Een paar maal per jaar probeer ik mezelf uit te dagen tot enig grensoverschrijdend gedrag. Als mijn onderdanen en de weersomstandigheden het toelaten, begin ik dan een fotokuier die eigenlijk te lang voor me is. Vorige week maandag was het weer eens zo ver. Op die stralende dag besloot ik voor het eerst sinds jaren weer eens een poging te ondernemen om bij de Freulevijver bij Bakkeveen (kaartje Google Maps) te komen …
Voor iemand die gezond van lijf en leden is, stelt dat met een afstand van 900 meter (en nog 100 meter meer tot aan het prieeltje) niet zoveel voor, maar ik red dat alleen als ik een topdag heb. En die had ik vorige week maandag …
De laatste keer dat ik deze wandeling heb gemaakt, dateert van november 2008. Op die dag ontdekte ik dat er halverwege de parkeerplaats en de Freulevijver een herdenkingsbankje staat ter herinnering aan Bert Wuite. Ik herinner me, dat ik daar indertijd met bijdragen van Hendrika (toen al boerin) en Geert (toen nog Heidehipper) nog een logje aan heb gewijd. Helaas is dat weblog inmiddels al geruime tijd ter ziele, maar het bankje staat er gelukkig nog steeds, en dat kwam me zowel op heenweg als op de terugweg zeer goed uit …
De prachtige tekst op het bankje stemt nog steeds tot nadenken …
Kijkend naar de verkleurende bladeren die vrijwel roerloos vlak boven me hingen, heb ik een tijdlang lekker op het bankje zitten mijmeren, Het bankje was een soort kantelpunt in deze fotokuier: het was een kwestie van doorzetten tot aan de Freulevijver òf nu omkeren. Hoewel het eerste deel van de wandeling intussen al goed voelbaar was in mijn bovenbenen, besloot ik toch voor de eerste optie te kiezen. Op deze dag zou ik het met pijn en moeite kunnen redden om er te komen en dan ook nog weer de terugweg naar de auto te volbrengen … Het is maar zeer de vraag of ik volgend jaar nog eens een herkansing krijg, bedacht ik me …
En dus besloot ik mijn kuier voort te zetten. “Leven is reizen en de weg is kort”, maar ik had nog een lange weg, of beter gezegd een lang pad te gaan om mijn doel van die dag te bereiken …
Uiteindelijk kreeg ik het prieeltje op de oever van de Freulevijver in de verte in zicht. Even genieten van het uitzicht en dan door naar de andere kant van de vijver om even van mijn welverdiende rust te genieten in het prieeltje …
De Freulevijver is van oorsprong een klein meertje, dat is ontstaan als gevolg van een dijkdoorbraak van het Koningsdiep, een kleine rivier die op enkele honderden meters ten noorden van de vijver stroomt. Jonkvrouw Eritia Lycklama à Nijeholt liet die waterpartij rond 1900 vergroten. Op de oever werden een theekoepel en een botenhuis gebouwd, zodat er gepicknickt en gevaren kon worden. Het theekoepeltje en het botenhuis zijn intussen al lang verdwenen. Wat nog rest is een min of meer natuurlijk prieeltje op de plek waar vroeger de theekoepel stond. Op de bovenstaande foto is het prieeltje zichtbaar boven de houten walbeschoeiïng …
Morgen zal ik hier in het kader van Skywatch Friday wat fraaie weerspiegelingen van dit prachtige plekje tonen. Laat ik alvast zeggen, dat het de lange wandeling en bijna een week lang last van mijn benen weer ruimschoots waard was …
Afanja's Weblog 
Beste Jan,
Meer dan een jaar na dato vond ik je prachtige foto’s met tekst over je wandeltocht naar de Freulevijver.
Het doet me opnieuw zeer goed dat je daarover zo uitgebreid verslag hebt gedaan – terwijl ik begrijp dat zo’n tocht voor jou geen sinecure is.
Ik heb de link onmiddellijk naar mijn familieleden doorgestuurd en daardoor kan ik nu toch mijn reactie van 28 november 2008 iets verbeteren.
Het blijkt dat mijn schoonvader officieel als Jan Geard – en niet als Jan Gerard – te boek staat. Maar dat komt door een foutje van de ambtenaar van de burgerlijke stand en de familie heeft dat foutje altijd genegeerd.
Misschien dat je dat nog aan ‘heidehipper’ door kunt/wilt geven.
Ik hoop dat het je zo goed mag gaan als maar kan.
Hartelijke groeten,
Hiltje Wuite-Harmsma
LikeLike
Een bijna heilige plaats dit bankje daar. Heb hier in Drenthe ook zo’n bankje staan maar daar doet de boom het stukken minder goed helaas
LikeLike
Mooi geschreven stukje over deze wandeling. Fijn dat je deze tocht kon maken!
Mooie foto’s, ik heb ervan genoten. Wij moeten daar ook maar eens gaan kijken.
LikeLike
Respect voor je doorzettingsvermogen en prestatie, Jan. Mooie foto’s en een prachtige tekst.
LikeLike
Prachtige natuur !
LikeLike
Prachtig plekje en wondermooie tekst.Wat knap van je Jan dat je doorzette.Respect is wat ik voel als ik dit lees.
LikeLike
Mooie serie Jan. het heeft je moeite gekost om er te komen maar het was het wel waard. De rust en stilte straalt van dat stukje natuur af
LikeLike
You did it !
