Staatsieportret van een sprinkhaan

Sprinkhaantjes staan niet bekend als insecten die zich gemakkelijk laten fotograferen. Bij de minste of geringste dreiging springen ze buiten beeld als je ze met de camera probeert te benaderen. Soms heb je geluk en blijft er eentje aan een stengel of grasspriet hangen. Maar even gewillig poseren is er ook dan meestal niet bij, want vaak blijven ze hun best doen op zich al draaiend achter die stengel of spriet te verstoppen …









Vorige week kreeg ik voor het eerst een sprinkhaan voor de lens van mijn camera die wel heel deftig en geduldig bleef zitten op het blad waarop hij zat. Terwijl ik hem heel voorzichtig benaderde met de camera, leek hij me nauwlettend in het oog te houden, maar alsof het een heus staatsieportret betrof, bleef hij keurig op zijn troon zitten …








Oog in oog met ’n sprinkhaan

Laat ik het maar meteen toegeven, de onderstaande foto’s zijn in feite ‘slechts’ bijvangst …





Ik had net een paar foto’s gemaakt van een vlinder, waarschijnlijk was het een koevinkje, maar daar ben ik niet eens zeker van. Omdat het dartele beestje weg fladderde voordat ik een foto had gemaakt waar ik tevreden over was, zette ik de achtervolging in. Lang duurde die achtervolging niet, want de vlinder waagde zich al snel vele meters boven terrein waar ik niet mocht komen …





Toen ik me toch een paar stappen in het lange gras waagde, zag ik een sprinkhaantje dat me begon uit te dagen voor een spelletje verstoppertje. Dat moeten ze bij mij niet doen op een dag waarop ik weinig last heb van lijf en leden, want dan ga ik net zo lang door tot ik het spelletje heb gewonnen. Nadat hij een paar maal aan mijn camera was ontsnapt door fluks om de grassprieten heen te draaien, lukt het me uiteindelijk om oog in oog het onderstaande portret van hem te maken …




In de weerspiegelde wolken

Zaterdagmiddag deed ik weer eens een aardige waarneming in ons tuintje …

Op het raam van de schuifpui zat een struiksprinkhaan …

Door wat te spelen met verschillende standpunten, bracht ik zowel de sprinkhaan als mezelf in de wolken …

Een wuivend sprinkhaantje

Als je door de heide of door lang gras loopt, dan zie je ze vaak links en rechts weg springen: sprinkhaantjes …





Zo af en toe blijft er eentje zitten waar hij zit, en dan begint de strijd om zo’n kleine springer op de foto te krijgen. Wat volgt is een partijtje verstoppertje spelen, want een sprinkhaan probeert zo lang mogelijk de grasspriet waaraan hij zich vastklampt tussen hem en de camera in te houden door om de grasspriet heen te draaien …





Door de camera verschillende keren subtiel links en rechts om de grasspriet heen te laten draaien, wist ik de sprinkhaan uiteindelijk ook ditmaal na enige tijd te verrassen …





Die ene foto vond de sprinkhaan blijkbaar genoeg, want meteen daarna wuifde hij even met zijn rechter voorpootje naar me, waarna hij met een grote sprong uit zicht verdween …





Wat restte was een lege grasspriet …




De warmte voorbij

“Als ik jullie een advies mag geven, en dat mag ik als behandelend arts op zijn tijd best eens doen, dan raad ik je aan om maar niet meer op vakantie naar Zuid-Frankrijk te gaan,” luidde één van de adviezen van mijn neuroloog, nadat hij in oktober 2004 de diagnose MS bij me had gesteld. “Als je met MS de warmte gaat opzoeken, dan is dat in zekere zin vragen om problemen,” voegde hij er aan toe …





Dat advies hebben we meteen ter harte genomen. We hebben nog eenmaal een heerlijk weekje aan de Franse noordwest kust doorgebracht, en verder zijn we steeds in eigen land gebleven. Sindsdien heb ik vrijwel ieder jaar wel eens last gehad van de warmte, maar tot dit jaar bleef dat eigenlijk steeds beperkt tot één of twee dagen achtereen. In deze warme zomer van 2014 heb ik nu al ruim drie weken aan één stuk last van de warmte. Als gezond mens kun je je niet voorstellen hoe warmte en vermoeidheid je geleidelijk weten te slopen door je ledematen te vullen met lood en je hoofd te voorzien van wollige mistflarden …





Gelukkig zijn de scherpste kantjes er intussen wel vanaf, maar voordat de warmte mijn lijf echt heeft verlaten, zijn we nog een kleine week verder, vrees ik, want zodra ik gisteren een lange broek aan had, leken mijn bovenbenen weer in brand te staan. Toch wil ik nu maar proberen om de draad van het bloggen maar weer voorzichtig op te pakken, want als ik dat niet doe, dan bestaat de kans dat ik van vermoeidheid afglijd naar luiheid, en dat wil ik koste wat ’t kost zien te voorkomen …





Van echte fotokuiers zal eerst nog wel niet veel terechtkomen, daarvoor ontbreekt me nog de kracht. Daarom zal ik hier eerst wat foto’s de revue laten passeren, die ik in de afgelopen weken heb gemaakt. Ik heb namelijk niet alleen maar in mijn hangmat en voor de buis gehangen. Op verschillende warme dagen ben ik in de auto gestapt om een ritje te maken en even ergens op een lommerrijk plekje aan de waterkant te zitten. Daarnaast heb ik een paar wat langere ritten gemaakt om te kijken naar de oogstwerkzaamheden op de Friese klei en even uit te waaien langs het Wad. En ik heb zelfs in de buurt van een bankje of een picknicktafel her en der wat macrofoto’s kunnen maken. Dat alles en meer hoop ik hier de komende tijd voor het voetlicht te brengen …




Spelen met sprinkhaantjes

Gistermiddag heb ik in het lange gras een tijdlang verstoppertje gespeeld met sprinkhaantjes …





Dat is altijd weer een leuke, maar vermoeiende bezigheid …





Het was dan ook geen wonder dat mijn bovenbenen me vanmorgen vertelden, dat ik dat beter niet had kunnen doen …

Fotogenieke struiksprinkhaan

In augustus heb ik een groot deel van de tijd geblogd over een paar tochtjes langs de Friese Waddenkust, maar dat wil niet zeggen dat ik tussendoor niets anders heb gedaan …

Voor zover het weer en mijn lijf en leden het toelieten, heb ik ook in augustus regelmatig mijn therapeutische fotokuiertjes gemaakt in de omliggende natuurgebieden …

Vanwege het zonnige karakter van augustus viel er ook in de tuin regelmatig wat te fotograferen …

Vooral de vlinderstruiken, de kattenstaarten en de verbena hebben hun diensten als lokkers van vlinders en diverse andere insecten bewezen …

Maar de show werd in augustus gestolen door deze struiksprinkhaan, die mijn ligstoel had uitgezocht als decor voor een aardige fotosessie …