Een klein krabbetje

Het verveelde me eigenlijk nog lang niet daar midden in die stille weidsheid van ’t Wad. Maar toen mijn benen na enige tijd te kennen gaven dat het tijd was om zo langzamerhand weer eens even te gaan zitten, zijn Jetske ik behoedzaam glibberend aan de terugweg begonnen. Jetske bleef ergens halverwege staan en begon voorover gebogen te fotograferen …

Nieuwsgierig geworden, liep ik even naar haar toe om te kijken wat ze aan het fotograferen was. Waar ik de hele vakantie alleen maar dode krabbetjes had gevonden, was Jetske een levend exemplaar tegen het lijf gelopen. Omdat het beestje roerloos bleef zitten zoals hij zat, besloot ik met mijn vinger vlak boven hem wat leven in de brouwerij te brengen. Het werkte meteen, dreigend bracht hij zijn schaartjes omhoog in een poging om mijn nagels te knippen …

Natuurlijk heb ik er ook even een paar plaatjes van geschoten, want zoals bekend delen Jetske en ik onze vondsten tijdens gezamenlijke fotokuiertjes altijd netjes met elkaar. Toen ik na een tijdje wat video-opnamen maakte, probeerde Jetske op haar beurt om het krabbetje in beweging te brengen. Dat viel in het begin nog niet mee, want Jetske leek banger voor de schaartjes dan het krabbetje voor Jetskes’ vinger, maar uiteindelijk lukte het toch in dit filmpje van welgeteld 61 seconden …  😉

De stille weidsheid van ’t Wad

Nadat we enige tijd lekker op het bankje hadden gezeten, konden Jetske en ik het natuurlijk niet laten om even voorzichtig een stukje de glibberige bodem van de bij eb drooggevallen Waddenzee op te lopen …

Een stukje verder naar het westen liepen nog twee mensen …

Verder was er alleen de stille weidsheid van het Wad met in de verte slechts een weerspiegeling van het Friese vasteland …

Het meeste geluid was op dat moment waarschijnlijk nog afkomstig van onze gestaag klikkende camera’s …

In oostelijke richting zo ver het zicht reikt alleen die enorm lege ruimte …

Na dit kleine uitstapje was het tijd om de blik weer in Aafjes’ richting te wenden …

Voordat we ons weer bij Aafje op het bankje voegden, wachtte Jetske en mij onderweg echter nog een kleine verrassing …

– wordt vervolgd –

Weerbeeld juni 2015

Juni kwam koel uit de startblokken met een aantal dagen achtereen waarop de maximumtemperaturen bleven steken op 15-16 graden, maar op 5 juni kregen we de eerste tropische dag van het jaar te verwerken. Meteen daarna zakten de temperaturen weer terug naar 15 tot 16 ºC, om vervolgens weer geleidelijk te stijgen tot een zomerse 25 graden op 12 juni. Daarna bleven de temperaturen opnieuw twee weken onder de normale waarden. In de laatste week van juni liepen de maximumtemperaturen weer op tot 20-25 graden. Uiteindelijk kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje uit op 14,1 ºC tegen normaal over de periode 1971-2000 14,4 ºC …





Aan de eerste tropische dag kwam in Drachten een ruw einde. Terwijl we naar het Achtuurjournaal zaten te kijken, werd het buiten plotseling aardedonker en begonnen de struiken en bomen in ons tuintje ineens vervaarlijk heen en weer te zwiepen. Allerlei klein spul werd omhoog getrokken om vervolgens in woeste vaart door de lucht te tollen. Bij twee buren werden de schuttingen rond de tuin losgerukt en in de steeg gegooid. Een valwind of een windhoos, daarover lopen de meningen uiteen, zorgde voor dusdanig veel schade dat de brandweer een groot deel van de avond met 5 auto’s op pad was om omgewaaide bomen, afgerukte takken en ander ongerief zo snel mogelijk op te ruimen …





Een groot deel van de maand werd het weer bepaald door hogedrukgebieden waardoor de hoeveelheid regen beperkt bleef. Gemiddeld over het land viel 33 mm regen tegen een langjarig gemiddelde van 68 mm. In ons tuintje heb ik in juni slechts 18 mm neerslag afgetapt, tegen een langjarig gemiddelde van ca 71 mm over de periode 1971-2000 …





Omdat ook de maanden april en mei al droog waren, is het neerslagtekort in combinatie met de grote verdamping, veroorzaakt door het vaak zonnige weer, inmiddels opgelopen tot ca. 145 mm. Gemiddeld over het land komt het huidige tekort in juni gemiddeld eens per 10 tot 20 jaar voor. Geen wonder dat veel akkers regelmatig werden beregend …




