Activiteit in het rietland

Rond het middaguur heb ik voor het eerst dit jaar weer eens een ritje gemaakt in de omgeving van de rietlanden bij Earnewâld. Bij de Bolderen heb ik even een klein fotokuiertje gemaakt …

Eerlijk is eerlijk, ik heb ze niet op heterdaad kunnen betrappen, maar ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat de rietsnijders weer actief zijn …

Het is er de tijd van het jaar weer voor. De omstandigheden in het land lijken me goed en het weer werkt ook nog eens lekker mee. Het is alleen jammer dat de mannen er op dat moment niet waren …

Skywatch Friday 349

Tijdens een ritje parkeerde ik mijn auto voor een kleine tussenstop bij ‘It ûnlân fan Jelsma’ …

During a drive in the countryside I parked my car for a short stop  …





Dit is een klein, niet voor publiek toegankelijk natuurgebied tussen De Veenhoop en Goengahuizen (kaartje Google Maps)

This is a small nature area, that’s not open to the public (Google Maps)





Ik heb er een tijdje heerlijk zitten genieten van de rust en de weerspiegelingen …

I’ve been there for a while, enjoying the peacefulness and the nice reflections …




Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!


Ontsnapt aan de dood

Terugkijkend kan ik niet anders dan zeggen dat vrijdag 5 juni een vreemde dag was. Om te beginnen was het na een fris voorjaar de eerste tropische dag van het jaar. Omdat MS en tropische temperaturen allerminst vrienden zijn, heb ik die dag grotendeels lekker met de airco aan in de auto doorgebracht. De rit voerde me o.a. langs ooievaarsnesten waar vliegoefeningen werden gedaan, Friese paarden in zon en schaduw, een bruidspaar in wit, roze en rood en een machtige mooie trike

Maar het eerste wat ik die dag voor lens kreeg, was een groepje ganzen die in Nationaal Park De Alde Feanen bij Earnewâld genoeglijk stonden te grazen. In een soort sluipgang schuifelden ze al vretend gestaag door het grasland aan de waterkant …

Regelmatig stak er eentje de kop op om de omgeving eens in ogenschouw te nemen, je weet tenslotte maar nooit wanneer er gevaar dreigt en waar het vandaan komt. Dit groepje ganzen kon gerust zijn die dag, door toevallig op een goede plek te gaan zitten, zijn ze aan de dood ontsnapt …

Een vele malen grotere groep ganzen had op hemelsbreed pakweg 3 km afstand in datzelfde Nationaal Park De Alde Feanen veel minder geluk. In de Jan Durkspolder werden op die vrijdagochtend de eerste grauwe ganzen gevangen en vergast. Drijvers in boten en te voet leidden de vogels naar een vangkraal. Daarna werden de ca 1.000 ganzen vergast met CO2. De provinciale vereniging voor natuurbescherming ‘It Fryske Gea’ – waar ik nota bene (nog) lid van ben – voelt zich gedwongen dit middel in te zetten omdat andere middelen te weinig effect hebben, stelt directeur Henk de Vries.

We leven in een rare wereld en in een mooi land, maar het is soms ook een raar land. Of, zoals Tom Sijmons – de maker van het onderstaande filmpje – me onlangs schreef: “Nederland is een gek land waar we 10 miljard verbranden aan een falende hoge snelheidstrein, maar een geschatte schade van 20 miljoen door die arme beesten kan kennelijk niet gecompenseerd worden.”

