Een lhb-tje, een matroos en ’n kapitein

Sinds zondagavond had ik halverwege de maandagmiddag onverwachts een afspraak. Omdat ik na een actieve week en een pittig weekend nog in de ‘bijtankmodus’ stond, heb ik me na het plaatsen van mijn logje ‘Nattigheid’ in afwachting van het moment van vertrek naar die afspraak eerst maar weer lekker in mijn stoel genesteld …

Terwijl ik even later wat lag te sluimeren, bekroop me het gevoel alsof ik bekeken werd. Een blik door de ramen leerde dat daar niets te zien was. Het gegluur moest dus van binnen komen. En toen zag ik ineens vanuit een ooghoek iets bewegen … Op het tafeltje naast mijn stoel bleek een lieveheersbeestje bezig te zijn met rek- en strekoefeningen op mijn iPad …

De camera lag ook ditmaal weer niet ver weg, zodat ik nog even wat van zijn activiteiten vast kon leggen. Niet lang daarna klom het beestje via het oplaadkabeltje omhoog. Boven aangekomen, ontdekte hij dat dit een doodlopende weg was. Nadat hij vervolgens een paar maal van boven naar beneden was gelopen en weer terug, vloog hij weg …

Omdat het nooit een straf is om wat eerder op de plek van de afspraak aan te komen en daar eerst wat rond te kijken, vertrok ik een kleine drie kwartier later. Daardoor kwam ik wat vroeger dan oorspronkelijk gepland, maar toch precies op het juiste moment op de plek van bestemming aan. Tegelijk met de vakantiegangers uit het zuiden des lands stapte ik op het kleine parkeerplaatsje bij de Ecokathedraal uit de auto …

Na een hartelijke kennismaking met medeblogger Matroos Beek en haar kapitein, die deze week tijdelijk voor anker zijn gegaan in het zuidoosten van Drenthe, begonnen we gedrieën aan een tocht door de in ’t groen gehulde Ecokathedraal. Terwijl de kapitein – zoals dat hoort – zijn eigen koers uitzette, loodste ik de matroos zo goed en zo kwaad als het ging door dit bijzondere stukje Fryslân …

Alsof we elkaar al jaren kenden, kletsten we intussen honderduit over allerlei zaken des levens. Om de beleving van de Ecokathedraal niet ongemerkt voorbij te laten gaan, hielden we af en toe bewust even stil. De matroos maakte hier en daar een foto, ik ben daar nauwelijks aan toe gekomen ditmaal. De gesprekken waren te mooi en te intensief om me ook nog met fotograferen bezig te houden. Ja, natuurlijk heb ik de foto nog, die ik van dat bijzondere stel maakte, terwijl we na afloop van de rondgang op de bankjes vooraan zaten na te praten …
Uit privacyoverwegingen koester ik die foto voorlopig echter in mijn privé-archief … 🙂

Matroos Beek & Kapitein, het was me een genoegen om kennis te maken. Dank voor de gezellige gesprekken. Ik vond het mooi om bepaalde beelden en ideeën bevestigd te zien worden. Snel zal het zich niet voordoen, maar bij gelegenheid zal ik een volgend samenzijn niet uit de weg gaan. Een hele fijne vakantie verder!

Een zweefvlieg in actie

Hoe de plant heet, dat weet ik weer eens niet. Maar daar gaat het me nu ook niet om. Hij is spontaan aan komen waaien en heeft zich enkele jaren geleden op het terras aan de rand van de vijver tussen de tegels heeft genesteld. Sommige mensen zouden het wellicht onkruid noemen, maar bij ons is hij welkom. Hij is ook op een prima plekje gaan staan, want de lamp die op mooie zomeravonden de vijver verlicht, wordt er mooi door aan het zicht onttrokken …

Op hun lange stengels deinden de bloemen bij ieder zuchtje wind zachtjes heen en weer. Intussen zijn ze uitgebloeid en heb ik de kale stengels verwijderd. Maar toen ze begin juni op hun mooist stonden te pronken, trokken ze allerlei kleine insecten aan …

