest aaibare ontmoeting die ik nog even in herinnering wil roepen, is die met een grazende ree bij het Diakonieveen. Het verslag van dat tripje begon met: “Je hebt van die dagen met een gouden randje. Gisteren was zo’n dag …”

120917-1410x

Omdat het mooi weer was en mijn benen goed aanvoelden, besloot ik maandag 17 september aan het begin van de middag weer eens naar het Diakonieveen te rijden. Het werd een dag vol cadeautjes. Dat begon al voordat ik bij het parkeerplaatsje arriveerde, toen ik een ree in de berm zag staan …

120917-1411x

Terwijl ik de auto tot stilstand bracht, bleef het beestje rustig staan grazen. Het hief het schrandere kopje even naar me op, waardoor we oog in oog kwamen te staan. Nadat ze me even had opgenomen, boog de ree zich weer voorover om onverstoorbaar, maar absoluut attent weer door te graan met grazen …

120917-1412x

Bijna drie minuten lang stonden we tegenover elkaar, zij grazend en kijkend … ik klikkend en kijkend. Pas toen er vanuit een pad aan de rechterkant een paar mensen met een hondje de weg overstaken, verdween de ree met enkele soepele sprongen in het bos …

120917-1413x

Ik prijs mezelf een rijk mens, dat ik ondanks -misschien zelfs wel dankzij- die rotziekte waar ik mee zit opgescheept het afgelopen jaar weer een aantal van dit soort fraaie ontmoetingen mee heb mogen maken. Mijn fotokuiertjes worden weliswaar steeds wat korter en de beperkingen nemen gestaag toe, maar als 2013 op vergelijkbare wijze verloopt dan teken ik daarvoor!

Maar we zijn nog niet aan 2013 toe. Eerst neem ik jullie morgen weer even mee terug naar “De lange witte winter”, waarin we morgen in deel 7 o.a. de jaarwisseling van 2009-2010 meemaken en een prachtige whiteout in gaan.