In de Ecokathedraal (12)

Naar grotere hoogten kan ik jullie in de Ecokathedraal niet voeren. En verder naar achter ook niet, want voor ons ligt in de diepte de sloot die de grens van het terrein markeert …

We draaien ons om en dalen voorzichtig af naar de reguliere bodemhoogte in de omgeving van Mildam. Onderweg nog een enkele foto van een fotogenieke steenmassa …

En hoezeer mijn bovenbenen intussen ook beginnen te verstijven, dan kan ik het toch ook weer niet laten om nog even een keer door de knieën te gaan voor deze fotogenieke paddenstoel …

Als het pad even verderop weer wat breder is geworden, zet ik zo goed en zo kwaad als het gaat de pas er even in. Het is tijd om te gaan zitten. Maar eerst wil ik jullie de Porta Celi – de Hemelpoort – nog even van de andere kant laten zien. En als we uiteindelijk weer veilig de andere kant van de poort hebben bereikt, maak ik nog even een foto van de andere kant van de koepel. Daar is zelfs een soort trap tegenaan gebouwd, zie ik nu …

En dan is er gelukkig een prachtige nieuwe zitgelegenheid, een bankje lekker in de zon en aan de weg. Kunnen we nog mooi even napraten. Ik vond het weer een mooie, maar vermoeiende wandeling. Het was mooi om nieuwe bouwwerken te ontdekken en oude terug te zien. Mede door de vele positieve reacties vond ik het vervolgens een fijne blogserie om aan te werken. Intussen heb ik al mijn foto’s van de Ecokathedraal van 2002 tot nu geordend en daar ga ik zeker ook nog iets mee doen …

Morgen even een heel ander onderwerp in het kader van Skywatch Friday … En dan kom ik in het weekend nog even terug met een paar kleine toegiften op deze serie over de Ecokathedraal. 🙂

In de Ecokathedraal (11)

Zijn jullie er nog? Kan iedereen nog meekomen, of zijn jullie intussen afgehaakt …?
Nog even volhouden, we zijn er bijna …

Het meest uitdagende deel van de Ecokathedraal ligt helemaal achteraan. Om alles daar goed te kunnen bekijken, moet een smal pad langs de rand van een steile afgrond worden beklommen …

Deze foto’s komen overigens uit het archief. Toen ik hier in november aan toe was, heb ik van pure vermoeidheid aan fotograferen niet meer gedacht. En dan te bedenken dat Louis Le Roy hier bijna 50 jaar geleden de basis van de Ecokathedraal heeft gelegd. Al deze stenen heeft hij indertijd in zijn eentje door handen gehad. Ik moet er niet aan denken … Die man wint bij elk bezoek dat ik aan de Ecokathedraal breng nog aan respect …

– wordt nog één keer vervolgd –

In de Ecokathedraal (10)

Ik ben met mijn laatste omzwervingen door de Ecokathedraal aangekomen bij één van de oudste en mooiste delen van de Ecokathedraal …

Een lang pad met aan weerszijden halfhoge muren, afgewisseld met meters hoge massieve bouwwerken die aan Inca tempels of iets van dien aard doen denken …

Tijdens deze fotosessie in november heb ik er vooral voor gekozen om het gouden bladerdek boven en tussen de bouwwerken te laten zien. Enfin, bekijk zelf maar even of je het wat vindt of niet …

– wordt vervolgd –

In de Ecokathedraal (9)

Tot nu toe heb ik jullie vooral rond laten in kijken in het voorste deel van de Ecokathedraal. Via de kardinaalsmutsen zijn we bij deze loze schoorsteen nu zo ongeveer terechtgekomen in het middelste gedeelte …

Gestructureerde bouwwerken worden hier afgewisseld met minder gestructureerd materiaal. Ik ga daar verder niet te veel over vertellen. Het lijkt me het best dat jullie maar gewoon zelf wat rondkijken. Al wandelend begeven we ons langzaam maar zeker in de richting van één van de oudere, maar voor mij nog altijd één van de mooiste delen van de Ecokathedraal …

Voordat ik jullie echt meeneem dat deel in, komen we echter eerst aan bij het oude vertrouwde rustpunt dat daar al jarenlang speciaal voor mij lijkt te zijn geplaatst …

Op dat punt staand kun je wel vast even kijken waar we morgen naar toe gaan ..

– wordt vervolgd –

Dwalen door de Ecokathedraal

De Ecokathedraal bij Mildam ligt niet direct aan één van mijn gebruikelijke routes, daarom kom ik er ook maar een keer of twee per jaar. Als ik er ben, dan geniet ik altijd volop, want het is een oase van rust …

De bouwwerken die ik hier gisteren liet zien, staan er nog mooi maagdelijk en nieuw bij. De oudere bouwwerken -sommige zijn al bijna 40 jaar oud- worden meer en meer overwoekerd door allerlei planten …

En dat is ook precies de bedoeling. De Ecokathedraal is een ecologisch monument dat langzaam door de tijd heen verder vorm krijgt. Het is een plek waar een subtiele balans is ontstaan tussen orde en chaos, tussen natuur en menselijke aanwezigheid …

De tijd kan er ongestoord zijn werk doen. De onomkeerbaarheid van de tijd is daarbij een cruciaal gegeven. Initiatiefnemer Louis le Roy is dan ook een fel bestrijder van onze huidige maatschappij, waarin de natuur door de techniek wordt overheerst en de mens als een simpel radertje gehuisvest is in afzichtelijke hoogbouw …

Voor wie nu geïnteresseerd is geraakt: er staat een mooi tweedelig filmpje over De Ecokathedraal op YouTube. In dit filmpje komt kunstenaar en filosoof Louis le Roy aan het woord, terwijl hij onverstoorbaar voortbouwt aan dit oneindige project: Le Roy zijn Ecokathedraal: werken in ruimte en tijd