Terwijl ik lekker in mijn schaduwrijke hoekje zat, heb ik mijn zoomlens eens een tijdje losgelaten op een zweefvlieg die er op een zonnige dag rond het middaguur rondzweefde …

Maar ook minder opvallend was het er vaak een drukte van belang. Op de onderstaande foto van boven naar beneden bladluizen, een mier en de larve van een lieveheersbeestje. Dat treffen zal niet voor alle deelnemers even goed zijn afgelopen, vermoed ik …

Een kleurrijk zondagsmaaltje

De afgelopen week zijn er in het kader van de nationale huis- en tuinspinnentelling in ons land ruim 9600 spinnen waargenomen. Dat werd vanmorgen bekend gemaakt door het VARA-radioprogramma Vroege Vogels. De kruisspin stak er, net als vorig jaar, met kop en achterlijf bovenuit met in totaal 4814 exemplaren. Daarna volgden de grote trilspin met 615 en de herfsthangmatspin met 521 stuks. Opvallend is ook het aantal zeldzame wespspinnen, maar liefst 54 exemplaren …





Ik werd in ons tuintje geconfronteerd met deze kruisspin. Toen ik hem vanaf de bovenkant probeerde te fotograferen, liep ik meteen tegen een probleem aan: stel je scherp op zijn bovenlijf zoals op de eerste foto, of stel je scherp op zijn kop, zoals op de onderstaande foto …





Om te kunnen bekijken wat zijn prooi was, moest ik hem vanaf de andere kant benaderen. Toen werd duidelijk dat hij een lieveheersbeestje te pakken had …





Nu niet meteen zeggen dat het zielig is voor dat eens zo mooie lieveheersbeestje, want dat is in feite gewoon net zo’n rover als de spin. En zo’n spin moet tenslotte ook door de tijd, ik zeg dan ook: eet smakelijk, geniet van dit kleurrijke zondagsmaaltje …




Zevenstippeltje en roomvlekje

Vanavond treedt Oranje op het WK-voetbal in Brazilië in de kwartfinale aan tegen Costa Rica, en dus is het tijd om maar weer eens een kleine symbolische mascotte tevoorschijn te halen …





Net als bij de vorige wedstrijd heb ik weer gekozen voor een klein oranje kevertje, ditmaal betreft het een zevenstippelig lieveheersbeestje (Coccinella septempunctata), dat onlangs in de tuin heen en weer kuierde over de zonnewijzer …





Als oranje vanavond wint, stuit het Nederlands elftal in de halve finale op de winnaar van de wedstrijd Argentinië – België, die vanavond om 18:00 uur op het programma staat. Omdat een halve finale tussen Nederland en België me uiteraard wel aanspreekt, heb ik ter ondersteuning van onze zuiderburen gekozen voor een roomvleklieveheersbeestje (Calvia quatuordecimguttata). Het tenue van dit lieveheersbeestje lijkt tenslotte wel wat op dat van de Rode Duivels. Erg mooi staat hij er niet op, want op het moment dat ik het beestje ontdekte, zette hij het op een lopen. Maar ach, beter iets dan niets …





Ik wens jullie allen vanavond twee spannende en bovenal sportieve wedstrijden!

Weerbeeld maart 2014

Op dit moment moet ik weer even de tol betalen voor mijn wat al te enthousiaste fotokuiers tijdens het mooie weer van vorige week. Het lijkt me dan ook een goed plan om het tijdens het wat frissere en wat meer bewolkte weer van deze week even wat kalmer aan te doen, zodat ik er weer klaar voor ben om te fotograferen als het weer wat warmer en zonniger wordt.

