Eerste sneeuwwandeling 2019

Het duurde lang voordat de voorspelde sneeuw ons dinsdag bereikte. Tot een uur of vier ’s middags had ik me vermaakt met de vogels in de tuin. Zo kon ik vanuit mijn warme hoekje in de kamer mijn nieuwe camera voor het eerst zoomend zijn werk laten doen. In de logjes ‘Lytse reade Robin’ en ‘Een kille rotstreek’ waren de eerste resultaten te zien, en die vielen mij helemaal niet tegen …

Toen de wereld rond vieren langzaam wit begon te kleuren, kon ik het niet langer aanzien van achter de dubbele ramen. Jas en schoenen aan, muts op en voorzichtig op pad. Een kuier van een half uurtje door de wijk leverde de volgende plaatjes op van de eerste sneeuw in 2019 …

En nu weer verder …

Het was de afgelopen weken eigenlijk wel lekker bloggen met die vakantie op Terschelling nog vers in het geheugen en enkele honderden foto’s in het archief. Eigenlijk zou ik de draad nu weer enigszins normaal moeten zien op te pakken, maar dat zit er nog niet in …

Om te beginnen hebben de kleinzonen Tijmen en Pepijn besloten om de eerste dagen van mijn zestigste levensjaar op feestelijke wijze luister bij te zetten door hier maar weer eens een paar dagen te logeren. Nadat Aafje vanmorgen het ochtendprogramma voor haar rekening had genomen met Memory en andere bezigheden, ben ik vanmiddag met de mannen naar het speeltuintje getogen. Daar hebben we eerst de bal een paar maal rond laten gaan, waarna ik lekker op het bankje ben gaan zitten. De jongens vermaakten zich intussen wel …

Daar komt nog bij dat Aafje vandaag is begonnen aan de tweede helft van haar vakantie. Als de MS en de Acnes zich wat blijft gedragen zoals dat de afgelopen week het geval is, dan zullen we er na afloop van de logeerpartij van de jongens samen waarschijnlijk ook nog wel eens een dagje op uit trekken. Kortom: van enig vast ritme is vooreerst nog geen sprake, maar we vermaken ons wel. 🙂

Een mooi moment

Gistermiddag hadden we kinderen en kleinkinderen op bezoek. Terwijl Tijmen en Pepijn samen met mama Marianne op de bank zaten, zag ik kans om de hemelsblauwe en de donkerbruine ogen samen op de foto te zetten …

150322-1541x

Nadat Pepijn zijn peer had weggewerkt, was het tijd om naar buiten te gaan, want het was mooi zonnig weer. Hoewel ik geen topdag had, kon ik het natuurlijk niet laten om me toch even bij de jongens in het speeltuintje te voegen …

150322-1632x

Zodra Pepijn (4 jr) me zag naderen, riep hij me toe: “Hoi pake, wij doen wie het eerst tegen de bal aan kan schoppen, doe jij ook mee …?”
Nog voordat ik antwoord kon geven, reageerde Tijmen (9 jr) al: “Dat denk ik niet, Pep, want pake krijgt zere benen als hij hard moet rennen.”
“Echt waar, pake …?” vroeg Pepijn met een mengeling van zorg en verbazing op zijn gezicht.
“Ja, dat is echt waar, maar pake doet heel even mee, en daarna ga ik lekker op het bankje zitten om jullie te fotograferen …”

150322-1637x

En dus nestelde ik me lekker in de zon op het bankje, nadat ik de bal vooral tot plezier van Pepijn een paar keer een flink eind had weggetrapt …

150322-1614x

Terwijl de jongens zich behalve met de bal een tijdlang prima vermaakten met de diverse speeltuigen in het speeltuintje, heb ik me op het bankje uitstekend vermaakt met mijn camera …

150322-1618x

De lange witte winter (14)

In de 17-delige serie “De lange witte winter” wordt m.b.v. foto- en videomateriaal een beeld geschetst van de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân. Ieder filmpje duurt ongeveer 10 minuten …

130217-0001x

Nadat de wereld in deel 13 van “De lange witte winter” onder invloed van hogere temperaturen langzaam grijs en groen begon te kleuren, zorgden nieuwe sneeuwbuien en terugkerende vorst ervoor dat het frisse wit weer terugkeerde op de Friese vlakten. In deel 14 zien we achtereenvolgens beelden van het nieuwe sneeuwdek op It Eilân, in de omgeving van Earnewâld en bij de Leijen. Na deze rondgang door de omgeving zien we hoe kleinzoon Tijmen zich in de tuin bezighoudt met het voeren van de vogels, en tot slot gaan Tijmen en ik in het speeltuintje in de buurt voor het eerst een sneeuwbalgevecht aan …

Zondag 24 februari volgt deel 15: “Witte kliffen”. In dit deel maken we een rit langs de besneeuwde kliffen aan de Friese IJsselmeerkust …

Alweer een feestje

We rollen hier van het ene feestje in het andere. Nadat we vrijdagavond ter viering van mijn verjaardag -die overigens al in augustus was- een prachtig concert van Slagerij van Kampen hadden bijgewoond, hebben we gistermiddag in kleine familiekring Aafje’s verjaardag twee dagen in ’t vooruit gevierd …

121007-1449x

Tijmen en Pepijn stortten zich meteen op de autootjes en de ruim 50 jaar oude garage, waar ik zelf als kind nog mee heb gespeeld. Erg lang duurde dat samen spelen overigens niet, want het komt bij Pepijn erg precies hoe er met de auto’s wordt gespeeld, en dat ligt Tijmen niet echt …

121007-1452x

Pepijn doet niets liever dan de auto’s in een lange rij van het ene punt naar het andere verplaatsen. Eerst gaat alles keurig in de rij naar beneden om elders een tijdelijks parkeerplek te krijgen, daarna wordt op dezelfde wijze de terugreis georganiseerd. Met uiterste precisie krijgen alle auto’s na enige tijd weer een plekje in de garage. Daarna begint het geheel weer opnieuw en nog dan nog eens , etc …

121007-1507x

Toen de oranjekoek werd geserveerd, wilde Pepijn zijn spel wel even onderbreken, want behalve op auto’s is hij ook gek op oranjekoek. Hij liet het zich dan ook goed smaken …

121007-1510x

Toen de beide mannen vervolgens het plan opvatten om maar even naar het vlakbij ons huis gelegen speeltuintje te gaan, besloot ik daar toch maar even achteraan te hobbelen …

121007-1545x

Pake zal zich wel weer te snel bezorgd maken natuurlijk, maar ik vind zowel de schommels als het glijbaantje eerlijk gezegd net wat te hoog om Pepijn daar alleen zijn gang te laten gaan …

121007-1544x

De dag werd afgerond met het samen voeren van de vissen …

121007-1552x

Concerten, feestjes en partijen … toen ik een jaar of vijftien geleden nog volop actief was in het jeugd- en jongerenwerk maakte het me allemaal niets uit. Een nachtje slapen, de volgende ochtend even onder de douche, dan was ik weer het heertje. Dat ligt tegenwoordig toch allemaal net even anders. Ik kan er nog steeds evenveel van genieten, maar het herstel van diverse uitspattingen duurt tegenwoordig helaas aanzienlijk langer.

Afijn, ik rommel me wel weer door de week heen.
Voor de mensen die nog nooit hadden gehoord van Slagerij van Kampen of daar een heel verkeerd beeld van hebben, sluit ik vandaag af met een video-opname van één van mijn favoriete nummers van deze slagwerkgroep: “Call me a train”. Laat je meevoeren op een denderende treinreis …