Ik was zondagmiddag nog maar een paar minuten onderweg, toen me na de passage van het tunneltje onder de A7 een verrassing wachtte. Een paar zwanen in de sloot parallel aan het fietspad waren duidelijk amoureuze avances aan het maken …
Nadat ik een paar foto’s had gemaakt, leken ze weer ieder een andere kant op te zwemmen. En dus vervolgde ik mijn weg ook. Toen ik me een moment later nog eens omdraaide, had hij haar net bestegen, om het zo maar eens te zeggen. Zij dook net weer op, toen ik de onderstaande foto maakte …
Het was een vluggertje, zoals dat we vaker gaat in het dierenrijk. Maar als een innig verliefd koppel lieten ze vervolgens nog wel een mooi naspel zien. En dat op 30 augustus …
Ik neem jullie nog even mee terug naar de weilanden rond de vogelkijkhut Skrok bij Wommels in Fryslân. We waren gebleven bij de die twee knobbelzwanen, die toenadering tot elkaar zichten. Dit was de laatste foto die ik daarvan heb gepubliceerd …
Nadat ze langzaam dichterbij gekomen waren, ging het plotseling los. Het was tenslotte voorjaar en er moest weer aan nageslacht worden gewerkt. Kort, maar krachtig stortten ze zich op die bezigheid …
Al na enkele seconden was de rust in de sloot teruggekeerd. Het werk was eerst even gedaan, ze hadden zelfs tijd voor een amoureus naspel …
Zoals ik gisteren al schreef, stond Jetske naar me te wenken terwijl ik nog bij de radiotelescoop Dwingeloo stond. Een paar parende adders, zei ze, toen ik even later naast haar stond. Jetske wees daarbij naar het bladerdek op de grond naast het pad …
Ik zag wel een adder, maar ik kon er eerlijk gezegd eerst kop noch kont aan ontdekken. Ik zocht om de koppen van de slangen, maar die kon ik niet vinden. Min of meer op geluk maakte ik een serie foto’s van de delen van beide adders, die wel zichtbaar waren. En toen snapte ik er nog niks van, Waar zat ik hier nou eigenlijk naar te kijken …
Sneller dan me lief was, zag ik beide slangen tussen het struikgewas verdwijnen. Omdat Jetske al wat langer had staan fotograferen, had zij wel foto’s van de kop van beide adders kunnen maken. En niet alleen dat, ze heeft intussen ook uitgezocht waar we naar hadden staan kijken. Dit is wel een heel bijzondere manier om te paren. Jetske legt op haar blog keurig uit hoe het in elkaar zit: ‘Parende adders’. …
Ik sluit mijn terugblikken op 2022 af met nog vier grafiekjes, waarin het weerbeeld van 2022 kort en krachtig is samengevat. Omdat het ijsvogelpaar vorig jaar een tijdlang een glansrijke hoofdrol speelde, krijgen ze hier de kans om nog een keer te schitteren.
Om te beginnen nog een keer de gemiddelde temperaturen per maand in 2022 (rood) vergeleken met de maandtemperaturen over de periode 1971-2000 (blauw). De grafiek wordt geflankeerd door meneer IJsvogel …
hij
Met landelijk gemiddeld 729 millimeter was 2022 droog. Van de officiële neerslagstations was Terschelling het natste station met 856 mm. Meteo Afanja wist dat nog met 41 mm te overtreffen (donkerblauw). Naast de neerslaggrafiek staat mevrouw IJsvogel te glanzen …
zij
In de derde grafiek is een overzicht te zien van het aantal ijsdagen tot het aantal tropische dagen en wat daar zoal tussen zit. Naast de grafiek heeft meneer IJsvogel zijn eega net verrast met een vis van formaat …
hij heeft haar net een vis gegeven
De laatste grafiek toont de gemiddelde temperaturen per jaar over de periode 2003-2022 in onze tuin (rood) en bij het KNMI in De Bilt (geel). Conclusie: het was een warm jaar, maar in 2020 was het nog net wat warmer. De gemiddelde temperatuur is in onze tuin gestegen t.o.v. de periode 1971-2000.
Of de hierboven getoonde vis doorslaggevend was, weet ik niet, maar ongeveer anderhalf uur later kreeg ik de kans om de paring van het stel in beeld te brengen. Of dat uiteindelijk ook heeft geresulteerd in een nestje jonge ijsvogels, dat weet ik dan weer niet, want vanwege te hoge temperaturen heb ik mijn observaties op een bepaald moment moeten staken …
hij en zij werken aan hun nageslacht
Tot slot
De ijsvogels komen op korte termijn nogmaals terug maar dan in de vorm van een korte videofilm, die ik momenteel aan het monteren ben. Het weggooien van beelden is hierbij een kunst die nogal wat tijd vergt.
Vandaag is een mooie dag om toe te werken naar een nieuw hoogtepunt, waarschijnlijk zelfs het hoogtepunt, in het kader van deze serie over de ijsvogels …
Dinsdag 17 mei verscheen mevrouw ijsvogel tegen elf uur ’s ochtends op haar vaste plekje bij het nest. Niet veel later ging meneer ijsvogel op het uiteinde van de tak bij haar zitten. Terwijl ze hun kopjes enkele keren heen en weer draaiden, werden blikken gemeden en gewisseld …
Nadat hij zich met een sierlijk sprongetje had omgedraaid, bleven ze allebei even stil zitten. Dan vloog hij op om haar van achter te bestijgen …
Nadat ik eerder al een viervlek en een uitsluipende smaragdlibel had kunnen fotograferen, kreeg ik maar liefst twee juffers tegelijk voor de lens. Twee vuurjuffers in tandempositie. Dit is het begin van de paring, waarbij het mannetje (de bovenste van het stel) met zijn achterlijfsaanhangsels het vrouwtje heeft vastgepakt bij haar halsschild …
Op het moment dat ik een paar detailopnamen wilde maken, liet het mannetje de stengel die ze beide hadden vastgegrepen los, waarna hij het vrouwtje mee omhoog trok. Samen vlogen ze weg, op zoek naar een plekje waar ze in alle rust zonder pottenkijkers hun paring kunnen voltooien …
Afanja's Weblog 