Een zacht deinende rozenkever

‘Het tilt nog altijd niet op van de insecten in ons tuintje’, om maar eens een goed frisisme te gebruiken. Liggend in de hangmat heeft dat zo zijn voordelen, want daar ben ik deze week nog niet één keer gestoord door een insect. En ook in huis hebben we nog geen last gehad van gezoem of ander hinderlijk gedrag van insecten. Maar dat ik in de tuin echt mijn best moet doen om wat voor de lens te krijgen, stoort me wel …

Deze Johanneskever – ook wel rozenkever genoemd – leek zich op zoek naar wat verkoeling op een warme dag te hebben vastgehaakt aan een blad, dat zacht deinend boven de rand van de vijver hing. Of dat nou zo’n handig plekje was, betwijfelde ik, want het zijn allerminst behendige insecten, die meer schuifelen dan lopen. Die twijfel bleek overbodig, want korte tijd later vloog hij weg …

Dat is lekker toeren!

Terwijl de fotosessie met het bruidspaar tussen de koekoeksbloemen nog in volle gang was, hoorde ik vanaf de westelijke kant van de Nije Heawei het geluid van een gestaag naderende motor. Toen ik mijn blik in die richting wendde, zag ik hoe een indrukwekkende trike stapvoets langs de rode kever cabrio werd gemanoeuvreerd.





Nadat ik een foto van het tweetal op de trike had gemaakt, vroeg de berijder:

“Stiet er derop?”
“Jawis,” reageerde ik, “mar ik wol ek noch wol efkes ien fan de oare kant meitsje …”

Terwijl ik de weg overstak, bleef de goedlachse bestuurder van de trike bereidwillig staan om nog even te poseren …





Daarna knoopte ik even een praatje aan met het tweetal op die machtige machine. Op deze eerste tropische dag van het jaar waren ze voor het eerst dit jaar weer gedrieën op pad, hoorde ik. “As we it no net dogge, dan kinne we him mar better ferkeapje,”, zo hadden ze de avond tevoren geredeneerd. Voordat ze hun rit vervolgden, wees de bestuurder me nog even op de achterspatborden. Die moest ik toch eigenlijk ook even fotograferen, vond hij.

Hij en zij in hun jonge jaren …   🙂





Het was een leuk treffen met dit sympathieke stel en hun machtige machine!

Bruidspaar in wit, roze en rood

Voor een fotokuier was het me gisteren met temperaturen rond de dertig graden veel te warm, daarom heb ik gistermiddag – nadat ik ’s ochtends wat andere besognes had gehad – maar een rondje gereden om hier en daar in en vanuit de berm wat foto’s te maken. Aan de Nije Heawei in het Weinterper Skar trof ik in de berm een mooie kever cabrio aan. Daar moest ik natuurlijk meer van weten …





Nadat ik mijn auto op een relatief koel plekje in de schaduw had geparkeerd, liep ik naar het veld met de roze deken van echte koekoeksbloemen. Daar ontwaarde ik een fotografe te midden van de roze bloemenzee …





Enige meters verderop stond een bruidspaar mooi te zijn voor de fotografe …





Daar hoefden ze overigens niet al teveel moeite voor te doen, want ze mochten allebei best gezien worden …





Toen ze even later op weg naar de rode kever bij me langs liepen, heb ik ze verder een fijne dag en een lang en gelukkig leven samen gewenst. En niet onbelangrijk: ik heb ze geadviseerd om elkaar aan het begin van de huwelijksnacht maar eens goed te controleren op teken …   😉




Een kever met vele lifters

“Kijk eens … er zit hier een heel raar beestje,” zei Aafje terwijl ik nog met het hagedisje bezig was. Ik keek in de richting die ze aanwees …





Daar zat achter het bankje inderdaad een vreemd beestje, dat heen en weer liep over een zacht heen en weer wiegend langwerpig blad …





Omdat het beestje vlak achter het bankje zat, moest ik me even in moeilijke bochten wringen om het beestje goed in beeld te kunnen krijgen …





Zodra ik het beestje goed scherp in beeld had, zag ik dat het niet zo zeer een vreemd beestje was, maar dat het ging om een kever, die tientallen mijten met zich meedroeg. Ik heb nog geprobeerd om het gewriemel van dat kleine spul op video vast te leggen, maar er stond net wat teveel wind om de hele club scherp in beeld te houden …





Kijkend naar de oranje vlakken die hier en daar door de mijten heen schemeren, zou het hier om een gewone doodgraver (Necrophorus vespillo) kunnen gaan. Die gedachte werd bevestigd door Geert Sines, want Geert heeft deze kever ook al eens gefotografeerd met een aantal lifters.