Aangespoord door de tekst…..de heel bijzondere tekst.
En die tekst klopt ook al word je 94 zoals mijn moeder.
Haar leven is als een flits voorbij gegaan zei ze, en ik weet wat ze bedoelt.
Wat een prachtige plek ook !
Goed dat je je grens weer eens opgezocht hebt Jan. Jammer dat je het nu nog voelt maar…je weet wat je voelt.
Yes Yes Yes…you did it !
LikeLike
een woord: mooi
LikeLike
Toen ik de foto’s net hier zag, dacht ik van dat logje heb ik toch al gezien? Bedacht me een seconde later dat je de foto’s hier hebt laten zien op je IPad. Het is een prachtige omgeving. Wat mooi dat Hendrika de tekst nog heeft en hier plaatst.
LikeLike
Kleine correctie: die tekst komt uit mijn eigen onvolprezen archief. 🙂
LikeLike
Je hebt het in ieder geval gedaan en jezelf weer eens te goed kunnen doen aan het gevoel van overwinning. Ook al zou het de laatste keer zijn, dat gevoel heb je straks ook bij het zien van de foto’s.
LikeLike
Wat fijn dat het je gelukt is Jan, om weer een keer op dit mooie plekje te kijken. En wat een prachtige spreuk, iets om te onthouden
LikeLike
Mooi prestatie Jan. Motiveert mij nog meer om echt eens die kant op te gaan. Is wel een half uur met de auto.
LikeLike
Fantastisch dat je het gehaald hebt. De moeite waard om het schitterende plekje te zien. Toen wij nog in Waskemeer woonden, fietsten we vaak naar de Freulevijver. Een schitterende plek om even te rusten en te genieten van het spiegelende water. Moeten we, als ik weer mag fietsen en het lekker weer is, vanuit Drachten toch ook eens doen. Ik zou het graag weer eens willen zien.
LikeLike
Ik vind het knap en een hele overwinning. De foto’s zijn gewoon super, echt heel mooi. En wat leuk zo’n reactie op je blog…
LikeLike
dit pakt niemand je meer af Jan je hebt het toch maar weer geflikt wat een prachtige plek dat is meer dan de moeite waard.
LikeLike
Mooi dat je er nog eens naar toe kon Jan. Fijn dat er momenten zijn dat je voelt dat je iets meer kan. Prachtige herinnering en mooi pad heb je meegenomen en gedaan. Ik heb genoten van je foto’s weeral.
LikeLike
het is daar wel wel afgelegen Jan…
een idyllisch plekje.. maar nog weinig herfstkleuren..
met het huidig weertype, zal daar vlug verandering in komen ..
prettige dag
LikeLike
Ik was hier een aantal jaren geleden, en ik herkende het prieel van je weblog. Had je destijds ook niet contact met de echtgenote van Bert Wuite? De beukenboom begint al mooi te groeien. Het is een mooie omgeving daar in Bakkeveen.
LikeLike
Dat heb jij weer eens heel goed onthouden, Hendrika. Ik kreeg indertijd inderdaad een reactie van HIltje Wuite-Harmsma, de weduwe van Bert Wuite. Mijn web-log “Kuierkiekjes” bestaat weliswaar niet meer, maar de inhoud is niet verloren gegaan. Daarom hieronder nogmaals de reactie van mevrouw Wuite-Harmsma van 28 november 2008:
“Beste mijnheer Afanja (mag ik ook Jan?), Mijn zoon, Murk, stuurde me uw weblog ‘Leven is reizen’ van 17 november en maakte mijn dag – met veel dank aan u en allen die reageerden – daarmee zeer goed. We hebben dat bankje ter nagedachtenis aan mijn man daar dus niet voor niets neergezet (al had, zoals u kunt begrijpen een plaatsje bij de Freulevijver ook onze voorkeur). Inmiddels heb ik ook het vervolg van de naspeuringen op 20 november gelezen. Ik kan Heidehipper vertellen dat zijn vermoedens grotendeels zeer juist zijn. Alleen zijn de voornamen van mijn mans vader een beetje verbasterd. Hij heette toch echt Jan Gerard en niet Jan Gerben. Heidehipper wordt zeer bedankt voor zijn kwartierstaat. Mijn man en ik waren geen wandelaars, maar fietsers. U begrijpt dat wij tijdens onze tochtjes vaak een bankje hebben gezocht om wat te eten en uit te rusten. Vandaar dat dit gedenkteken goed bij mijn man past. En waarom het in het Oude Bos staat? Omdat Staatsbosbeheer in de omgeving van Hengelo geen bezittingen heeft, en mijn kinderen en ik daarom een plaats gezocht hebben, die ons ook na aan het hart ligt. En mijn dochter en haar man (ja, die wonen inderdaad in Drachten)kunnen er zo mooi nog eens heen fietsen. Tenslotte wil ik u melden dat ‘Leven is reizen en de weg is kort’ de beginregel vormt van een gedicht van de 17e eeuwse Spaanse dichter Francisco de Quevedo.
Ik wens u alle goeds toe,
HIltje Wuite-Harmsma”
LikeLike
Een hele prestatie Jan en daarmee bedoel ik niet alleen de foto’s. Dit is weer zo’n verstop pareltje in Friesland die ik zeker nog eens moet bezoeken.
LikeLike