Voor ’t eerst op de schaats

Nadat we vorige week donderdag wat foto’s hadden gemaakt van het Elfstedenbruggetje tussen Gytsjerk en Lekkum, maakten Jetske en ik op de terugweg een tussenstop bij de Ryptsjerksterpolder (kaartje Google Maps). Daar wilden we wat schaatsers fotograferen. Vanaf de parkeerplaats liepen we samen met deze jongeman en zijn moeder naar het ijs …





Het mannetje had schaatsen gekregen van pake (opa voor niet-Friestaligen), en nu zou hij dan eindelijk voor het eerst gaan schaatsen. Het was nog een hele klus om met de stoel bij het ijs te komen, maar hij had er zin in en het zou best wel lukken, want hij was al heel sterk …





Net als bij de Jan Durkspolder werden de schaatsers ook hier welkom geheten met een spandoek van It Fryske Gea, de provinciale vereniging voor natuurbescherming in Fryslân. De vereniging beheert momenteel meer dan vijftig verschillende natuurgebieden met een totale oppervlakte van 20.000 hectare, waaronder de Ryptsjerksterpolder …





Jetske en ik richtten de blik inmiddels op de molen in de verte. Omdat het me tegenwoordig veel teveel energie kost om me op glad ijs staande te houden, besloten we over de rechter oever van de ijsvlakte naar de molen te lopen …





Het was nog een fikse kuier over het oneffen en hier en daar toch knap glibberige terrein, maar eenmaal bij de Ypeymolen aangekomen was het zeker de moeite waard. We hebben er een tijdje al fotograferend en links en rechts een praatje makend rond gestapt, daarna ben ik even lekker in de luwte van de molen gaan zitten om mijn benen wat rust te geven …





Toen we later terug liepen naar de auto, zagen we onze jonge schaatsheld in de dop weer terug. Moegestreden van het gekrabbel over dat akelig gladde ijs had hij het zich intussen gemakkelijk gemaakt …   🙂





Bij Artmus zag ik gisteren “een paar slimme anti slip gevallen“. Toch maar eens kijken of die hier ook ergens te krijgen zijn, want dat zou mijn mobiliteit en daarmee mijn winterpret nog net weer wat kunnen vergroten …

De Diakonievene 1

Naast de rond Drachten liggende natuurgebieden die ik regelmatig bezoek, zijn er nog wat bijzondere plekjes die ik -omdat ze wat verder weg liggen- zo nu en dan eens aandoe. Zo reed ik vorige week langs de Diakonievene, een natuurgebied bij Nijeberkoop. Omdat er op dat moment juist een bui overtrok, ben ik toen maar doorgereden. Maandagmiddag ben ik er weer naar toe gereden, ditmaal heb ik er met een bepaald doel een mooie fotokuier gemaakt …

De diakonie van Nijeberkoop is de naamgever van het gebied. De kerkelijke armenzorg ‘had het goed voor met de armen’ en vond dat de plaatselijke bevolking ’s winters geen kou moest lijden. Uit de Diakonievene werd daarom turf gegraven. Wat er van deze vervening is overgebleven, zijn de restanten van dat graafwerk in een grote pingo-ruïne. Er omheen ligt een stuifwal met bomen, die de omgeving een heuvelachtige aanzien geeft …

In 1953 werd It Fryske Gea -de provinciale vereniging voor natuurbescherming in Fryslân- eigenaar van het gebied. It Fryske Gea richt het beheer vooral op een spontane ontwikkeling die wordt bijgestuurd door begrazing. De plassen zijn helemaal afhankelijk van regenwater. ’s Winters en in natte zomers kan het peil daardoor flink hoog zijn …

Al snel nadat ik aan mijn kuier was begonnen, bereikte ik naast het pad het belangrijkste doel van deze kuier: de grote parasolzwam …

De grote parasolzwam heeft een lange steel en grote hoed en lijkt daarmee wel op een parasol. Het is wel zo ongeveer de grootste paddenstoel die ik ken, hij kan ruim 40 cm groot worden …

Een stuk verderop zag ik nog een drietal exemplaren in verschillende stadia staan …

Nu mijn belangrijkste doel was bereikt, kon ik ontspannen voortkuieren, om vervolgens een tijdje te genieten van de rust rondom de pingo-ruïne …

Morgen meer …