Bij Vroege Vogels las ik over de gewone doodgraver: “Dit is een doodgraver met meeliftende mijten. Sommige parasieten hebben voordeel van het samenleven met mestkevers. Mestkevers kunnen ook zelf geparasiteerd worden door o.a. mijten, maar vele soorten parasieten gebruiken de mestkever als vervoermiddel naar de volgende mesthoop om daar op andere dieren te parasiteren. Dit komt ook voor bij aaskevers, waar mijten naar een volgend karkas worden gebracht. Karkassen en mesthopen trekken niet alleen grote hoeveelheden insecten(larven) aan, maar ook de bijbehorende insecteneters zoals muizen en vogels, hierop springen de parasieten vaak over.”





Nadat ze me op deze fraaie waarneming had gewezen,  heb ik Aafje natuurlijk meteen toegezegd dat ze wel eens weer mee mag op een fotokuiertje.   🙂


Alsof er niets bijzonders aan de hand was, vloog de kever met zijn passagiers weg, nadat ik deze foto’s had gemaakt …

Soldaatje van oranje

Of het oranjekleurige dikkopje, dat ik hier afgelopen maandag publiceerde ter ondersteuning van het Nederlands elftal, ook maar iets heeft bijgedragen aan de overwinning van Oranje, valt zeer te betwijfelen, maar het heeft in ieder geval geen kwaad gedaan. Omdat Oranje straks in de achtste finale van het WK voetbal moet aantreden tegen Mexico, lijkt me een goed plan om nog maar eens een oranje gekleurd insect in stelling te brengen …





Vandaag is de keuze gevallen op een kleine rode weekschildkever (Rhagonycha fulva), een kever met een lichaamslengte van ongeveer 7 tot 11 millimeter. Hij heeft een oranjerode kleur, de achterste punten van de dekschilden zijn donkerder tot zwart gekleurd. Ook de laatste segmenten van de poten en de antennes en ogen zijn donkerbruin tot zwart gekleurd. De kleine rode weekschildkever is van het rood soldaatje (Cantharis rufa) te onderscheiden door het donkere einde van de dekschilden …





Met de souplesse van de gevoelige antennes, die symbool staan voor de twee snelle spitsen van oranje, en de beschermende schildjes die de verdediging symboliseren, zou het goed moeten komen met oranje, maar makkelijk zal het niet worden in de verzengende hitte van Fortaleza …




Spin grijpt kever

Het was een waar genot om gisteren na vijf grijze en regenachtige dagen weer even buiten te kunnen zijn. Het was licht bewolkt en er stond een stevige wind uit het noordwesten. Over een bestemming voor mijn fotokuier hoefde ik niet lang na te denken. Het werd als vanzelfsprekend ook nu weer het Weinterper Skar, en dat zal niet voor het laatst geweest zijn deze week, want het wordt er nog steeds met de dag mooier …





Nadat ik even bij het veld met echte koekoeksbloemen had gekeken, heb ik de beschutting van het struikgewas langs het pad maar weer opgezocht, want het was nog knap fris in de wind. in de luwte was het goed uit te houden. En laat die luwte nu ook net het beste plekje zijn om wat macrofoto’s te kunnen maken …





Langs het zuidelijke pad werd mijn blik op een bepaald moment getrokken door een spin die een kever te pakken had. De maaltijd van de spin leek me te bestaan uit een rozenkever of johanneskever. De spin heb ik nog geen naam kunnen geven, maar hoe de spin en de kever dan ook heten, terwijl de spin in alle rust zijn maaltijd verorberde, kreeg ik alle kans had om wat macrofoto’s te maken …





Dat is de grote charme van het Weinterper Skar … Zonder ver te hoeven lopen, kom ik in deze tijd van het jaar langs het pad op pakweg 25 meter naar het noorden of 25 meter naar het zuiden op zonnige dagen altijd wel wat tegen. Nog wel …, maar niets blijft altijd zoals het eens was …




Als de brandweer …

Zo rood was het kevertje dat ik zaterdagmiddag in het Weinterper Skar voor de lens kreeg …





Het lijkt me een snuitkevertje, maar ik heb nog niet kunnen achterhalen wat voor soort het is …





Dus … als iemand weet wat voor soort het is, dan houd ik me aanbevolen …