Weerbeeld november 2014

En weer kan ik een warme en droge maand in ons tuintje bijschrijven, dat is al de tiende te warme maand dit jaar. Om maar met de deur in huis te vallen: de gemiddelde temperatuur is hier in november uitgekomen op 7,6 ºC, en dat is dan toch weer bijna twee graden warmer dan het langjarig gemiddelde van 5,8 ºC over de periode 1971-2000. Bij het KNMI in De Bilt is de gemiddelde temperatuur deze maand uitgekomen op 8,2 °C en daarmee staat november 2014 op een gedeelde achtste plaats in de top 10 van zachte novembermaanden sinds het begin van de metingen in 1901 …





November kwam in ons tuintje met een maximumtemperatuur van 18,6 ºC op de eerste dag van de maand meteen erg warm uit de startblokken. Vanaf 4 november lagen de maximumtemperaturen lange tijd rond de tien graden. Pas vanaf de 27e november kwamen de maximumtemperaturen amper meer boven de 5 graden. De laagste maximumwaarde verscheen op 30 november op de thermometer: 1,9 ºC, sinds 30 januari was het niet meer zo koud geweest. De eerste nachtvorst heb ik in de vroege ochtend van 21 november kunnen noteren: -1,4 ºC …





Eigenlijk is er van echt guur herfstweer helemaal geen sprake geweest in de afgelopen maand. Storm hebben we niet gehad, en er is in ons tuintje maar 35 mm regen gevallen in november, het grootste deel daarvan (20 mm) viel op 1 dag. Daarnaast hadden we hier in Fryslân ook maar één echt mistige dag …





Volgens het KNMI scheen de zon gemiddeld over het land 89 uur en daarmee is de maand ook zeer zonnig verlopen, want normaal schijnt de zon in november 63 uur. Het zonnigst was het in het zuidoosten van het land met op sommige plaatsen 100 zonuren. Helaas heb ik geen zonnemeter, maar ik heb stellig de indruk dat we er hier in het noorden wat karig van afgekomen zijn met de zon, want het was hier met name in de tweede helft van de maand nogal eens bewolkt en grijs …




De droge zomer van 2013

Voordat vanavond om 22:44 uur de astronomische herfst zijn intrede doet, kan ik nog net even terugblikken op de weerkundige zomer, die van 1 juni tot 1 september loopt. De zomer begon geheel in lijn met de vijf voorgaande maanden koel, want juni was in ons tuintje met een gemiddelde temperatuur van 13,9 ºC een halve graad te koud voor de tijd van het jaar. Daar kwam in juli echter snel verandering in. Met een gemiddelde temperatuur van 18,2 ºC was juli bijna 2 graden warmer dan het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000. Omdat augustus vervolgens ook warm verliep, kwam de gemiddelde zomertemperatuur in ons tuintje uit op 16,5 ºC. Daarmee hadden we na twee uitgesproken koele zomers eindelijk weer eens een warmere zomer. Tussen 21 en 27 juli was er zelfs sprake van een landelijk hittegolf die een week duurde. Een hittegolf is een periode van minsten vijf dagen in De Bilt met 25,0 graden of meer waarvan op minstens drie dagen 30,0 graden of meer is gemeten. Sinds de zomer van 2006 was er in Nederland geen hittegolf meer voorgekomen. In ons tuintje werd die hittegolf formeel net niet gehaald, maar het was er desondanks warm genoeg …





Ondanks -of misschien wel juist dankzij-  het koele verloop van juni, leverde deze maand prachtige kleurrijke landschappen op. Paardenbloemen, boterbloemen, pinksterbloemen, zuring en echte koekoeksbloemen zorgden op veel plaatsen voor kleurrijke accenten in het frisgroene landschap …





Zetten we de temperaturen van de afgelopen zomer even in een wat breder perspectief, dan wordt al snel duidelijk dat het eigenlijk maar een gematigde zomer was. Over de periode 2003-2013 komt de zomer van 2013 qua temperatuur in ons tuintje terecht op een gedeelde achtste plaats. De zomer van 2013 telde in ons tuintje 12 zomerse dagen (maximumtemperatuur 25 ºC of hoger) en drie tropische dagen (maximumtemperatuur 30 ºC of hoger), en dat komt allemaal heel netjes overeen met het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000 …





Behalve op warmte hebben we dit jaar ook lang moeten wachten op het verschijnen van vlinders en andere insecten, maar uiteindelijk werd 2013 toch een prachtig vlinderjaar …





Behalve warm was de zomer van 2013 ook droog, gemiddeld viel er over het land 137 mm tegen ongeveer 225 mm normaal. Landelijk gezien waren alle drie de zomermaanden droger dan normaal. Onze omgeving vormde daarop in juni een uitzondering. In ons tuintje viel in de eerste zomermaand 105 mm tegen normaal over de periode 1971-2000 ongeveer 70 mm. Met een totale neerslagsom van 176 mm viel er in ons tuintje zo’n 24 mm minder regen dan gemiddeld over de periode 1971-2000 …





