25 stoelen en een piano

Welgeteld vijfentwintig stoelen staan er in het glazen paviljoen bij Villa Vijversburg, 13 links en 12 rechts …

Megaconcerten hoef je er dus niet te verwachten …

Maar met hier wat inschikken en daar wat verschuiven, passen er nog best een paar stoelen bij …

Let the show begin …

– wordt vervolgd –

Spiegeltje, spiegeltje

Onderweg naar de gesloten deuren aan het eind van één van de gangen van het glazen paviljoen in Park Vijversburg (zie foto boven) zag ik deze wat vervreemdende en verwarrende spiegelingen …

De gebogen glazen panelen hebben een wonderlijke visuele werking. Op die plek achterom kijkend, leek het park van rechts het paviljoen binnen te komen …

Links leek ineens een enorme gebogen spiegelwand te zijn opgetrokken. Als gevolg daarvan nam het aantal fotomaatjes plotseling schrikbarend toe terwijl ik terugliep naar het centrale deel van het paviljoen. Op enig moment zag ik wel zeven Jetskes voor me staan …

– wordt vervolgd –

Een glazen paviljoen

Het valt niet mee om het nieuwe glazen paviljoen bij Villa Vijversburg in enkele woorden te omschrijven. Van bovenaf ziet het eruit als een soort ster met drie armen die zich alle drie in een boog uitstrekken in een andere richting. We staan op de foto hieronder voor de zuidelijke arm. Hier versmalt het paviljoen zich tot de tot dikte van een enkele glasplaat, waaruit een soort toegangspoort tot het terras achter de villa is uitgespaard …

Zoals ook op de bovenstaande foto te zien is, strekt één van de andere armen zich uit naar de villa,. De derde arm loopt buiten beeld naar rechts en eindigt in een ‘achterdeur’ naar buiten. Het centrale deel van het paviljoen is bedoeld voor kleinschalige exposities, concerten en lezingen …

Hoog tijd om binnen een kijkje te nemen. Let er vooral even op hoe ongelooflijk helder het glas is als je naar buiten kijkt, maar ook op de bijzondere weerspiegelingen die er door de gebogen vormen ontstaan. Er staan helemaal geen dragende kolommen in het paviljoen, en dat komt de transparantie van het gebouw ten goede. Mooi is ook de verdiepte ligging van het paviljoen, daardoor ontstaat er een boeiende relatie met het park. Ook de strakke afwerking valt op, er zijn geen storende elementen als tl-armaturen of verwarmingsradiatoren te zien. En toch is alle techniek aanwezig. Afijn, kijk maar even mee …

– wordt vervolgd –

Gebroken glas

Zoals ik al eerder schreef is Park Vijversburg de afgelopen jaren grondig onder handen genomen. Het park heeft een eigentijdser gezicht gekregen en de villa is van binnen en van buiten gerestaureerd. Aan de achterkant van de villa is een geheel nieuw paviljoen verschenen …

Het paviljoen is ontworpen door de Japanse architect Junya Ishigami samen met de Rotterdamse architecte Marieke Kums. Van berichtgeving in de regionale pers en Omrop Fryslân kan ik me herinneren dat de realisatie van dat nieuwe paviljoen heel wat voeten in aarde heeft gehad …

Het is namelijk een glazen paviljoen geworden met een unieke draagconstructie, die volledig bestaat uit glazen wanden. Het paviljoen is opgebouwd uit 77 glazen panelen die exclusief voor Vijversburg zijn gemaakt in China. Ieder paneel heeft een ander formaat, sommige panelen zijn recht en andere gebogen, en allemaal moesten ze de constructie kunnen dragen …

Waarschijnlijk ter herinnering aan dat moeizaam verlopen traject, dat allerminst van een leien dakje verliep, is er één bijzonder paneel blijven staan. Voordat ik jullie meeneem naar binnen, eerst nog even wat foto’s van dat ene paneel, omdat het best aardige plaatjes oplevert …

– wordt vervolgd –

Kunst in Park Vijversburg

Na de fotosessie bij de kleurrijke palen aan de voet van het ooievaarsnest was het tijd om weer wat koelte op te zoeken. Door het bos liepen we in de richting van Villa Vijversburg. Onderweg werd deze uitgebloeide paardenbloem wel erg mooi door de zon uitgelicht tegen de schaduwrijke bosrand …

Bij een van de vele vijverpartijen kregen we een eerste glimp te zien van het statige landhuis …

Voordat we bij de villa waren, kwamen we o.a. langs een aantal hardstenen beeldhouwwerken van Hans Kohnen getiteld ‘Reflecties’. Ook Bacchus liep er te pronken in de zon. Aan de overkant van de snelweg konden we nog net het bovenste deel van ‘De Kelk’ zien, een bouwwerk van cortenstaal van Ruud van de Wint, dat daar in de Overtuin van Vijversburg staat …

