Een zeldzaamheid: de grote vuurvlinder

Al een jaar of tien heb ik tijdens de gezamenlijke fotokuiers in De Weerribben samen met Jetske in juli-augustus regelmatig uitgekeken naar de grote vuurvlinder. De grote vuurvlinder (Lycaena dispar batava) is een ernstig bedreigde vlindersoort, die in ons land alleen voorkomt in drie laagveengebieden in Noordwest-Overijssel en Zuidoost-Friesland: De Weerribben, De Wieden en de Rottige Meente.

“De grote vuurvlinder is gezien aan de Hoogeweg en bij het witte bruggetje waar je kunt parkeren,”  gonsde er half juli over het vlindernetwerk. Deze mare bereikte mij via een zuster van Jetske, die zelf ook al een tijdlang had uitgekeken naar de grote vuurvlinder. En meer nog: ze was zelfs bereid om mij tot gids te dienen …

En zo zoefde ik 18 juli samen met Anna over ’s heren wegen in de Kop van Overijssel, op zoek naar de grote vuurvlinder. Lang hoefden we niet te zoeken. Zoals vogelaars in groten getale op een bijzondere vogel afkomen, zo doen vlinderkenners dat bij de grote vuurvlinder. De twee neergehurkte fotograferen, afkomstig uit Zuid-Holland, maakten slechts na enig aandringen spaarzaam ruimte voor ons en voor de vóór ons lopende Engelsman …

Maar uiteindelijk lukte het toch om wat foto’s te maken van de eerste grote vuurvlinder die ik in het wild te zien kreeg, een vrouwtje …

Het eerste wat me opviel was dat deze grote vuurvlinder eigenlijk helemaal niet zo groot was. Eigenlijk was ze amper groter dan haar nichtje de kleine vuurvlinder, en ook qua kleur en tekening leek ze daar toch wel op …

Wat ik eigenlijk nog opvallender vond, was dat deze vlinder in tegenstelling tot de meeste andere vlinders die ik ken heel lang heel rustig op één en hetzelfde plekje op de kattenstaart bleef zitten. Hoeveel fotograferen er ook rondliepen en hoe dicht ze haar ook benaderden met hun toeters, de vlinder bleef zitten waar ze zat …

Om nieuwkomers ook de kans te geven wat foto’s te maken van dit exemplaar van de grote vuurvlinder, vervolgden Anna en ik onze weg. Op een stuk hooiland aan de andere kant van het bruggetje wemelde het van een andere zeldzame vlindersoort hoorden we, de zilveren maan, die komt in het volgende logje voorbij …

Met de grote vuurvlinder ben ik overigens nog niet klaar. Ik heb nu wel een vrouwtje kunnen fotograferen, maar een mannetje heb ik nog niet in de collectie. En die is nog veel mooier, zoals te zien is op de onderstaande foto, die Jetske in juli 2008 heeft gemaakt. Omdat ze toen nog geen weblog had, kreeg ik indertijd de primeur …

Blauwtjes op de heide

Het was gistermiddag goed toeven op het Pieter Postma bankje op de heide in het Weinterper Skar, maar na een tijdje heb ik mezelf toch maar weer overeind gehesen. Boven het achterste deel van de hei fladderden heel wat heideblauwtjes rond, en daar wilde ik in dit matige vlinderjaar toch nog wel even wat foto’s van maken …

De vlagerige wind en de wisselende lichtomstandigheden maakten het niet echt makkelijk om ze er mooi scherp op te krijgen, maar nadat ik gisteravond heel wat onscherpe foto’s had weggegooid, bleven er toch nog wel wat aardige plaatjes over …

Nu had ik een poging willen wagen om de mannetjes en de vrouwtjes netjes uit elkaar te houden, maar daarbij liep ik al meteen bij de eerste foto vast. Omdat dit exemplaar zijn vleugels strak gesloten houdt, kan ik aan de kleur van de bovenkant van de vleugels niet zien wat het geslacht van dit vlindertje is. En aan de onderkant van de vleugels valt naar mijn idee alleen te zien dat het geen erg jong exemplaar meer is, want daar zit bijna geen kleur meer op …

Kijkend naar de bruine bovenkant van de vleugels, lijkt de tweede me een vrouwtje. De derde zou dan een al wat ouder mannetje moeten zijn en de laatste is naar mijn idee weer een vrouwtje. Maar ach, wat maakt het in feite uit. Het zijn gewoon mooie vlindertjes, die blauwtjes. En belangrijker nog: ze hebben mij weer even aangenaam bezig gehouden in de buitenlucht …

Toen ik na afloop van deze winderige fotosessie op de hei nog even zat bij te komen op de afsluitboom van één van de paden, kwam Geert van Geert Sines ook net aan om een kuiertje te maken. Eigenlijk had ik mijn oogst even aan hem moeten laten zien, want Geert weet met dergelijke determinatieproblemen over het algemeen wel raad. In plaats daarvan hebben we een tijdlang genoeglijk zitten bijpraten, en dat is ook wat waard.