De dag was begonnen met meevallers bij het boerderijtje en op het strandje, maar dat we niet bij de vogelkijkhut ‘de Blaustirns’ konden komen was toch even een tegenvaller. Hopend dat we bij ons volgende doel meer geluk zouden hebben, vervolgden we ons ritje. We reden via het westen naar de noordkant van de Leijen …

Tot een jaar of tien geleden liep ik vanaf het keerpunt aan het eind van de doodlopende Mienskerwei (kaartje OpenStreetMaps) regelmatig naar een uitzichtpunt op de oever van de Leijen aan de kant van Estermar. Dat uitzichtpunt stelde op zichzelf niet zoveel voor. Meer dan een verhoging van ruim 1 meter met rondom een houten hek bestaande uit paaltjes was het niet. Maar je had er wel een mooi uitzicht over de Leijen …

Daar kan ik dus al een jaar of tien niet meer komen, omdat het laatste deel van de Mienskerwei is afgesloten voor autoverkeer. Het uitzichtpunt kwam daardoor met een loopafstand van ongeveer 1 km buiten mijn bereik te liggen. Het omringende weideland werd teruggegeven aan de natuur. Het nieuwe natuurgebied ‘de Putten’ bestaat nu vooral uit rietland en moeras. Ik was benieuwd hoe het er bij het oude uitzichtpunt nu uit zou zien …

Met beleid en voorzichtigheid kon ik met de Joiny net langs de afsluitboom aan het eind van het doodlopende weggetje. Daarna volgden we een slecht gemaaid pad dat in de richting van het vroegere uitzichtpunt voerde. Het enige wat ik er van vroeger herkende was het scheef hangende hek waar we langs liepen. Het stukje weide daarachter is onveranderd gebleven. Kennelijk is het nog steeds privébezit, want er lopen nog altijd pony’s …

So far so good, op naar het uitzichtpunt van weleer …