Een lhb-tje, een matroos en ’n kapitein

Sinds zondagavond had ik halverwege de maandagmiddag onverwachts een afspraak. Omdat ik na een actieve week en een pittig weekend nog in de ‘bijtankmodus’ stond, heb ik me na het plaatsen van mijn logje ‘Nattigheid’ in afwachting van het moment van vertrek naar die afspraak eerst maar weer lekker in mijn stoel genesteld …

Terwijl ik even later wat lag te sluimeren, bekroop me het gevoel alsof ik bekeken werd. Een blik door de ramen leerde dat daar niets te zien was. Het gegluur moest dus van binnen komen. En toen zag ik ineens vanuit een ooghoek iets bewegen … Op het tafeltje naast mijn stoel bleek een lieveheersbeestje bezig te zijn met rek- en strekoefeningen op mijn iPad …

De camera lag ook ditmaal weer niet ver weg, zodat ik nog even wat van zijn activiteiten vast kon leggen. Niet lang daarna klom het beestje via het oplaadkabeltje omhoog. Boven aangekomen, ontdekte hij dat dit een doodlopende weg was. Nadat hij vervolgens een paar maal van boven naar beneden was gelopen en weer terug, vloog hij weg …

Omdat het nooit een straf is om wat eerder op de plek van de afspraak aan te komen en daar eerst wat rond te kijken, vertrok ik een kleine drie kwartier later. Daardoor kwam ik wat vroeger dan oorspronkelijk gepland, maar toch precies op het juiste moment op de plek van bestemming aan. Tegelijk met de vakantiegangers uit het zuiden des lands stapte ik op het kleine parkeerplaatsje bij de Ecokathedraal uit de auto …

Na een hartelijke kennismaking met medeblogger Matroos Beek en haar kapitein, die deze week tijdelijk voor anker zijn gegaan in het zuidoosten van Drenthe, begonnen we gedrieën aan een tocht door de in ’t groen gehulde Ecokathedraal. Terwijl de kapitein – zoals dat hoort – zijn eigen koers uitzette, loodste ik de matroos zo goed en zo kwaad als het ging door dit bijzondere stukje Fryslân …

Alsof we elkaar al jaren kenden, kletsten we intussen honderduit over allerlei zaken des levens. Om de beleving van de Ecokathedraal niet ongemerkt voorbij te laten gaan, hielden we af en toe bewust even stil. De matroos maakte hier en daar een foto, ik ben daar nauwelijks aan toe gekomen ditmaal. De gesprekken waren te mooi en te intensief om me ook nog met fotograferen bezig te houden. Ja, natuurlijk heb ik de foto nog, die ik van dat bijzondere stel maakte, terwijl we na afloop van de rondgang op de bankjes vooraan zaten na te praten …
Uit privacyoverwegingen koester ik die foto voorlopig echter in mijn privé-archief … 🙂

Matroos Beek & Kapitein, het was me een genoegen om kennis te maken. Dank voor de gezellige gesprekken. Ik vond het mooi om bepaalde beelden en ideeën bevestigd te zien worden. Snel zal het zich niet voordoen, maar bij gelegenheid zal ik een volgend samenzijn niet uit de weg gaan. Een hele fijne vakantie verder!

Een actieve logé

Tot voor kort wilde onze jongste kleinzoon Pepijn alleen samen met zijn grote broer Tijmen bij ons logeren. Deze kerstvakantie nam hij zich voor om nu toch eindelijk maar eens alleen een weekendje naar pake en beppe te gaan. En zo geschiedde het dat hij zich gistermorgen met zijn goed gevulde weekendtas bij ons meldde. Om te beginnen werd de vriendschapsband met Doerak aangehaald …

Aan het begin van de middag zetten Pepijn en beppe zich bij de tafel om, met het oog op het echte winterweer dat vast nog komt, een paar feestelijke vogelvoersnoeren te maken met pinda’s, gedroogde abrikozen en rozijnen …

Nadat hij vol bewondering mijn dagelijkse workout op de hometrainer had zitten aanschouwen, leek het Pepijn wel wat om ook eens een stukje ‘in China te fietsen’ …

Na gedane arbeid was er aan het eind van de dag tijd om nog even lekker te chillen met de iPad aan en de koptelefoon op. Het was een mooie en gezellig dag geweest, vonden we alle drie …

Een fantastische vaartocht

We hadden het niet beter kunnen treffen. Uitgerekend op de dag waarop Aafje en ik door mijn fotomaatje waren uitgenodigd voor een vaartochtje door de Wieden, was het gisteren prachtig weer. Ervaren schipper als ze is, loodste Jetske ons probleemloos door nauwe grachten …

We voeren tussen uitgestrekte rietvelden door …

Maar we voeren ook over open watervlakten waar ons te midden van vele twinkelende zonnetjes alleen op de wereld waanden …

Op de Belterwijde vertrouwde de schipper mij het roer wel even toe, dat gaf me de kans om even een plaatje te schieten van beide dames voorin de sloep …

Wat de schipper toen nog niet wist, was dat we even later aan de andere kant van de brug op de Beulakerwijde in een zeilwedstrijd terechtkwamen …

