Eerste sneeuwwandeling 2019

Het duurde lang voordat de voorspelde sneeuw ons dinsdag bereikte. Tot een uur of vier ’s middags had ik me vermaakt met de vogels in de tuin. Zo kon ik vanuit mijn warme hoekje in de kamer mijn nieuwe camera voor het eerst zoomend zijn werk laten doen. In de logjes ‘Lytse reade Robin’ en ‘Een kille rotstreek’ waren de eerste resultaten te zien, en die vielen mij helemaal niet tegen …

Toen de wereld rond vieren langzaam wit begon te kleuren, kon ik het niet langer aanzien van achter de dubbele ramen. Jas en schoenen aan, muts op en voorzichtig op pad. Een kuier van een half uurtje door de wijk leverde de volgende plaatjes op van de eerste sneeuw in 2019 …

Een buitenbeentje in de Ecokathedraal

Bij het zien van de koepel met het open dak in deel 3 van de recente serie over de Ecokathedraal reageerde Sjoerd met de opmerking “Ik verwacht nog ergens een huisje met dak …”

Wel Sjoerd, dat huisje staat er al. Al jaren zelfs. Het is het enige gemetselde bouwwerk in de Ecokathedraal, echt een buitenbeentje dus. En net als een groot deel van de gestapelde bouwwerken is ook dit huisje door Louis Le Roy zelf gebouwd. Het zal bedoeld zijn als kantine, werkplaats en/of atelier, neem ik aan. Omdat het momenteel licht winters is, begin ik dit logje met een foto van het huisje op 6 december 2012. Op die dag lag de Ecokathedraal er wel heel mooi bij, want zo’n laagje sneeuw accentueert de vele randjes van de gestapelde bouwwerken heel mooi …

Tijdens mijn fotokuiers door de Ecokathedraal heb ik in het verleden een paar maal een kijkje bij het huisje genomen. En als je dan zo vlak bij de ramen staat, dan gluur je natuurlijk ook meteen even naar binnen. Kijk maar even mee …

Morgen sluit ik de serie over de Ecokathedraal voorlopig af met een “Filmische zwerftocht door de Ecokathedraal”.

Rustdag aan ’t Wad

Op dag 3 liet mijn lichaam ’s ochtends bij de koffie al weten dat het misschien beter was om het vandaag eens even rustig aan te doen. Mijn buik hield zich tot dat moment gelukkig wonderlijk rustig, maar de strandwandelingen van de voorgaande dagen hadden hun sporen wel in mijn bovenbenen achtergelaten …

Zoals de meteorologen ons hadden beloofd, hadden de grijze wolken intussen plaats gemaakt voor een lekker zonnig weertype met alleen boven het vasteland nog wat wolken. Dat maakte goede raad in dit geval niet zo duur. Ik stelde voor om het overdag inderdaad maar rustig aan te doen, zodat we ’s avonds hopelijk met z’n drieën naar het strand zouden kunnen om te genieten van de zonsondergang …

Dat leek Aafje en Jetske een prima plan. Omdat zij van mening waren dat ze nog wel wat beweging konden gebruiken, stelden ze voor om samen een wandeling te maken. En zo geschiedde het, dat ik me rond het middaguur lekker op het terras nestelde om in alle rust te genieten van het mooie weer en het uitzicht op het Wad in de verte, terwijl de beide vrouwen genoeglijk keuvelend op pad gingen …

Tegen half tien vertrokken we ’s avonds naar het strand om weer eens een zonsondergang aan zee mee te maken. Bij aankomst leek het bijna te helder te zijn voor een mooie kleurrijke zonsondergang, maar dat bleek een half uurtje later gelukkig mee te vallen …

Jetske nam meteen positie in bij een vreemd en roestig, maar vanuit fotografisch oogpunt alleszins interessant object …

Zelfs Aafje begon te fotograferen, dat maak ik niet zo vaak mee …  😉

Nadat ik mijn eerste plaatjes had geschoten, ging ik er eens goed voor zitten op mijn strategisch opgestelde zetel …

Een geheimzinnig huisje

Omdat er in het Weinterper Skar niets te beleven viel, heb ik gisterochtend weer eens een kuier gemaakt in een stukje bos waar ik al geruime tijd niet meer was geweest. Op zeker moment werd mijn aandacht getrokken door iets dat op een meter of drie naast het pad goeddeels schuil ging achter de varens. Voor het geval dat het in het navolgende (staats)geheimen betreft, laat ik een nadere plaatsbepaling zekerheidshalve maar achterwege …

Nieuwsgierig besloot ik eens te bekijken wat dat kon zijn. Dichterbij gekomen zag ik tot mijn verrassing iets dat de vorm van een huisje bleek te hebben …

Een paar stappen verder bleek het inderdaad te gaan om een soort huisje, getimmerd van berkenhout, dat keurig was voorzien van een deur en een raam …

Voorzichtig maakte ik een omtrekkende beweging om het kleine bouwwerk ook even vanaf de andere kant te kunnen bekijken … Er lag iets in, wat was dat …?

Uiteindelijk waagde ik me vlak voor het huisje om eens te kijken of ik zo zou kunnen zien wat er in lag. Daar werd ik niet veel wijzer van, en het deurtje was afgesloten met een driecijferig codeslot …

Een driecijferig slot … dan zijn er in totaal 10x10x10 = 1000 combinaties mogelijk … Als ik heel snel zou werken, dan zou ik met 2 seconden per combinatie toch al snel 2000 seconden bezig zijn om alle combinaties te proberen. Poehee, daar zou ik dus toch al gauw 34 minuten werk mee hebben … Een snelle check van de buienradar leerde me dat ik dat er toch maar beter niet kon wagen …

Maar nu dwalen er dus wel continue een aantal vragen door mijn hoofd: “Wat is dit …? Waarom staat het daar …? Wie heeft er neer gezet …? En waarom …?”

Grrrr … daar gaat mijn nachtrust … 😉