Rond de rustplaats

We laten het slootje en de verzwakte kademuur achter ons en gaan verder de Ecokathedraal in. Al snel passeren we de grote tegelmuur met zijn vaak zo mooie schaduwwerking als het zonlicht er overheen strijkt …

Een klein stukje verderop komen we langs een groepje trottoirbanden. Die liggen c.q. staan daar volgens mijn fotoarchief ook al sinds februari 2003 onaangeroerd. De kans is echter groot dat ze er al veel langer staan …

En dan komt mijn favoriete plekje in zicht. Bij twee massieve torens heeft Louis le Roy ooit een mooi betonnen ‘bankje’ gecreëerd. Ik heb me laten vertellen, dat hij daar zelf ook graag eens even ging zitten. En dat kan ik me goed voorstellen, want het is een fijn plekje om even te zitten. Je kijkt er uit over het aan de Ecokathedraal grenzende weiland. En wanneer je daar zit, ligt er vlak voor je voeten een stuk van een oude grafsteen met het opschrift ‘RUSTPLAATS’. Dat neem ik ter plekke dan ook altijd graag even letterlijk. Het spreekt voor zich dat Jetske en Anna daar toch ook wel even een plaatje van wilden schieten …

Zodra mijn vermoeide benen weer wat krachten hebben verzameld, volg ik Jetske die op haar beurt probeert te ontdekken waar Anna is gebleven. We lopen tussen de twee massieve torens door om op weg te gaan naar de rimboe in het achterste deel van de Ecokathedraal …

– wordt vervolgd –

In de Ecokathedraal (12)

Naar grotere hoogten kan ik jullie in de Ecokathedraal niet voeren. En verder naar achter ook niet, want voor ons ligt in de diepte de sloot die de grens van het terrein markeert …

We draaien ons om en dalen voorzichtig af naar de reguliere bodemhoogte in de omgeving van Mildam. Onderweg nog een enkele foto van een fotogenieke steenmassa …

En hoezeer mijn bovenbenen intussen ook beginnen te verstijven, dan kan ik het toch ook weer niet laten om nog even een keer door de knieën te gaan voor deze fotogenieke paddenstoel …

Als het pad even verderop weer wat breder is geworden, zet ik zo goed en zo kwaad als het gaat de pas er even in. Het is tijd om te gaan zitten. Maar eerst wil ik jullie de Porta Celi – de Hemelpoort – nog even van de andere kant laten zien. En als we uiteindelijk weer veilig de andere kant van de poort hebben bereikt, maak ik nog even een foto van de andere kant van de koepel. Daar is zelfs een soort trap tegenaan gebouwd, zie ik nu …

En dan is er gelukkig een prachtige nieuwe zitgelegenheid, een bankje lekker in de zon en aan de weg. Kunnen we nog mooi even napraten. Ik vond het weer een mooie, maar vermoeiende wandeling. Het was mooi om nieuwe bouwwerken te ontdekken en oude terug te zien. Mede door de vele positieve reacties vond ik het vervolgens een fijne blogserie om aan te werken. Intussen heb ik al mijn foto’s van de Ecokathedraal van 2002 tot nu geordend en daar ga ik zeker ook nog iets mee doen …

Morgen even een heel ander onderwerp in het kader van Skywatch Friday … En dan kom ik in het weekend nog even terug met een paar kleine toegiften op deze serie over de Ecokathedraal. 🙂

In de Ecokathedraal (11)

Zijn jullie er nog? Kan iedereen nog meekomen, of zijn jullie intussen afgehaakt …?
Nog even volhouden, we zijn er bijna …

Het meest uitdagende deel van de Ecokathedraal ligt helemaal achteraan. Om alles daar goed te kunnen bekijken, moet een smal pad langs de rand van een steile afgrond worden beklommen …

Deze foto’s komen overigens uit het archief. Toen ik hier in november aan toe was, heb ik van pure vermoeidheid aan fotograferen niet meer gedacht. En dan te bedenken dat Louis Le Roy hier bijna 50 jaar geleden de basis van de Ecokathedraal heeft gelegd. Al deze stenen heeft hij indertijd in zijn eentje door handen gehad. Ik moet er niet aan denken … Die man wint bij elk bezoek dat ik aan de Ecokathedraal breng nog aan respect …

– wordt nog één keer vervolgd –

In de Ecokathedraal (10)

Ik ben met mijn laatste omzwervingen door de Ecokathedraal aangekomen bij één van de oudste en mooiste delen van de Ecokathedraal …

Een lang pad met aan weerszijden halfhoge muren, afgewisseld met meters hoge massieve bouwwerken die aan Inca tempels of iets van dien aard doen denken …

Tijdens deze fotosessie in november heb ik er vooral voor gekozen om het gouden bladerdek boven en tussen de bouwwerken te laten zien. Enfin, bekijk zelf maar even of je het wat vindt of niet …

– wordt vervolgd –

In de Ecokathedraal (9)

Tot nu toe heb ik jullie vooral rond laten in kijken in het voorste deel van de Ecokathedraal. Via de kardinaalsmutsen zijn we bij deze loze schoorsteen nu zo ongeveer terechtgekomen in het middelste gedeelte …