Wees gerust, ik heb ons er veilig doorheen geloodst.  🙂

Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om een GPS programmaatje op mijn iPad eens te testen, door de route van de vaartocht vast te leggen. We hebben een afstand afgelegd van 33,3 km met een gemiddelde van 5,2 km/u. En dit was de route …

Nadat we Jetske na afloop van de tocht thuis hadden gebracht, werden we tot onze verrassing door Jetske’s eega uitgenodigd om te blijven eten. En zo werd de dag afgesloten met een gezellig en uitermate smakelijk etentje in de tuin. Wat kan die man kokkerellen … hmmmm …

En vandaag … vandaag heb ik last de gebruikelijke “day after”. Zo lang ik op zo’n dag maar al deinend, kijkend, pratend, luisterend en fotograferend rustig mijn gang kan gaan, dan is het allemaal best te doen. Maar de MS meldt zich steevast een dag later door een alles overheersende deken van vermoeidheid over me heen te draperen. Van weblogs bekijken en lezen zal vandaag -en wellicht ook morgen- niets meer terechtkomen. Met de regenachtige dagen in het vooruitzicht zal ik hier de komende week vast veel zonnige plaatjes laten zien van de honderden foto’s die ik heb gemaakt. Dan ook zal ik overal weer komen bijlezen. Nu duik ik eerst lekker mijn hangmat in. Fijn weekend verder allemaal!

Knisperboekje

Tijdens een proefrit met een nieuwe auto deden Nils en Marianne gistermiddag Drachten even aan. Omdat de griep eerdere bezoekjes had verhinderd, was het vooral leuk om Pepijn weer even te zien, want die groeit gestaag door …

Tijmen nestelde zich meteen met een boekje bij Doerak in zijn hoekje.
“Hij is niet echt, maar hij lijkt wel net echt,” aldus Tijmen …

Toen het boekje uit was, ontdekte Tijmen mijn iPad.
Die ben ik in het vervolg kwijt, wanneer Tijmen op bezoek is, vrees ik …

Pepijn vermaakte zich intussen prima met zijn knisperboekje …

Het waren weer een paar aangename uurtjes …

Terug in weblogland

Hèhè, daar ben ik weer …
Om te beginnen dank aan allen die me via een reactie op het weblog of via de mail het beste hebben gewenst!

Voor het eerst sinds ik in oktober 2005 ben begonnen met bloggen, is mijn weblog ruim een week achtereen niet bijgewerkt. Al die tijd heb ik geen letter getikt en geen foto gemaakt. Mijn computer heeft nog steeds geen idee wat hem vorige week is overkomen. Pas nadat hij zeven dagen op rij volkomen geruisloos op het bureau had gestaan, werd hij weer opgestart. Zo lang had geen van mijn computers sinds de zomer van 2004 ooit stil gestaan. En dat alles vanwege een griepje …

Hoewel … griepje is mild uitgedrukt in dit geval. Zeg maar gerust griep, want ik werd geveld door een niet te onderschatten griepvirus. Vooral de eerste dagen ging ik door het leven met een kloppend hoofd, dat met watten gevuld leek te zijn. De zakdoeken waren niet aan te slepen en in de voorraad kamille werd een flink gat geslagen. Daar kwam al snel bij, dat de gevoelsstoornis in mijn halsstreek (een uitwas van mijn MS) – die ik nota bene net weer wat onder controle begon te krijgen – weer extra werd geactiveerd. En dan heb ik het over de spierpijn nog niet eens gehad …

De eerste dagen heb ik vooral hoestend en proestend doorgebracht, nu eens in bed, dan weer voor de tv hangend, en regelmatig in slaap vallend. De iPad was me die eerste dagen eerlijk gezegd nog te zwaar, en lezen was me te vermoeiend. Van mijn dagelijkse blogrondjes is daardoor niets terechtgekomen …

Van het maken van fotokuiers zal eerst nog wel niet veel terechtkomen, maar ik heb intussen wel een paar foto’s kunnen maken van de eerste sneeuwklokjes in ons tuintje, dus het begin is er weer …

Het wordt ook tijd om de blik weer eens omhoog te richten, want gistermiddag heeft zich bij zonnevlek 1158 een flinke uitbarsting (klasse M 6.6) voorgedaan. Het lijkt erop dat deze uitbarsting op de aarde gericht was, waardoor er wellicht in de nacht van dinsdag op woensdag weer een kansje is om poollicht te kunnen zien. Erg groot acht ik die kans overigens niet, daarvoor lijkt de schokgolf met geladen deeltjes volgens Spaceweather net wat te licht te zijn. Bovendien ziet het er naar uit dat bewolking roet in het eten gooit, maar elke kans is er weer één …

Wanneer het er serieus op gaat lijken, dat we een kans hebben om poollicht te kunnen zien, dan zal ik daarvan zeker melding maken op het weblog. Daarnaast zal ik trachten daarvan live verslag te doen op mijn zojuist geactiveerde twitter-account.

Zo, jullie zijn eerst weer op de hoogte. Ik zal eens voorzichtig een begin maken met bijlezen, want er staan intussen 170 niet gelezen items in mijn reader …