– wordt vervolgd –

Ooievaarsnest Vijversburg

Park Vijversburg is een historisch landgoed uit de 19e eeuw bij het Friese dorp Tytsjerk. Het bestaat uit een publiek toegankelijk park – vroeger ook wel bekend als het Bos van Ypey – rondom de villa Vijversburg en een aan de noordzijde van de rijksweg N355 gelegen Overtuin …

Omdat we al snel waren uitgekeken bij de golfbaan ten zuiden van het park, maakten we na enige tijd de oversteek naar het ooievaarsnest aan de noordkant van het park. Dat ooievaarsnest staat op de plek waar op de bovenstaande plattegrond de ooievaar vliegt …

bij het ooievaarsnest

In werkelijkheid zat de ooievaar op dat moment amechtig hijgend op het nest. Zoals ik gisteren al schreef was de maximumtemperatuur in onze tuin in de schaduw die dag ruim 27 graden. Op dat ooievaarsnest in de volle zon zal het ruim 30 graden geweest zijn, schat ik …

Aan de voet van het ooievaarsnest staat langs de N355 een groepje gekleurde palen, waarvan ik (nog) niet heb kunnen achterhalen wat het zijn. Het lijkt me een of andere kunstinstallatie. Maar het kunnen net zo goed vreemd een soort snuffelpalen zijn of een communicatiecentrum voor het buitenaardse. Ik heb geen idee, maar ik vond het wel een mooi rijtje om fotografisch even wat mee te spelen …

Wat verder in westelijke richting lokte een opvallende rode beplanting. Eigenlijk had ik er wel even naar toe gewild, maar dat leek me gezien de warmte niet verstandig. Op de website van Vijversburg las ik later:

“In het parkdeel “Ooievaarsnest” heeft de Duitse kunstenaar Tobias Rehberger een kunstzinnig landschap aangelegd met als titel “get lost on the way home, finding ways in the nothingness”. Als inspiratiebron gebruikte hij de tuin die zijn oma had: spannend, veel fruit, geen paden en heel anders dan bij zijn klasgenootjes. Achter elke hoek een nieuw avontuur, een nieuwe verrassing, een tuin die je zelf moet ontdekken. Een tuin die als een zelfstandig eiland in de vorm van een ruit ligt.

De buitenrand bestaat uit rode bomen en struiken, er is geen enkele hint wat er binnen te vinden is. Wie zich er aan waagt, betreedt een sprookje en kan zomaar een diepe kuil ontdekken of een tunnel, een meertje met een steiger en waterlelies, hangmatten met een boekenmachine in de buurt of geweven fruitbomen …”

Dat lijkt me voldoende reden om nog eens in de herhaling te gaan, maar op dat moment leek het me beter om eerst maar weer de schaduw op te zoeken …

– wordt vervolgd –

Herfsttinten voor Jetske

Het begint erop te lijken dat ik niet uit het bos bij Heidehuizen te slaan was de laatste tijd. Een kleine week na de fotosessie met de bosnimf toog ik die kant al weer op …

Mijn fotomaatje Jetske was nog niet in de gelegenheid geweest om te genieten van de mooie tinten die deze herfst de laatste tijd had voortgebracht. Omdat ze op 13 november naar Fryslân kwam voor een fotokuier, stelde ik voor om nog maar eens naar Heidehuizen te gaan …

Er was de dagen daarvoor al veel blad van de bomen gewaaid, maar er hing op diverse plaatsen nog steeds een gouden gloed in het bos. Ik nam de gelegenheid te baat om de kleurverandering van de periode tussen 1 en 13 november op een paar plaatsen in beeld te brengen …

We passeerden het bankje aan het vennetje waar het vorige logje was geëindigd. Het klinkt raar, maar zo’n bankje lacht me dan meteen toe en lijkt zelfs op verleidelijke wijze te wenken: “Kom maar, jongen …, even lekker zitten …”

De boomsculpturen leken geen al te grote indruk op Jetske te maken. Ze liep het eerste beeld in ieder geval voorbij zonder er naar op of om te kijken. Wat wel indruk maakte was de fotogenieke locatie. Vooral op de schaarse momenten dat de zon even door wolken prikte, kwam er steevast een mooi kleurenpalet tevoorschijn …

Ik werd verrast met een boomsculptuur die ik nog niet eerder had gezien. Daar was ik een week eerder zo aan voorbij gelopen. Maar dat is niet zo verwonderlijk, want op dat moment werd mijn aandacht waarschijnlijk voor het eerst getrokken door de bosnimf aan de overkant …

– wordt vervolgd –