Gestructureerde bouwwerken worden hier afgewisseld met minder gestructureerd materiaal. Ik ga daar verder niet te veel over vertellen. Het lijkt me het best dat jullie maar gewoon zelf wat rondkijken. Al wandelend begeven we ons langzaam maar zeker in de richting van één van de oudere, maar voor mij nog altijd één van de mooiste delen van de Ecokathedraal …

Voordat ik jullie echt meeneem dat deel in, komen we echter eerst aan bij het oude vertrouwde rustpunt dat daar al jarenlang speciaal voor mij lijkt te zijn geplaatst …

Op dat punt staand kun je wel vast even kijken waar we morgen naar toe gaan ..

– wordt vervolgd –

Dwalen door de Ecokathedraal

De Ecokathedraal bij Mildam ligt niet direct aan één van mijn gebruikelijke routes, daarom kom ik er ook maar een keer of twee per jaar. Als ik er ben, dan geniet ik altijd volop, want het is een oase van rust …

111003-1414x

De bouwwerken die ik hier gisteren liet zien, staan er nog mooi maagdelijk en nieuw bij. De oudere bouwwerken -sommige zijn al bijna 40 jaar oud- worden meer en meer overwoekerd door allerlei planten …

111003-1425x

En dat is ook precies de bedoeling. De Ecokathedraal is een ecologisch monument dat langzaam door de tijd heen verder vorm krijgt. Het is een plek waar een subtiele balans is ontstaan tussen orde en chaos, tussen natuur en menselijke aanwezigheid …

111003-1447x

De tijd kan er ongestoord zijn werk doen. De onomkeerbaarheid van de tijd is daarbij een cruciaal gegeven. Initiatiefnemer Louis le Roy is dan ook een fel bestrijder van onze huidige maatschappij, waarin de natuur door de techniek wordt overheerst en de mens als een simpel radertje gehuisvest is in afzichtelijke hoogbouw …

111003-1507x

Voor wie nu geïnteresseerd is geraakt: er staat een mooi tweedelig filmpje over De Ecokathedraal op YouTube. In dit filmpje komt kunstenaar en filosoof Louis le Roy aan het woord, terwijl hij onverstoorbaar voortbouwt aan dit oneindige project: Le Roy zijn Ecokathedraal: werken in ruimte en tijd

111003-1511x

Een risicovol fotokuiertje

Het was alweer een hele tijd geleden dat ik voor het laatst een echte fotokuier heb gemaakt in de Ecokathedraal bij Mildam. Een paar weken geleden ben ik er weliswaar nog even geweest, maar zoals zo vaak in de afgelopen maanden, werd ik toen al snel de auto weer in gejaagd door een bui. Vandaag was het een prachtige dag om er weer eens een tijdje rond te scharrelen …

111003-1346x

Bij de ingang wordt er nog altijd op gewezen, dat het betreden van de Ecokathedraal voor eigen risico is. De Ecokathedraal is een werkplaats waar langdurige processen tussen mens en natuur worden bestudeerd. Midden in het bos worden stenen, stoeptegels, trottoirbanden en overtollig bouwmateriaal opeengestapeld, waardoor bijzondere constructies ontstaan. Omdat alles los wordt gestapeld, zonder gebruik van beton of cement, is voorzichtigheid geboden …

111003-1347x

De eerste gevallen hefstbladeren maken de paadjes en bouwwerken waar geen zon komt ook nog eens extra glad. Kortom: dat bordje “Betreden op eigen risico” staat er niet voor niets …

111003-1351x

Op het voorste deel van het terrein was alweer heel wat bijgebouwd sinds mijn laatste bezoek. Op wat een paar jaar geleden nog een kale heuvel was, lijkt intussen een soort tempelcomplex te zijn verrezen …

111003-1401x

Omdat je in de Ecokathedraal over en tussen de bouwwerken vrijwel voortdurend op en neer loopt, was ik ook ditmaal al snel weer aan een momentje van rust toe. Gelukkig is dat hier geen enkel probleem, want er is altijd wel ergens een muurtje of iets van dien aard voor handen om even op te kunnen zitten …

111003-1354x

Terwijl ik even genoeglijk zat te mijmeren, realiseerde ik me ineens dat het maar goed was dat ik geen shag bij me had. Thuis ligt het pakje al voor de tiende dag op rij onaangeroerd naast mijn stoel. Daar heb ik ook nog niet de neiging gehad om een shagje te draaien, maar hier, op een stapeltje stenen in de Ecokathedraal was ik gegarandeerd voor de bijl gegaan, als ik shag bij me had gehad …

111003-1359x

De gedachte aan alle bemoedigende woorden die jullie hier de afgelopen dagen voor me hebben achterlaten, sterkt me om de strijd nog niet op te geven. Dank daarvoor!

111003-1407x

Eenmaal weer thuis was de aanvechting om een rokertje op te steken weer voorbij. Het pakje van De Weduwe ligt nog steeds onaangeroerd naast mijn stoel.  🙂