De neerslag die er in de afgelopen zomer viel, kwam vooral voort uit zware buien, die hier en daar gepaard gingen met wateroverlast. In ons tuintje viel vooral op 21 juni veel regen, in totaal kon ik die dag 35 mm aftappen. De meeste neerslag viel die dag in het Drentse Zweelo: 90 mm. Op 27 juli en in de nacht van 5 op 6 augustus trokken er zware onweersbuien over het zuidoostelijke deel van Fryslân. Maar tussen de zware buien door het was vooral in juli en augustus langdurig droog …





Wat de temperaturen betreft was er niet echt sprake van extremen in de afgelopen zomer, voor de neerslag ligt dat toch net even anders. De zomer was droog met gemiddeld over het land viel 137 mm tegen 225 mm normaal, in De Bilt bleef de neerslag zelfs beperkt tot 117 mm. In ons tuintje viel in de afgelopen zomer 176 mm neerslag, tegen normaal ongeveer 200 mm. Daarmee staat de zomer van 2013 wat droogte betreft met stip op een goede tweede plaats in de reeks sinds 2003 …





De vakantiegangers in eigen land hadden geluk dit jaar, vooral op de Friese meren was het goed toeven in juli en augustus. Het koude voorjaar zal voor veel bedrijven in de kampeer- en watersportsector misschien niet helemaal zijn goedgemaakt, maar uiteindelijk had niemand echt te klagen dit jaar …




Een fris voorjaarsritje

Nadat ik dinsdag een ritje en twee voor mijn doen flinke fotokuiers had gemaakt, heb ik gisteren een ritje gemaakt met alleen een aantal tussenstops langs de weg om wat foto’s te maken. Rondom Aldeboarn en het natuurgebied De Deelen zijn het nog steeds voornamelijk ganzen die het land kleuren …





Nadat ik de bovenstaande foto had gemaakt, zat ik wat te mijmeren of ik de camera even op het statief zou zetten om wat video-opnamen te maken van die grote groep brandganzen. Voordat ik een besluit had genomen, hoorde ik de hele groep echter al luid gakkend met ruisende vleugels opstijgen, ik kon nog net één foto maken toen een deel van de groep voor me langs vloog. Ik blijf dat een mooi gezicht vinden, al moet je niet direct onder hun vliegbaan staan, zoals ik onlangs heb ondervonden …





Een paar kilometer verderop wilden twee Canadese ganzen wel even voor me poseren, terwijl ze lekker in het zonnetje, fier met de kop in de frisse wind op de kruin van een dijk stonden …





Voor het overige waren het vooral scholeksters en kieviten die zich lieten zien. Zij kleurden vooral de bermen. Blijkbaar valt daar meer en makkelijker voedsel te vinden nu de weilanden er na een intussen al lang durende droge periode nog steeds bruin, dor en schraal bij liggen …





De meeste scholeksters moeten volgens mij niet zoveel hebben van fotografen, want meestal zetten ze het meteen op een lopen zodra je stopt. Kieviten zijn wat dat betreft net wat makkelijker, zo ook het onderstaande exemplaar, dat zijn in het zonnetje glanzende, subtiel gekleurde verendek wel even wilde tonen …





Bij de Bokkumer Mar (kaartje Google Maps) waren twee meeuwen aan het stoeien met een plastic zak die in het water dobberde. Dat sluit helaas mooi aan bij het artikel dat Sjoerd van bVision vandaag op zijn weblog heeft staan over de plastic soep die tegenwoordig in de oceanen drijft. Die vervuiling begint tenslotte dicht bij huis …





Om toch nog wat vrolijker te eindigen, kwam ik tot slot nog langs een keuterboertje, waar een paar schapen met lammetjes op het erf rond dartelden. Ook hier kleurt het gras nog allerminst frisgroen, maar het is toch echt voorjaar …





Tot nu toe heb ik nog steeds vruchteloos uitgekeken naar de grutto, de kening fan’e greide … Volgende week dan maar!

De eerste wulpen

Wulpen zie ik in de regio rondom Drachten over het algemeen niet zo gek veel. Des te opvallender was het, dat ik vanmiddag in deze koude periode ergens ten westen van Drachten twee wulpen in een weiland rond zag scharrelen …





Met het leggen van eieren zullen ze waarschijnlijk nog niet bezig zijn, eten om op krachten te komen na de lange overtocht vanuit hun winterverblijf is het motto momenteel. Het zal nog niet eens meevallen om voldoende voedsel te vinden, want de grond is op de meeste plaatsen nog schraal, droog en hard …





Het zijn geen fantastische foto’s geworden, daarvoor zaten ze te ver weg, maar de eerste wulpen zijn nu eenmaal de eerste wulpen, en die moeten wel even worden gedocumenteerd …   🙂