Een risicovol fotokuiertje

Het was alweer een hele tijd geleden dat ik voor het laatst een echte fotokuier heb gemaakt in de Ecokathedraal bij Mildam. Een paar weken geleden ben ik er weliswaar nog even geweest, maar zoals zo vaak in de afgelopen maanden, werd ik toen al snel de auto weer in gejaagd door een bui. Vandaag was het een prachtige dag om er weer eens een tijdje rond te scharrelen …

Bij de ingang wordt er nog altijd op gewezen, dat het betreden van de Ecokathedraal voor eigen risico is. De Ecokathedraal is een werkplaats waar langdurige processen tussen mens en natuur worden bestudeerd. Midden in het bos worden stenen, stoeptegels, trottoirbanden en overtollig bouwmateriaal opeengestapeld, waardoor bijzondere constructies ontstaan. Omdat alles los wordt gestapeld, zonder gebruik van beton of cement, is voorzichtigheid geboden …

De eerste gevallen hefstbladeren maken de paadjes en bouwwerken waar geen zon komt ook nog eens extra glad. Kortom: dat bordje “Betreden op eigen risico” staat er niet voor niets …

Op het voorste deel van het terrein was alweer heel wat bijgebouwd sinds mijn laatste bezoek. Op wat een paar jaar geleden nog een kale heuvel was, lijkt intussen een soort tempelcomplex te zijn verrezen …

Omdat je in de Ecokathedraal over en tussen de bouwwerken vrijwel voortdurend op en neer loopt, was ik ook ditmaal al snel weer aan een momentje van rust toe. Gelukkig is dat hier geen enkel probleem, want er is altijd wel ergens een muurtje of iets van dien aard voor handen om even op te kunnen zitten …

Terwijl ik even genoeglijk zat te mijmeren, realiseerde ik me ineens dat het maar goed was dat ik geen shag bij me had. Thuis ligt het pakje al voor de tiende dag op rij onaangeroerd naast mijn stoel. Daar heb ik ook nog niet de neiging gehad om een shagje te draaien, maar hier, op een stapeltje stenen in de Ecokathedraal was ik gegarandeerd voor de bijl gegaan, als ik shag bij me had gehad …

De gedachte aan alle bemoedigende woorden die jullie hier de afgelopen dagen voor me hebben achterlaten, sterkt me om de strijd nog niet op te geven. Dank daarvoor!

Eenmaal weer thuis was de aanvechting om een rokertje op te steken weer voorbij. Het pakje van De Weduwe ligt nog steeds onaangeroerd naast mijn stoel.  🙂

Betreden op eigen risico

Het was alweer geruime tijd geleden dat ik voor het laatst in de Ecokathedraal bij Mildam (kaartje)was geweest. Dat leek me dan ook een goed plekje om op deze mooie najaarsdag weer eens een fotokuiertje te maken. Het bordje bij de ingang van het complex herinnerde me eraan om zekerheidshalve toch nog maar even een keer te checken of ik mijn mobieltje bij me had, want het leek niet aanlokkelijk om ergens achter op het terrein te vallen en daar de nacht door te moeten brengen …

De Ecokathedraal is een werkplaats waar langdurige processen tussen mens en natuur worden bestudeerd. Door stoeptegels en ander overtollig bouwmateriaal op bijzondere wijze opeen te stapelen kan de flora en fauna zijn natuurlijke gang gaan. De Ecokathedraal ligt op een perceel grond midden on de bossen bij Mildam, gemeente Heerenveen. Het project is in de jaren zeventig gestart door filosoof/ecotect/landschapsarchitect Louis le Roy, en zal in ieder geval nog tot het jaar 3000 duren. Deze tijd is namelijk nodig om de processen te kunnen bestuderen die eindeloos doorgaan …

Om de continuïteit te waarborgen is in 2001 de Stichting Tijd opgericht, die ook als doel heeft om vergelijkbare ecokathedrale processen te starten in binnen- en buitenland. In 2008 is voor het terrein waarop de eerste Ecokathedraal gebouwd wordt een officieel bestemmingsplan “Ecokathedraal proces” goedgekeurd door Provinciale Staten, wat de weg vrij maakt voor vergelijkbare projecten in Nederland.

Op het voorste deel is weer veel bijgebouwd sinds de laatste keer dat ik hier was. Een doorkijkje naar de ‘nieuwbouw’ op de heuvel iets verderop …

Er zat niets anders op dan de heuvel maar te beklimmen …

Eenmaal boven moest ik weer een stukje dalen …

Tot slot moest ik nog eens via een trap omhoog …

En daar lag dan het eerste doel van het tochtje …

Morgen meer …

Behalve wanneer we vannacht worden verrast met een poollichtshowtje … Daar is namelijk wel een klein kansje op. Vorige week heeft zich een aantal uitbarstingen voorgedaan op de zon, waardoor er geladen zonnedeeltjes naar ons onderweg zijn. Erg sterk waren de uitbarstingen niet, maar als de laatste uitbarsting (de sterkste) de schokgolven van de voorgaande deeltjes weet in te halen, dan kan dat misschien net dat beetje extra geven dat we nodig hebben om verkleuring in de lucht te kunnen zien. Als alles meezit, kunnen we tijdens opklaringen misschien iets zien opgloeien boven de noordelijk horizon. Als je morgenochtend weer vroeg moet opstaan, zou ik er ditmaal maar niet voor opblijven, daarvoor lijkt de kans op succes me te klein. Maar je weet het maar nooit met poollicht …