Dat stelt me mooi in de gelegenheid om eerst het weerbeeld van maart 2014 even kort te schetsen. Dat is weer wat aan de late kant, maar het moet toch maar even, anders heb ik straks een gat in mijn weerarchief. Afijn, ik ben er snel klaar mee, want maart was kortweg erg zonnig, erg zacht en droog. In ons tuintje kwam de gemiddelde temperatuur uit op 7,7 ºC, tegen normaal 5,0 ºC over de periode 1971-2000. Bij het KNMI in De Bilt was het met een gemiddelde temperatuur van 8,4 ºC nog ruim een halve graad warmer …





Het kwik steeg in ons tuintje driemaal tot boven de 18 graden. Het was dan ook niet verwonderlijk dat ik de eerste koeien al op 12 maart in de wei zag stoeien en grazen. En als je in de dagen daarna gestaag meer koeien in de wei ziet verschijnen, dan weet je dat het echt voorjaar is …





Hoe zacht maart 2014 was, blijkt het het grafiekje van de maarttemperaturen in ons tuintje van 2003 t/m 2014. Alleen in maart 2007 was het in ons tuintje nog net een tiende graad warmer. Het verschil met maart vorig jaar, toen de gemiddelde temperatuur uitkwam op 1,0  ºC, is wel heel erg groot …





Dankzij de relatief hoge temperaturen kwam het insectenleven al begin maart op gang, zodat ik al in de eerste week van de maand de eerste vlinders, vliegen en lieveheersbeestjes heb kunnen kieken. Het zou wel eens een lang macroseizoen kunnen worden …





Zoals al eerder gezegd, maart verliep ook erg droog. Normaal valt er in ons tuintje in maart ongeveer 60 mm neerslag, dit jaar bleef dat beperkt tot 32 mm. Verreweg de meeste neerslag viel in de derde week van maart, met als uitschieter 21 maart, toen er storing over ons land trok …




Jagers in de tuin

Van bladluizen lijken we voorlopig geen last te zullen hebben in ons tuintje, want toen ik er vanmiddag even een rondje maakte, ontdekte ik zeker 15 tot 20 lieveheersbeestjes. Die zullen wel raad weten met luizengespuis …





Het viel nog lang niet mee om de lieveheersbeestjes scherp op de foto te krijgen, want ze zaten zoals zo vaak op lastige plaatsen, waar ik ze alleen met enig kunst- en vliegwerk kon benaderen. Echt 100% scherp waren de meeste foto’s dan ook nog niet, maar met deze drie ben ik wel tevreden op deze zomerse voorjaarsdag …





Ook na deze eerste generatie zullen de bladluizen zich nog allerminst zeker kunnen wanen in ons tuintje, want er wordt door de kleine oranje jagertjes hard gewerkt aan het nageslacht …




Tussen zomerse buitjes door

Het is hier wisselend bewolkt vandaag, en uit de bewolking ontstaat af en toe spontaan een zomers buitje. Tussen die buitjes door is het meteen weer zonnig en warm, voor het vee is dat voldoende reden om meteen weer de schaarse schaduwplekjes te bevolken …





Langs het zuidelijke pad in het Weinterper Skar leek een wantsje te twijfelen tussen zon en schaduw. Met zijn kop naar beneden gericht liep hij over de rafelige zijkant van een blad …





Iets verderop was een lieveheersbeestje bezig met het poetsen van zijn antennes. Daarbij leek hij zijn best te doen om de druppeltjes, die het buitje op zijn schildjes had achtergelaten van zich af te schudden …





Toen ik weer terug was bij de weg, streek er een schorpioenvlieg op mijn linkerhand neer. De laatste tijd heb ik al verschillende keren tevergeefs geprobeerd om het achterlijf van een mannelijke schorpioenvlieg, dat nogal lijkt op dat van een schorpioen goed op de foto te krijgen, Nu werd die kans me bijna letterlijk in de schoot geworpen …





Langs het pad aan de noordkant dartelden diverse vlinders door de lucht. De vele witjes heb ik maar mooi laten fladderen, in plaats daarvan heb ik mijn aandacht enige tijd gericht op een landkaartje, maar die wilde niet even gaan zitten …





Het oranje zandoogje op de laatste twee foto’s wilde wel even voor me poseren, zodat ik al met al toch weer met een mooie verzameling klein spul thuis kwam …